«Είναι λίγο ειρωνικό να ερωτώμαι εγώ, ένας τελειόφοιτος μαθητής του δημόσιου ελληνικού σχολείου, ποια είναι η σχέση μου με την ανάγνωση λογοτεχνίας, ποια είναι η σχέση μου με το εξωσχολικό βιβλίο, γενικά. Είναι σαν να σε ρωτάει για τα χόμπι σου ένας μακρινός συγγενής που σε βλέπει μια στις τόσες» - Της Αναστασίας Σκόρδου
Είναι λίγο ειρωνικό να ερωτώμαι εγώ, ένας τελειόφοιτος μαθητής του δημόσιου ελληνικού σχολείου, ποια είναι η σχέση μου με την ανάγνωση λογοτεχνίας, ποια είναι η σχέση μου με το εξωσχολικό βιβλίο, γενικά. Είναι σαν να σε ρωτάει για τα χόμπι σου ένας μακρινός συγγενής που σε βλέπει μια στις τόσες και δεν ξέρει τίποτα για σένα.
Το εκπαιδευτικό σύστημα όμως, που εκφράζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση μέσω των θεμάτων των πανελληνίων εξετάσεων, δεν είναι μακρινός συγγενής. Είναι ο γεννήτοράς μου. Αυτός που με διαμόρφωσε, στα κρίσιμα χρόνια της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας και γνωρίζει πολύ καλά με ποιες τροφές, με ποια μέσα με ανέθρεψε και τι είδους παιδεία κατέχω. Γνωρίζει πολύ καλά πόσο εξόριστο είναι το εξωσχολικό βιβλίο από τη σχολική τάξη, ακόμα και σε σχολεία που διαθέτουν καλές βιβλιοθήκες. Πόσο εύκολο είναι -αν δεν έχεις έναν καθηγητή που ενδιαφέρεται προσωπικά να σε μυήσει στο διάβασμα, συχνά εις βάρος της διδακτέας ύλης, του διδακτικού ωραρίου και του προσωπικού του χρόνου-να μην πατήσεις το πόδι σου σε βιβλιοθήκη, να μην ανοίξεις ποτέ ένα οποιοδήποτε εξωσχολικό βιβλίο, να μην γνωρίσεις ποτέ την ανάγνωση ως απόλαυση.
Στην τάξη διαβάζεις αποσπάσματα λογοτεχνικών κειμένων, τα αναλύεις τόσο που χάνεται κάθε απόλαυση και μετά, δεν μαθαίνεις ούτε τι λέει παρακάτω το βιβλίο ούτε τι άλλο έχει γράψει ο έρμος ο ποιητής. Εσύ θα διαβάσεις ένα λυσάρι που απαντάει αναλυτικότατα στις ερωτήσεις, για να γράψεις τις εργασίες σου και να ευχαριστήσεις τον καθηγητή σου.
Τέλος.
Έτσι μας εξετάζετε εσείς που τώρα με ρωτάτε αν διαβάζω. Αυτό περιμένετε από μένα για να περάσω στη σχολή που με ενδιαφέρει. Δεν σας νοιάζει αν έχω διαβάσει τον Καζαντζάκη ή τον Ντοστογιέφσκι αλλά αν θυμάμαι ποια ημερομηνία έγινε η τάδε συνθήκη, ποιο πρωτόκολλο προβλέπει και τι ακριβώς.
Θέλω ακόμα να προλάβω και τη συνήθη δικαιολογία: φταίει η τεχνολογία, το κινητό, ο υπολογιστής και τα βίντεο γκέιμ. Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αλλά στο κινητό μπορείς να έχεις εκατοντάδες ηλεκτρονικά βιβλία, ακουστικά βιβλία, και να τα απολαμβάνεις όταν ο άλλος νομίζει ότι λιώνεις στο Facebook. Εσάς ο ρόλος σας είναι να καλλιεργήσετε τη φιλαναγνωσία μας, να μας φέρετε κοντά στα τόσα όμορφα πράγματα που έγραψαν για μας οι μεγάλοι συγγραφείς κι όχι να αποφασίσετε τι μορφή θα έχουν τα βιβλία του μέλλοντος.
Αν αγαπήσουμε το διάβασμα, θα βρούμε εμείς τρόπους να το φέρουμε στα μέτρα μας, αν δεν το αγαπήσουμε, ακόμα κι αν μας κλείσετε στην εθνική βιβλιοθήκη χωρίς καμία άλλη διέξοδο, μάλλον τσουλήθρα θα κάνουμε στους διαδρόμους και σαΐτες με τα βιβλία.
Η απάντησή μου λοιπόν είναι αυτή: δεν διαβάζω τίποτα που δεν είναι χρήσιμο για σας, διαβάζω πολύ όλα όσα μου μάθατε ότι μου χρειάζονται, για να είμαι δικό σας παιδί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου