Η ανθρώπινη ιστορία ενός νεοδιόριστου εκπαιδευτικού και ενός μικρού μαθητή: Ο καλός μου φίλος ο Άγγελος
Μάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της GoogleΠριν αρκετά χρόνια, δούλεψα για μια χρονιά σε ένα μικρό 2/θ δημοτικό σχολείο, χαμένο σε ένα μικρό νησάκι στα Δωδεκάνησα… Είχα 7 μαθητές, αγνά παιδάκια της επαρχίας, που δεν θα τα ξεχάσω, όσα χρόνια και αν περάσουν…
Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Άγγελος…
ένας πιτσιρικάκος γύρω στα 8, ντροπαλός και με αρκετά προβλήματα κυρίως ψυχολογικά...
Δεν μίλαγε, δεν διάβαζε, ήταν όπως μου είπε ο παπαδάσκαλος που μου παρέδωσε την τάξη, παιδί με ιδιαιτερότητες…
πολύ μέτριος μαθητής…
Τα υπόλοιπα παιδιά μου ήταν δυνατά, χωρίς κενά στα μαθήματα, ζωηρά και χαρούμενα…
Χαμογελαστά προσωπάκια, κόκκινα μαγουλάκια!
Ο Άγγελος ξεχώριζε… Κάτι τον βασάνιζε…
Ήθελε να είναι και αυτός σαν τους άλλους, αλλά ο άμοιρος είχε πάρει ήδη την ταμπέλα του μέτριου μαθητή…
Έπαιζε με παιδιά κυρίως μικρότερης ηλικίας ή καθόταν εντελώς μόνος…
Τον παρατηρούσα στα διαλείμματα και δεν άντεχα… Ο προβολέας έπεσε επάνω του!
«Κάτι πρέπει να κάνεις» είπα μέσα μου…. Δεν είναι δυνατό να τον αφήσεις σε αυτή την κατάσταση, έστω και αν την επόμενη χρονιά θα έχεις φύγει από εδώ…
«Θα προσπαθήσω..», απάντησα μέσα μου και χαμογέλασα…
Έφτιαξα λοιπόν φίλοι μου ένα πλάνο, που του έδινε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την υπόλοιπη τάξη…
Πολλή συζήτηση, συνεχής μα συνεχής ενθάρρυνση και πάντα κοντά του σε κάθε δυσκολία… Μπράβο, ακόμη και αν τα έλεγε όλα λάθος!
Στην αρχή φοβόταν και τα πρώτα «μπράβο», τα αντιμετώπιζε επιφυλακτικά ο καημένος…
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν σε συζήτηση για την κυκλοφοριακή αγωγή και την προσοχή στα αυτοκίνητα, σήκωσε το χέρι δειλά… «Έλα Άγγελε, πες μας…» του είπα και απάντησε…
«Κύριε, εμένα έξω από το σπίτι μου, περνάει μόνο μερικές φορές ένα μικρό γατάκι, δεν περνάνε ποτέ αυτοκίνητα γιατί είναι χωματόδρομος, οπότε δεν κινδυνεύω…».
Αυτό το θυμάμαι ακόμη και χαμογελάω, για την παιδική αθωότητα, που στα παιδιά της Αθήνας δεν υπάρχει πια….
Μέρα με τη μέρα και με συνεχή και αδιάκοπη ενθάρρυνση, ο Άγγελος γινόταν σιγά σιγά άλλος άνθρωπος…
Ζωηρός, κοινωνικός, χαρούμενος, επιμελής…
Άρχισε να γράφει πιο όμορφα, να συμμετέχει πιο πολύ σε δραστηριότητες, να παίζει πλέον στον υπολογιστή του σχολείου…
Στεκόταν σιγά σιγά στα πόδια του…
Ένα πρωί χτύπησε το τηλέφωνο στο σχολείο…
Ο Άγγελος έλειπε… Ήταν η μητέρα του… «Κύριε Κώστα, μου είπε, έχω πρόβλημα σοβαρό!»…
Τρόμαξα… «Τι συνέβη;» της είπα ταραγμένα…
«Να, ο Άγγελος έχει 40 πυρετό, είναι χάλια, αλλά επιμένει να έρθει στο σχολείο και κλαίει. Δεν θέλει να χάσει το μάθημα»!!
Κόντεψε να μου πέσει το ακουστικό από το χέρι…
Δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου…!
«Κάτι δουλεύει», είπα μέσα μου! Συνέχιζουμε έτσι…
Για να μη σας τα πολυλογώ, ο Άγγελος έγινε ένας καλός μαθητής και εξαιρετικό παιδί με αρχές.
Τι του έλειπε τελικά πριν;
Η αγάπη και η συνεχής ενθάρρυνση, η πίστη ότι δεν διαφέρει σε τίποτε από τα άλλα παιδιά, αρκεί να προσπαθήσει και αυτός για κάτι που του αρέσει πραγματκά…
Η ζωή του στο σχολείο είχε αποκτήσει πλέον ένα άλλο νόημα…
——-
Φέτος, μετά από 25 χρόνια, σκέφτομαι να ξαναπάω στο νησί να τους δω…
Τόσα χρόνια επικοινωνώ με τους μαθητές μου μέσω facebook…
Είναι οι μεγάλες μου αγάπες αυτά τα παιδιά…
Το μόνο που με αγχώνει λίγο, είναι ότι μετά τις ώρες χαράς και παιχνιδιών μαζί τους, οι μέρες θα περάσουν και θα έρθει και πάλι η φρικτή ώρα της επιστροφής και του αποχωρισμού…
Και ξέρω ότι και πάλι θα λυγίσω στην προβλήτα του λιμανιού, ακούγοντάς τα να μου φωνάζουν…..
«Κύριε, γιατί φεύγετε; Πότε θα ξανάρθετε στο νησί μας;…
Σας αγαπάμε, μη φεύγετε...»
Κώστας Βουτσινάκης
Εκπαιδευτικός ΠΕ70 alfavita
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου