Προσθέστε το infokids.gr ως αγαπημένη πηγή στη Google.

Με αφορμή την έναρξη των Πανελλαδικών Εξετάσεων, ο φιλόλογος Αλέξανδρος Σουλιώτης δημοσίευσε ένα βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό κείμενο για έναν μαθητή που κάποια χρονιά «δεν πέρασε πουθενά», αλλά ίσως είχε ήδη κατακτήσει τα σημαντικότερα εφόδια για τη ζωή.

Μέσα από την ιστορία του Θέμη, αναδεικνύεται μια διαφορετική έννοια της επιτυχίας, πέρα από βαθμούς, σχολές και κοινωνικές προσδοκίες. Ένα κείμενο για την ευγένεια, την ενσυναίσθηση, τη δύναμη της ψυχής και τους «αθόρυβους νικητές» της ζωής.

“Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελληνίων απλά επιβεβαίωσε αυτό που αναμέναμε.Όλοι είχαν περάσει εκτός από έναν.Ο Θέμης δεν ήταν στους επιτυχόντες.


Μέσα στις νεανικές ζητωκραυγές των υπολοίπων ακούστηκε ο ήχος του κινητού.Στην άλλη άκρη της γραμμής μια γλυκύτατη φωνή.Ήταν η μητέρα του.«Σας ευχαριστώ για όλα!Είστε εξαίρετος καθηγητής!Σας καλούμε την Κυριακή σπίτι να ανταποδώσουμε και να γιορτάσουμε μαζί!».


Δεν μπορούσα να καταλάβω αν στ’αλήθεια εννοούσε αυτά που μου’λεγε ή υπήρχαν και ψήγματα ειρωνείας που δυσκολευόμουν να τα διακρίνω.«Εεε θα έρθω…» της είπα διστακτικά.Δεν την είχα δει ποτέ ως τώρα.Μόνο τηλεφωνικά μιλούσαμε για την πορεία του Θέμη στα μαθήματα.

Ήταν ένα μαθησιακά αδύναμο παιδί.Όμως η ευαισθησία του ξεχείλιζε.
Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τους αρχικούς χρόνους του “λύω”,αλλά είχε μια απαράμιλλη συναισθηματική νοημοσύνη,μια ιδιαίτερη ενσυναίσθηση,ευδιάκριτη στην αλληλεπίδραση με τους συμμαθητές του.

Δε θυμόταν χρονολογίες στην Ιστορία,αλλά διέθετε μια πηγαία ευγένεια λόγου και κινήσεων που σε καθήλωνε.
Δυσκολευόταν να γράψει μια ολοκληρωμένη έκθεση,αλλά ήταν ταπεινός,χαμογελούσε συχνά,συνήθιζε να λέει «συγγνώμη» και «ευχαριστώ»,ενώ χαιρόταν ειλικρινά για τις επιτυχίες και την πρόοδο των άλλων παιδιών.

Είχε φτάσει πια η Κυριακή.Χτύπησα δειλά το κουδούνι.Μου ανοίγει μια κυρία,γύρω στα 60-65,καθισμένη σε αναπηρικό καροτσάκι.
«Καλησπέρα!Είμαι η μαμά του Θέμη.Περάστε!».

Κάθισα,φάγαμε,η συζήτηση κράτησε ως το βράδυ.Όπως μου εκμυστηρεύτηκε είχε δεινοπαθήσει ώσπου να «πιάσει» παιδί.Ο Θέμης γεννήθηκε μετά από κάμποσες αποβολές.Η πατρική φιγούρα απουσίαζε.Πάνω στον Θέμη είχαν πέσει από νωρίς όλες οι ευθύνες της φροντίδας της μητέρας του,της γιαγιάς του όσο ζούσε,του σπιτιού,των πάντων.
Και ήταν νικητής.
Γεννήθηκε νικητής…

Έφυγα με ένα αίσθημα απόλυτης πληρότητας από ένα φτωχικό και συνάμα τόσο πλούσιο σπίτι.Εκεί όπου βασίλευε η αυθεντική αξιοσύνη κι ένας αξιακός κώδικας κατά πολύ διαφορετικός από εκείνον που οι κανόνες της κοσμικής «επιτυχίας» επιτάσσουν.

Δεν ανησυχώ…
Ο Θέμης θα το βρει το δρόμο του στη ζωή.
Κι ας μην πέρασε πουθενά στις Πανελλήνιες…