Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026

Μήπως η συνεχής ενασχόληση με τα συναισθήματα του παιδιού σου του προκαλεί περισσότερο άγχος;

Οι σύγχρονοι γονείς έχουμε μπερδέψει την αγάπη με την καθοδήγηση- Γιατί η υπερβολική ενασχόληση σαμποτάρει τα παιδιά

ΓΡΑΦΕΙ: Ιωάννα Χουλιαρά - 09 ΙΟΥΛΙΟΥ, 2026

Μήπως η συνεχής ενασχόληση με τα συναισθήματα του παιδιού σου του προκαλεί περισσότερο άγχος;

istock

Ο σύνδεσμος αντιγράφηκε στο πρόχειρο

Πρόσθεσε το themamagers.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

Ζούμε στην εποχή της πιο ενημερωμένης, συνειδητοποιημένης και αφοσιωμένης γενιάς γονιών που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη. Διαβάζουμε βιβλία ψυχολογίας, αναλύουμε κάθε συναίσθημα των παιδιών μας, προσπαθούμε να είμαστε συνεχώς εκεί, να προλάβουμε κάθε απογοήτευση, να λύσουμε κάθε τους πρόβλημα πριν καν δημιουργηθεί. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι όσο περισσότερη προσοχή προσφέρουμε, τόσο καλύτερα θα είναι τα αποτελέσματα για το μέλλον τους.

Είναι όμως έτσι;

Μια νέα, ανατρεπτική προσέγγιση από τη διάσημη Αυστραλή οικογενειακή θεραπεύτρια Dr. Jenny Brown έρχεται να ταρακουνήσει τα νερά της σύγχρονης γονεϊκότητας. Στο βιβλίο της, The Parenting Paradox, υποστηρίζει κάτι που εκ πρώτης όψεως ακούγεται σοκαριστικό: η υπερβολική ένταση, η διαρκής παρακολούθηση και η προσπάθεια να διαχειριστούμε εμείς τον συναισθηματικό κόσμο των παιδιών μας, αντί να τα προστατεύουν, είναι ακριβώς οι παράγοντες που τροφοδοτούν το παιδικό άγχος και την ανασφάλεια.

Ο φαύλος κύκλος του γονεϊκού άγχους

Η Dr. Brown, μέσα από την τετραετή κλινική της εμπειρία, περιγράφει αυτό που ονομάζει "κύκλο της ανησυχίας". Πρόκειται για ένα μοτίβο όπου το δικό μας άγχος για το αν το παιδί είναι καλά, αν θα τα καταφέρει ή αν πιέζεται, μεταφέρεται στο ίδιο το παιδί. Το παιδί αντιδρά σε αυτή την πίεση δείχνοντας μεγαλύτερη ανασφάλεια, γεγονός που επιβεβαιώνει τους δικούς μας φόβους και μας ωθεί να παρέμβουμε ακόμα περισσότερο.

"Όσο περισσότερο εστιάζουμε στο να "διορθώσουμε" ή να διαχειριστούμε τη ζωή των παιδιών μας, τόσο περισσότερο άθελά μας τα κρατάμε εγκλωβισμένα και εξαρτημένα από εμάς", εξηγεί η ίδια στο αυστραλιανό newshub.medianet. Όταν οι γονείς κάνουν ένα βήμα πίσω και τους δίνουν χώρο, τα παιδιά αποκτούν επιτέλους την ευκαιρία να αναπτύξουν τη δική τους ψυχική ανθεκτικότητα και ανεξαρτησία.

Υπερβολικοί στην αληθινή ζωή, απόντες στο διαδίκτυο

Ένα από τα πιο καίρια σημεία που θίγει η θεραπεύτρια είναι η ανισορροπία που παρατηρείται στις σύγχρονες οικογένειες. Από τη μία πλευρά, γινόμαστε "γονείς-ελικόπτερα" στην καθημερινή, φυσική ζωή των παιδιών (ελέγχουμε τα πάντα στο σχολείο, στις παρέες, στο παιχνίδι).

Από την άλλη πλευρά, τείνουμε να δείχνουμε πολύ λιγότερη καθοδήγηση και έλεγχο στον ψηφιακό κόσμο και τη διαδικτυακή τους ζωή, αφήνοντάς τα εκτεθειμένα σε κινδύνους που δυσκολεύονται να διαχειριστούν μόνα τους.

Πώς γινόμαστε μια ήρεμη και σταθερή παρουσία

Η λύση δεν είναι να σταματήσουμε να δείχνουμε την αγάπη μας στα παιδιά μας, αλλά να αλλάξουμε τον τρόπο που εκφράζουμε αυτή την αγάπη. Η Dr. Jenny Brown προτείνει μερικά πολύτιμα βήματα:

Ηρεμία αντί για αντίδραση: Αντί να αντιδρούμε αμέσως σε κάθε ξέσπασμα ή δυσκολία του παιδιού προσπαθώντας να το "σώσουμε", πρέπει να μάθουμε να κρατάμε μια σταθερή, γειωμένη και ψύχραιμη στάση.

Δώστε χώρο για λάθη: Η απογοήτευση και η αποτυχία είναι απαραίτητα μαθήματα ζωής. Αν το παιδί δεν ζήσει τη μικρή ματαίωση τώρα που είναι μικρό (π.χ. αν χάσει ένα παιχνίδι ή αν ξεχάσει την εργασία του), πώς θα μάθει να διαχειρίζεται τις μεγάλες αναποδιές της ενήλικης ζωής;

Επιστροφή στην κοινότητα: Χρειάζεται να ξαναχτίσουμε τις γέφυρες με το ευρύτερο περιβάλλον (γιαγιάδες, παππούδες, σχολείο, γειτονιά). Η ανατροφή δεν είναι ατομικό άθλημα της μαμάς και του μπαμπά.

Το να αγαπάμε τα παιδιά μας σημαίνει, τελικά, να τους έχουμε αρκετή εμπιστοσύνη ώστε να τα αφήσουμε να μεγαλώσουν. Όταν εμείς οι γονείς ωριμάζουμε και διαχειριζόμαστε τα δικά μας άγχη, τότε και οι οικογένειές μας αρχίζουν να αναπνέουν ελεύθερα.themamagers

ΔΕΠΥ στα παιδιά: Κι όμως τα κορίτσια συχνά περνούν απαρατήρητα

Η ΔΕΠΥ μπορεί να εκδηλώνεται με έντονη υπερκινητικότητα ή με πιο «αθόρυβα» σημάδια

Αν περνούσες πέντε λεπτά με τον γιο μου, πιθανότατα θα παρατηρούσες αμέσως τη ΔΕΠΥ του. Το μυαλό του μοιάζει να τρέχει με εκατό μίλια την ώρα. Δυσκολεύεται να καθίσει ακίνητος, συχνά δρα πριν σκεφτεί και από μικρός του ήταν δύσκολο να ρυθμίζει τα συναισθήματά του. Η ΔΕΠΥ του αναγνωρίστηκε νωρίς. Το σχολείο εξέφρασε ανησυχίες, ακολούθησαν αξιολογήσεις και σήμερα φοιτά σε εξειδικευμένο σχολικό πλαίσιο, όπου λαμβάνει την υποστήριξη που χρειάζεται.

Η «αθόρυβη» περίπτωση στο ίδιο σπίτι

Με τη μεγαλύτερη κόρη μου, η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Υπάρχει υποψία ΔΕΠΥ, όμως ακόμη περιμένουμε την επίσημη αξιολόγηση. Κοιτάζοντας πίσω, τα σημάδια υπήρχαν, αλλά ήταν πιο ήπια, πιο εύκολα να εξηγηθούν με άλλους τρόπους και –τελικά– πιο εύκολα να χαθούν. Πριν από λίγους μήνες, μου είπε κάτι που με σταμάτησε απότομα:

«Έχω τα ίδια προβλήματα με τον αδελφό μου, αλλά εκείνος παίρνει όλη την υποστήριξη κι εγώ καμία».

Ήταν δύσκολο να το ακούσω, αλλά είχε βάση. Μετά από είκοσι χρόνια ως εκπαιδευτικός, πίστευα ότι ήξερα πώς «μοιάζει» η ΔΕΠΥ. Κι όμως, χωρίς να το καταλάβω, έπεσα στην ίδια παγίδα με πολλούς: να περιμένω μια συγκεκριμένη εικόνα.

Η ΔΕΠΥ είναι από τις πιο συχνές νευροαναπτυξιακές καταστάσεις στην παιδική ηλικία. Σύμφωνα με το Child Mind Institute, μπορεί να διαγνωστεί ακόμη και από την ηλικία των τριών ετών. Ωστόσο, η διάγνωση στην προσχολική ηλικία απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Πολλά μικρά παιδιά εμφανίζουν φυσιολογικά συμπεριφορές όπως παρορμητικότητα, απροσεξία και αυξημένη κινητικότητα.

Γι’ αυτό, οι ειδικοί αναζητούν σταθερή παρουσία των δυσκολιών σε περισσότερα από ένα περιβάλλοντα –για παράδειγμα στο σπίτι και στο νηπιαγωγείο ή στο σχολείο– πριν καταλήξουν σε συμπέρασμα.

Γιατί τα κορίτσια συχνά «χάνονται» από το ραντάρ

Έρευνα που αναδεικνύεται από την Cleveland Clinic αναφέρει ότι τα κορίτσια είναι πολύ λιγότερο πιθανό από τα αγόρια να λάβουν διάγνωση ΔΕΠΥ στην παιδική ηλικία. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι λιγότερα κορίτσια έχουν ΔΕΠΥ.

Πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι αρκετά κορίτσια παρουσιάζουν δυσκολίες που περνούν πιο εύκολα απαρατήρητες. Στην τάξη, μια έντονα διασπαστική συμπεριφορά τραβά άμεσα την προσοχή. Αντίθετα, πιο «σιωπηλές» δυσκολίες—όπως ονειροπόληση, ανοργάνωτη καθημερινότητα, ξεχνάω πράγματα, δυσκολία να διατηρήσω συγκέντρωση—μπορεί να αποδοθούν σε χαρακτήρα ή ιδιοσυγκρασία, όχι σε ανάγκη για υποστήριξη.

Όταν το παιδί φαίνεται «απλώς αργό» ή «χαμένο στις σκέψεις του»

Συχνά αστειεύομαι ότι η κόρη μου μπορεί να χρειαστεί μία ώρα για να φορέσει μία κάλτσα. Δεν είναι ότι δεν μπορεί. Οι κινητικές της δεξιότητες είναι εξαιρετικές και ήταν το πρώτο από τα παιδιά μου που κατάφερε να κουμπώνει μόνη της στη ζώνη του αυτοκινήτου – και, πιο ανησυχητικά, το πρώτο που κατάλαβε πώς να ξεφύγει από ζώνη πέντε σημείων.

Το θέμα είναι ότι χάνεται τόσο πολύ στις σκέψεις της, ώστε μια απλή κίνηση, όπως να φορέσει μία κάλτσα, μπορεί να γίνει διαδικασία μιας ώρας. Ο γιος μου, από την άλλη, δεν θα καθόταν ακίνητος τόσο. Στο τέλος της ώρας, πιθανότατα θα είχε αλλάξει τέσσερα ζευγάρια: ένα γεμάτο λάσπη, ένα με άμμο και τα άλλα δύο πιτσιλισμένα με μπογιές.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κακή συμπεριφορά: Γιατί τα παιδιά συμπεριφέρονται χειρότερα το καλοκαίρι και τι μπορούν να κάνουν οι γονείς

Κοιτάζοντας πέρα από τα στερεότυπα

Σκέφτομαι συχνά ότι η ΔΕΠΥ της κόρης μου δεν ήταν πιο δύσκολο να φανεί. Ήταν πιο εύκολο να δικαιολογηθεί. Δεν ανέβαινε στα τραπέζια, δεν έβγαινε τρέχοντας από την τάξη. Προσπαθούσε. Δούλευε διπλά για να προλάβει και συχνά κρατούσε τα πάντα δεμένα μέχρι να γυρίσει σπίτι. Κι εκεί, που ένιωθε ασφαλής, έβγαινε η κούραση: η υπερένταση, η συναισθηματική φόρτιση, το αίσθημα ότι όλη μέρα προσπαθούσε να μην φανεί πόσο δύσκολο της είναι.

Τι μπορεί να βοηθήσει γονείς και σχολείο να μη χάνουν τα σημάδια

Η φράση της κόρης μου με έκανε να δω κάτι απλό: όταν υπάρχει ένα παιδί του οποίου οι δυσκολίες «φωνάζουν», είναι εύκολο να συγκεντρωθεί όλη η προσοχή εκεί—και να μείνει στη σκιά ένα άλλο παιδί που παλεύει το ίδιο, αλλά πιο αθόρυβα.

Χωρίς να υποκαθιστά αξιολόγηση ειδικού, μερικές πρακτικές ερωτήσεις που αξίζει να τίθενται είναι οι εξής:

Οι δυσκολίες εμφανίζονται σε πάνω από ένα περιβάλλον (σπίτι, σχολείο, δραστηριότητες);
Υπάρχει σταθερό μοτίβο απροσεξίας, αποδιοργάνωσης ή παρορμητικότητας που επηρεάζει την καθημερινότητα;
Το παιδί «κρατιέται» στο σχολείο και ξεσπά όταν επιστρέφει σπίτι;
Η δυσκολία μοιάζει να σχετίζεται με συγκέντρωση, εκκίνηση εργασιών, διαχείριση χρόνου ή συναισθημάτων;
Υπάρχει ανάγκη για στοχευμένες προσαρμογές και υποστήριξη, ανεξάρτητα από το αν το παιδί είναι «ήσυχο» ή «ανήσυχο»;

Το σημαντικό είναι να μη βασιζόμαστε μόνο σε μια «κλασική» εικόνα. Η ΔΕΠΥ δεν έχει μία όψη και η καθημερινή λειτουργικότητα ενός παιδιού δεν μετριέται από το πόσο θόρυβο κάνει η δυσκολία του.

Να φαίνονται όλα τα παιδιά, όχι μόνο τα πιο δυνατά

Αυτό που κράτησα, ως γονιός και ως πρώην εκπαιδευτικός, είναι ότι αξίζει να ακολουθείς το ένστικτό σου όταν κάτι δεν σου κολλάει. Να ρωτάς, να ζητάς καθοδήγηση, να επιμένεις σε αξιολόγηση όταν υπάρχουν ενδείξεις. Γιατί κάθε παιδί αξίζει να το βλέπουν. Ακόμη κι όταν οι δυσκολίες του δεν είναι οι πιο δυνατές στο δωμάτιο.childit

Πανελλαδικές: Σχεδίασαν διαφορετικό θέμα στο Ελεύθερο Σχέδιο λόγω λανθασμένης τοποθέτησης του αντικειμένου

Οδηγία της Κεντρικής Επιτροπής Εξετάσεων προς τα Βαθμολογικά Κέντρα, σύμφωνα με το πρακτικό του Εξεταστικού Κέντρου

Δημοσίευση: 09/07/2026

Τελευταία Ενημέρωση: 09/07/2026, 07:34

Εκτυπώσιμη μορφή

ΤΜΗΜΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ESOS

Άκουσε το άρθρο

Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθέστε το esos.gr στην Google

Σοβαρές καταγγελίες για παρατυπία κατά την εξέταση του ειδικού μαθήματος του Ελεύθερου Σχεδίου στις Πανελλαδικές Εξετάσεις φέρνουν στο φως γονείς υποψηφίων.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν, κατά την εξέταση του Ελεύθερου Σχεδίου των Πανελλαδικών Εξετάσεων σε δύο τμήματα Εξεταστικού Κέντρου , ένα εκ των αντικειμένων του εξεταζόμενου θέματος (καπάκι κουβά σφουγγαρίσματος) τοποθετήθηκε ανάποδα.

Τα παιδιά των αιθουσών αυτών επομένως σχεδίασαν θέμα διαφορετικό από το πανελλαδικώς εξεταζόμενο και ενδεχομένως δυσκολότερο.

Επιπρόσθετα, το αντικείμενο λόγω της λανθασμένης τοποθέτησης είχε υψηλότερο κέντρο βάρους, με αποτέλεσμα να γλυστράει και να πέφτει κατά τη διάρκεια της εξέτασης και ο υπεύθυνος αναγκάστηκε να το επαναφέρει στην αρχική του θέση χωρίς όμως να διορθώσει το λάθος ούτε να δώσει παράταση χρόνου για να καλυφθεί ο χρόνος που χάθηκε μέχρι την επανατοποθέτηση του αντικειμένου.

Με τη λήξη της διαδικασίας άμεσα οι γονείς απευθύνθηκαν στο Εξεταστικό Κέντρο από όπου τους είπαν ότι θα συντάξουν ειδικού πρακτικό πρακτικό που θα συνόδευε τα γραπτά στο βαθμολογικό κέντρο. Οι γονείς αιτήθηκαν γραπτώς να τους χορηγηθεί αντίγραφο του πρακτικού το οποίο ουδέποτε δόθηκε.

Υπ. Παιδείας: Οδηγίες στα Βαθμολογικά Κέντρα

Παράλληλα απευθύνθηκαν και στο υπουργείο Παιδείας από ο οποίος έλαβαν απάντηση ότι "έλαβε γνώση του θέματος η Κεντρική Επιτροπή Ειδικών Μαθημάτων και δόθηκαν όλες οι απαραίτητες οδηγίες στα Βαθμολογικά Κέντρα".

Γονείς έχουν ζητήσει, εγγράφως, από το υπουργείο Παιδείας:

α) Τα στοιχεία του υπεύθυνου τοποθέτησης των αντικειμένων

β) Το περιεχόμενο των οδηγιών που αναφέρονται στο (β) σχετικό.

γ) Το αποδεικτικό επίδοσης των εν λόγω οδηγιών στους βαθμολογητές των σχεδίων των συγκεκριμένων αιθουσών.esos