Σάββατο 30 Μαΐου 2026

 


Google logoΜάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google
Μήνυμα στήριξης και αισιοδοξίας προς τους υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων από την Πανελλήνια Ένωση Γονέων Μουσικών και Καλλιτεχνικών Σχολείων.

Με ένα θερμό και ανθρώπινο μήνυμα, η Πανελλήνια Ένωση Γονέων Μουσικών και Καλλιτεχνικών Σχολείων εκφράζει τη στήριξή της προς τους μαθητές και τις μαθήτριες που συμμετέχουν στις φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις.

Η Ένωση υπενθυμίζει πως οι εξετάσεις αποτελούν μόνο έναν σταθμό στη ζωή των νέων ανθρώπων και όχι το μέτρο της αξίας τους, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη δύναμη της τέχνης, της μουσικής, της προσπάθειας και των ονείρων που συνοδεύουν κάθε μαθητή στη διαδρομή του.

Συγκεκριμένα:

Οι Πανελλαδικές είναι μια μάχη ακόμα. Όχι ολόκληρη η ζωή. Όχι το μέτρο της αξίας σας.
Κρατήστε ψηλά το κεφάλι. Πιστέψτε στη δύναμή σας. Πιστέψτε στα όνειρά σας.
Η μουσική, η τέχνη, η προσπάθεια και η ευαισθησία που κουβαλάτε μέσα σας είναι δύναμη για όλη σας τη ζωή.
Σας αγαπάμε πολύ. Σας καμαρώνουμε. Και σας αγκαλιάζουμε σφιχτά.
Καλή δύναμη! Καλή επιτυχία! Η ζωή είναι μπροστά σας!
Η Πανελλήνια Ένωση Γονέων Μουσικών και Καλλιτεχνικών Σχολείων εύχεται ολόψυχα καλή δύναμη και καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά που ξεκινούν τη δοκιμασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων. alfavita

 


Google logoΜάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google
Σκηνές έντασης σε σχολείο της Κέρκυρας: Επίθεση σε μαθητή 12 ετών

Σοβαρό περιστατικό βίας μεταξύ μαθητών σημειώθηκε στην Κέρκυραμε θύμα έναν 12χρονο μαθητή δημοτικού, ο οποίος χρειάστηκε ιατρική φροντίδα μετά τον τραυματισμό του.

Σύμφωνα με καταγγελία του πατέρα του παιδιού, ο ανήλικος φέρεται να δέχθηκε επίθεση από συμμαθητές του εντός του σχολικού χώρου, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί και να μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας.

Όπως μεταδίδει η ΕΡΤ, το συμβάν εκτιμάται ότι έλαβε χώρα τη Δευτέρα 25 Μαΐου, ενώ οι συνθήκες υπό τις οποίες εκτυλίχθηκε παραμένουν υπό διερεύνηση από τις αρμόδιες αρχές.

Ο 12χρονος νοσηλεύεται προληπτικά, με τους θεράποντες ιατρούς να εμφανίζονται καθησυχαστικοί ως προς την κατάσταση της υγείας του. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, αναμένεται να λάβει εξιτήριο μέσα στην ημέρα.

Την επομένη του περιστατικού, ο πατέρας του μαθητή προχώρησε σε καταγγελία στην Αστυνομίακαταθέτοντας μήνυση κατά εκπαιδευτικών του σχολείου, αλλά και γονέων άλλων μαθητών. Στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας συνελήφθησαν η διευθύντρια και ο υποδιευθυντής της σχολικής μονάδας, οι οποίοι αφέθηκαν στη συνέχεια ελεύθεροι με προφορική εντολή εισαγγελέα.

Οι αστυνομικές αρχές συνεχίζουν την έρευνα, εξετάζοντας όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, με ιδιαίτερη έμφαση στον χρόνο και τον τρόπο αντίδρασης του σχολικού προσωπικού. Παράλληλα, για το περιστατικό έχουν ενημερωθεί η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και ο αρμόδιος Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

 


Google logoΜάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google
Ο Δήμος Θεσσαλονίκης δεσμεύεται για σημειακή τροποποίηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου, μετά από συλλογικές παρεμβάσεις γονέων και φορέων, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανέγερση νέου σχολικού κτιρίου

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 89ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης χαιρετίζει την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης για την έναρξη διαδικασίας σημειακής τροποποίησης του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου, με στόχο τον χαρακτηρισμό του υφιστάμενου οικοπέδου του σχολείου ως χώρου εκπαίδευσης.

Η απόφαση αυτή, όπως επισημαίνεται, αποτελεί αποτέλεσμα συλλογικής διεκδίκησης γονέων, εκπαιδευτικών και φορέων της πόλης και θεωρείται σημαντικό βήμα για τη μελλοντική ανέγερση νέου σχολικού κτιρίου στη φυσική του γειτονιά.

Παράλληλα, εκφράζονται επιφυλάξεις για τον σχεδιασμό της προσωρινής συστέγασης με το 5ο Δημοτικό Σχολείο και ζητούνται σαφείς απαντήσεις για την εκπαιδευτική και κτιριακή επάρκεια της λύσης. Οι γονείς δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν τις διεκδικήσεις μέχρι την οριστική επίλυση του ζητήματος.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

Τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2026, πετύχαμε κάτι πολύ σημαντικό για το σχολείο μας – ο Δήμος δεσμεύτηκε με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για την αλλαγή του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου (ΓΠΣ) όσον αφορά το υφιστάμενο οικόπεδο του σχολείου μας!

Κατά την τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2026, έπειτα από αίτημα του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων του 89ου Δημοτικού Σχολείου, παρεμβάσεις εκπροσώπων των Συλλόγων Γονέων του 89ου και του 5ου Δημοτικού Σχολείου, καθώς και την πίεση φορέων και σύσσωμης της αντιπολίτευσης, λήφθηκε ομόφωνη απόφαση ο Δήμος να αιτηθεί τη σημειακή τροποποίηση του ΓΠΣ για τον χαρακτηρισμό του υφιστάμενου οικοπέδου του 89ου Δ.Σ. ως χώρο εκπαίδευσης για τη μελλοντική στέγαση του 89ου Δ.Σ..

Για πρώτη φορά, το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης αναγνώρισε επίσημα και ομόφωνα ότι υπάρχει θεσμικό μονοπάτι για τη σημειακή τροποποίηση του ΓΠΣ και την επαναφορά της σχολικής χρήσης στο οικόπεδο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή το σχολείο μας, το 89ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μια πολύ σημαντική πολιτική μετατόπιση, που δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε εύκολη, ιδιαίτερα απέναντι σε αρνητικές εισηγήσεις υπηρεσιών και σε δεδομένα που μέχρι πρόσφατα παρουσιάζονταν ως οριστικά και “τετελεσμένα”.

Η απόφαση αυτή είναι αποτέλεσμα ενός μεγάλου συλλογικού αγώνα γονέων και παιδιών, κατοίκων, φορέων, της Ομοσπονδίας Ενώσεων Γονέων Κεντρικής Μακεδονίας, πολλών ενώσεων γονέων και συλλόγων που στάθηκαν στο πλευρό μας και που εδώ και δυόμισι χρόνια κρατούν το θέμα ζωντανό και διεκδικούν ένα νέο σύγχρονο 89ο Δημοτικό Σχολείο στη φυσική του γειτονιά, αποδεικνύοντας ότι όταν μια κοινότητα μένει ενωμένη, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.

Αυτή τη στιγμή έχουμε στα χέρια μας μια απόφαση που θα μας βοηθήσει να διεκδικήσουμε ένα νέο σύγχρονο 89ο Δημοτικό Σχολείο στο υφιστάμενο οικόπεδο του σχολείου μας. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει σαφής δέσμευση ότι η διαδικασία θα επισπευσθεί, παρά τον επείγοντα χαρακτήρα του ζητήματος. Από την πλευρά μας, θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε με επιμονή την άμεση προώθηση όλων των απαραίτητων ενεργειών, ώστε η απόφαση αυτή να μη μείνει μόνο μια πολιτική δέσμευση, αλλά να μετατραπεί σε πραγματική προοπτική για το σχολείο μας.

Στο μεταξύ όμως, η συστέγαση των δύο σχολείων φαίνεται ότι θα προχωρήσει κανονικά, κάτι που βρίσκει αντίθετους όχι μόνο εμάς ως γονείς του 89ου, αλλά και τους γονείς του 5ου Δημοτικού Σχολείου στο οποίο πρόκειται να συστεγαστούμε.

Δεδομένου ότι Τεχνικές Εκθέσεις του Δήμου, το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ), καθώς και ο επίσημος κρατικός φορέας για τον προσεισμικό έλεγχο σχολικών κτιρίων, ο ΟΑΣΠ, δεν έχουν κρίνει το υπάρχον κτίριο του 89ου Δημοτικού ως επικίνδυνο και δεν προκύπτει τεκμηριωμένη ανάγκη άμεσης αποχώρησης από το υφιστάμενο σχολείο, ιδιαίτερα όταν η προτεινόμενη λύση συστέγασης εμφανίζει σοβαρά προβλήματα επάρκειας και λειτουργικότητας, πιστεύουμε ότι θα πρέπει να εξεταστεί η παραμονή του 89ου στον σημερινό του χώρο μέχρι να ωριμάσει ο σχεδιασμός, να ολοκληρωθεί η διαδικασία τροποποίησης του ΓΠΣ και να δρομολογηθεί ουσιαστικά η ανέγερση νέου σχολικού κτιρίου στο οικόπεδο που στεγάζεται σήμερα το 89ο Δημοτικό Σχολείο.

Συνεχίζουμε να ζητάμε σαφείς απαντήσεις και δεσμεύσεις σχετικά με τη προγραμματισμένη συστέγαση μας σε πτέρυγα του 5ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης:

  • Θεωρεί ο Δήμος και οι εμπλεκόμενοι αρμόδιοι ότι η προτεινόμενη συστέγαση του 89ου και του 5ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης πληροί τις προδιαγραφές της ΥΑ 37237/ΣΤ1/28-03-2007 για την ασφαλή και παιδαγωγικά κατάλληλη λειτουργία δύο σχολικών μονάδων συνολικά 12 θέσεων;
  • Πώς θα δικαιολογηθεί η λειτουργία δύο εξαθέσιων δημοτικών σχολείων σε οικόπεδο μικρότερο ακόμη και από το ελάχιστο προβλεπόμενο για τριθέσιο σχολείο;
  • Προτίθενται οι αρμόδιοι να επανεξετάσουν συνολικά τον σχεδιασμό, ώστε να καταστεί δυνατή η ανέγερση νέου σύγχρονου σχολείου στη φυσική γειτονιά που εξυπηρετεί σήμερα το 89ο Δημοτικό Σχολείο καθώς και να εξεταστεί η παραμονή του 89ου στον σημερινό του χώρο μέχρι να ωριμάσει ο σχεδιασμός, να ολοκληρωθεί η διαδικασία τροποποίησης του ΓΠΣ και να δρομολογηθεί η ανέγερση;

Έχουμε ήδη πετύχει πράγματα που μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζαν αδιανόητα. Καταφέραμε να αλλάξουμε δεδομένα που παρουσιάζονταν ως οριστικά και να κρατήσουμε ζωντανό το αίτημα για ένα νέο 89ο Δημοτικό Σχολείο στη γειτονιά μας. Ο αγώνας μας όμως δεν τελειώνει εδώ. Έχουμε ακόμη πολλά να διεκδικήσουμε, με ενότητα, επιμονή και πίστη στη δύναμη της κοινότητάς μας.

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ 89 – ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Δ. Σ. Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων 89ου Δημ. Σχολείου Θεσ/νίκης

 


Google logoΜάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google
Τον παρατηρούσα στα διαλείμματα και δεν άντεχα… Ο προβολέας έπεσε επάνω του!

Πριν αρκετά χρόνια, δούλεψα για μια χρονιά σε ένα μικρό 2/θ δημοτικό σχολείο, χαμένο σε ένα μικρό νησάκι στα Δωδεκάνησα… Είχα 7 μαθητές, αγνά παιδάκια της επαρχίας, που δεν θα τα ξεχάσω, όσα χρόνια και αν περάσουν…

Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Άγγελος…

ένας πιτσιρικάκος γύρω στα 8, ντροπαλός και με αρκετά προβλήματα κυρίως ψυχολογικά...

Δεν μίλαγε, δεν διάβαζε, ήταν όπως μου είπε ο παπαδάσκαλος που μου παρέδωσε την τάξη, παιδί με ιδιαιτερότητες…

πολύ μέτριος μαθητής…

Τα υπόλοιπα παιδιά μου ήταν δυνατά, χωρίς κενά στα μαθήματα, ζωηρά και χαρούμενα…

Χαμογελαστά προσωπάκια, κόκκινα μαγουλάκια!

Ο Άγγελος ξεχώριζε… Κάτι τον βασάνιζε…

Ήθελε να είναι και αυτός σαν τους άλλους, αλλά ο άμοιρος είχε πάρει ήδη την ταμπέλα του μέτριου μαθητή…

Έπαιζε με παιδιά κυρίως μικρότερης ηλικίας ή καθόταν εντελώς μόνος…

Τον παρατηρούσα στα διαλείμματα και δεν άντεχα… Ο προβολέας έπεσε επάνω του!

«Κάτι πρέπει να κάνεις» είπα μέσα μου…. Δεν είναι δυνατό να τον αφήσεις σε αυτή την κατάσταση, έστω και αν την επόμενη χρονιά θα έχεις φύγει από εδώ…

«Θα προσπαθήσω..», απάντησα μέσα μου και χαμογέλασα…

Έφτιαξα λοιπόν φίλοι μου ένα πλάνο, που του έδινε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την υπόλοιπη τάξη…

Πολλή συζήτηση, συνεχής μα συνεχής ενθάρρυνση και πάντα κοντά του σε κάθε δυσκολία… Μπράβο, ακόμη και αν τα έλεγε όλα λάθος!

Στην αρχή φοβόταν και τα πρώτα «μπράβο», τα αντιμετώπιζε επιφυλακτικά ο καημένος…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν σε συζήτηση για την κυκλοφοριακή αγωγή και την προσοχή στα αυτοκίνητα, σήκωσε το χέρι δειλά… «Έλα Άγγελε, πες μας…» του είπα και απάντησε…

«Κύριε, εμένα έξω από το σπίτι μου, περνάει μόνο μερικές φορές ένα μικρό γατάκι, δεν περνάνε ποτέ αυτοκίνητα γιατί είναι χωματόδρομος, οπότε δεν κινδυνεύω…».

Αυτό το θυμάμαι ακόμη και χαμογελάω, για την παιδική αθωότητα, που στα παιδιά της Αθήνας δεν υπάρχει πια….

Μέρα με τη μέρα και με συνεχή και αδιάκοπη ενθάρρυνση, ο Άγγελος γινόταν σιγά σιγά άλλος άνθρωπος…

Ζωηρός, κοινωνικός, χαρούμενος, επιμελής…

Άρχισε να γράφει πιο όμορφα, να συμμετέχει πιο πολύ σε δραστηριότητες, να παίζει πλέον στον υπολογιστή του σχολείου…

Στεκόταν σιγά σιγά στα πόδια του…

Ένα πρωί χτύπησε το τηλέφωνο στο σχολείο…

Ο Άγγελος έλειπε… Ήταν η μητέρα του… «Κύριε Κώστα, μου είπε, έχω πρόβλημα σοβαρό!»…

Τρόμαξα… «Τι συνέβη;» της είπα ταραγμένα…

«Να, ο Άγγελος έχει 40 πυρετό, είναι χάλια, αλλά επιμένει να έρθει στο σχολείο και κλαίει. Δεν θέλει να χάσει το μάθημα»!!

Κόντεψε να μου πέσει το ακουστικό από το χέρι…

Δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου…!

«Κάτι δουλεύει», είπα μέσα μου! Συνέχιζουμε έτσι…

Για να μη σας τα πολυλογώ, ο Άγγελος έγινε ένας καλός μαθητής και εξαιρετικό παιδί με αρχές.

Τι του έλειπε τελικά πριν;

Η αγάπη και η συνεχής ενθάρρυνση, η πίστη ότι δεν διαφέρει σε τίποτε από τα άλλα παιδιά, αρκεί να προσπαθήσει και αυτός για κάτι που του αρέσει πραγματκά…

Η ζωή του στο σχολείο είχε αποκτήσει πλέον ένα άλλο νόημα…

——-

Φέτος, μετά από 25 χρόνια, σκέφτομαι να ξαναπάω στο νησί να τους δω…

Τόσα χρόνια επικοινωνώ με τους μαθητές μου μέσω facebook…

Είναι οι μεγάλες μου αγάπες αυτά τα παιδιά…

Το μόνο που με αγχώνει λίγο, είναι ότι μετά τις ώρες χαράς και παιχνιδιών μαζί τους, οι μέρες θα περάσουν και θα έρθει και πάλι η φρικτή ώρα της επιστροφής και του αποχωρισμού…

Και ξέρω ότι και πάλι θα λυγίσω στην προβλήτα του λιμανιού, ακούγοντάς τα να μου φωνάζουν…..

«Κύριε, γιατί φεύγετε; Πότε θα ξανάρθετε στο νησί μας;…

Σας αγαπάμε, μη φεύγετε...»

 

Κώστας Βουτσινάκης

Εκπαιδευτικός ΠΕ70 alfavita

 

Google logoΜάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google
Η ποινή που άνοιξε μεγάλη συζήτηση για τα κενά στα σχολεία και τη φωνή των εκπαιδευτικών - Θύελλα αντιδράσεων

Μια πειθαρχική ποινή σε έναν ωρομίσθιο καθηγητή κινηματογράφου του Καλλιτεχνικού Σχολείου Κερατσινίου – Δραπετσώνας ίσως να φαινόταν, εκ πρώτης όψεως, μια ακόμη διοικητική υπόθεση. Οι αντιδράσεις όμως που προκάλεσε αποκαλύπτουν ότι πίσω από αυτήν κρύβεται ένα πολύ βαθύτερο ερώτημα: μπορεί σήμερα ένας εκπαιδευτικός να διεκδικεί δημόσια όσα χρειάζονται οι μαθητές του χωρίς να κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με κυρώσεις;

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου καταγγέλλει ότι ο εκπαιδευτικός τιμωρήθηκε επειδή επέμενε στην ανάγκη πρόσληψης δεύτερου καθηγητή κινηματογράφου, ώστε να καλύπτονται επαρκώς οι ανάγκες των μαθητών. Η ΕΛΜΕ Πειραιά, από την πλευρά της, κάνει λόγο για μια «απαράδεκτη επιβολή ποινής» που συνοδεύτηκε από περικοπή του ενός τετάρτου του ήδη χαμηλού μισθού ενός ωρομίσθιου εκπαιδευτικού.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της υπόθεσης είναι το ίδιο το περιεχόμενο της κατηγορίας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛΜΕ, η επανειλημμένη διεκδίκηση δεύτερου καθηγητή χαρακτηρίστηκε ως «αναξιοπρεπής, ανάρμοστη ή ανάξια συμπεριφορά δημόσιου υπαλλήλου». Με άλλα λόγια, ένα αίτημα που αφορά την εύρυθμη λειτουργία ενός σχολείου και την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης αντιμετωπίστηκε ως πειθαρχικό ζήτημα.

Το γεγονός αυτό προκαλεί εύλογους προβληματισμούς. Σε κάθε δημόσια υπηρεσία, αλλά ιδιαίτερα στην εκπαίδευση, οι εργαζόμενοι είναι συχνά εκείνοι που γνωρίζουν καλύτερα τις πραγματικές ανάγκες του χώρου τους. Όταν η ανάδειξη προβλημάτων ή η διεκδίκηση λύσεων μπορεί να εκληφθεί ως παράπτωμα, τότε δημιουργείται ένα περιβάλλον όπου η σιωπή μοιάζει ασφαλέστερη από την έκφραση γνώμης.

Η υπόθεση έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία τα προβλήματα στελέχωσης παραμένουν έντοναΗ ίδια η ΕΛΜΕ Πειραιά επισημαίνει ότι ακόμη και στο τέλος της σχολικής χρονιάς καταγράφονταν εκατοντάδες κενά στην περιοχή, ενώ οι εκπαιδευτικοί καλούνται συχνά να καλύψουν ανάγκες μέσω υπερωριών και αυξημένου φόρτου εργασίας. Στα Καλλιτεχνικά Σχολεία, μάλιστα, τα προβλήματα είναι συχνά ακόμη πιο ορατά, καθώς ειδικότητες όπως ο κινηματογράφος και ο χορός στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό σε ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, χωρίς σταθερό και μόνιμο προσωπικό.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι γονείς συνδέουν την υπόθεση με τη συνολική υποβάθμιση της δημόσιας καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Στην ανακοίνωσή τους ζητούν όχι μόνο την άρση της ποινής αλλά και θεσμικές παρεμβάσεις: άμεσες προσλήψεις καθηγητών κινηματογράφου και χορού, καθώς και δυνατότητα απόκτησης οργανικών θέσεων, ώστε τα σχολεία να μην εξαρτώνται κάθε χρόνο από προσωρινές λύσεις.

Το ζήτημα, όμως, ξεπερνά τα όρια της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης ανάμεσα στη διοίκηση και τους εκπαιδευτικούς. Τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί οι καταγγελίες εκπαιδευτικών σωματείων για πειθαρχικές διαδικασίες, διώξεις και κυρώσεις που συνδέονται με συνδικαλιστική δράση, δημόσιες παρεμβάσεις ή διαμαρτυρίες για προβλήματα των σχολείων.

Ανεξάρτητα από τις διαφορετικές πολιτικές αναγνώσεις, το ερώτημα παραμένει κρίσιμο: τι σχολείο θέλουμε; Ένα σχολείο στο οποίο οι εκπαιδευτικοί θα επισημαίνουν ελεύθερα τα προβλήματα και θα διεκδικούν καλύτερες συνθήκες για τους μαθητές τους ή ένα σχολείο στο οποίο η διατύπωση αιτημάτων θα θεωρείται ανεπιθύμητη;

Για τους γονείς του Καλλιτεχνικού Σχολείου Κερατσινίου – Δραπετσώνας η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Θεωρούν ότι ο συγκεκριμένος εκπαιδευτικός δεν τιμωρείται για κάποια ανάρμοστη συμπεριφορά, αλλά επειδή υπερασπίστηκε το δικαίωμα των παιδιών τους σε μια πληρέστερη εκπαίδευση.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό στοιχείο της υπόθεσης: ότι για πρώτη φορά στο επίκεντρο της διαμαρτυρίας δεν βρίσκεται μόνο ένας εκπαιδευτικός ή ένα σωματείο, αλλά οι ίδιοι οι γονείς, οι οποίοι βλέπουν πίσω από την ποινή ένα μήνυμα που αφορά ολόκληρη τη δημόσια εκπαίδευση. Αν η διεκδίκηση των αναγκών ενός σχολείου μετατρέπεται σε πειθαρχικό παράπτωμα, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο έναν καθηγητή. Αφορά το δικαίωμα όλων να μιλούν για όσα λείπουν από το δημόσιο σχολείο alfavita

 


Google logoΜάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google
Η εικόνα μού κάνει τρομερή εντύπωση και αναζητώ το κινητό μου τηλέφωνο προκειμένου να απαθανατίσω τη στιγμή.

            Ακριβώς μία εβδομάδα πριν. Η ώρα είναι περίπου 3.15 το μεσημέρι. Επιστρέφω από το σχολείο. Παίρνω την τελική στροφή για το σπίτι όταν σταματώ το όχημά μου στη διάβαση για να περάσει ένας παππούς με τα εγγόνια του. Η εικόνα μού κάνει τρομερή εντύπωση και αναζητώ το κινητό μου τηλέφωνο προκειμένου να απαθανατίσω τη στιγμή. Δυστυχώς το είχα εναποθέσει στο σακίδιό μου εντός του porte-bagages. Καλύτερα όμως έτσι. Αυτό το θέαμα δε θα γεμίζει πια έναν φάκελο, δε θα κινδυνεύει με διαγραφή. Έχει εντυπωθεί για πάντα στο μυαλό… Επρόκειτο για έναν παππού περιτριγυρισμένο από δύο παιδιά δημοτικού. Τον λαιμό του κοσμούσε ένα ροζ τσαντάκι κολατσιού, απαραίτητο αξεσουάρ για όσα μαθητούδια παρακολουθούν το ολοήμερο πρόγραμμα. Δύο τροχήλατες συρόμενες μαθητικές τσάντες  και δύο ανοιξιάτικα μπουφανάκια κάτω από τις μασχάλες έκαναν τον πρωταγωνιστή της σκηνής ακόμα πιο αξιοπρόσεκτο. Το βήμα του γοργό, σχεδόν ασθμαίνον, στην προσπάθεια να προλάβει τα μικρά που ξεχύνονταν ανεξέλεγκτα στον δρόμο.

παππούς

            Τη συνέχεια τη φαντάζομαι. Παίρνει τα παιδιά στο σπίτι του. Εκεί περιμένει η γιαγιά. Έχει ετοιμάσει από νωρίς το φαγητό. «Τι θα πει να τρώνε τα παιδιά στο σχολείο φαΐ που μπήκε στην τσάντα από το πρωί. Μη χειρότερα! Αλλά αφού έτσι αποφασίζουν οι γονείς, εμείς τι να πούμε;» Τα παιδιά θα φάνε στο τραπέζι ή μπορεί και μπροστά στην τηλεόραση. «Αφού παίζει η αγαπημένη τους σειρά αυτή την ώρα, πώς να τους πω όχι; Εσείς, στο σπίτι σας, να έχετε τους κανόνες σας. Εδώ είμαστε η γιαγιά και ο παππούς». Θα ακολουθήσει γλυκό άνευ περιορισμού μέχρι να επιστρέψει η μαμά από τη δουλειά να πάρει τα παιδιά. Ο μπαμπάς θα αργήσει πολύ ακόμα.

            Έρχεται λοιπόν η μαμά και μαζί με τα παιδιά παίρνει και το καθιερωμένο τάπερ, ενίοτε και ολόκληρη κατσαρόλα ή ταψί. «Έτσι με βοηθούσε κι η δική μου η μάνα. Εγώ μπορώ να κάνω διαφορετικά;» λέει εκείνη, κουρασμένη. Είναι και οι φορές που η μητέρα θα αργήσει περισσότερο⸱ meetings, σεμινάρια ή δουλειά στο σπίτι και τότε χρειάζεται ησυχία. Άλλες φορές πάλι, της αρέσει να σπουδάζει και να σπουδάζει και να προχωρά…Και τότε, οι παππούδες βοηθούν στη μελέτη των παιδιών, τα κοιμίζουν, τα πηγαίνουν βόλτες.

            Βέβαια οι μη γευόμενοι του ποτηρίου τούτου σχολιάζουν… «Τα παρκάρισαν τα παιδιά». Πού να ξέρουν; Πού να ξέρουν πόση «ζωή» παίρνουν οι παππούδες και πόση σοφία αποκομίζουν τα παιδιά μέσα από αυτή τη συνύπαρξη. «Του παιδιού μου το παιδί δυο φορές παιδί μου» και μάλιστα χωρίς τη γονεϊκή ευθύνη. Λίγο πράγμα είναι αυτό; Είναι η ίδια η Ζωή που δίνει τη δεύτερη ευκαιρία ολόψυχου μπασίματος σε μια εποχή νέα, διαφορετική, παράξενα όμορφη και σίγουρα ανανεωτική. Και από την άλλη, σε ανύποπτο χρόνο, σε μια σχολική έκθεση, να σου ο Θανασάκης ή η Εφούλα να περιγράφουν πώς ήταν η ζωή στο χωριό πριν πολλά χρόνια, να μιλάνε για χαμένες πατρίδες, να εξηγούν βήμα προς βήμα τη φύτευση και περιποίηση των δέντρων. Κι άλλοτε, τα παιδικά χείλη αιφνιδιάζουν όταν σε ανύποπτο χρόνο σιγοτραγουδούν μελωδίες παλιές, ψέλνουν ή χορεύουν σε παραδοσιακούς ρυθμούς.

Στην Ελλάδα, ο παππούς και η γιαγιά δεν προλαβαίνουν να νιώσουν μοναξιά

Δόξα τω Θεώ!

⁕ υπό προϋποθέσεις…alfavita

 


Google logoΜάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google
Η εικόνα μού κάνει τρομερή εντύπωση και αναζητώ το κινητό μου τηλέφωνο προκειμένου να απαθανατίσω τη στιγμή.

            Ακριβώς μία εβδομάδα πριν. Η ώρα είναι περίπου 3.15 το μεσημέρι. Επιστρέφω από το σχολείο. Παίρνω την τελική στροφή για το σπίτι όταν σταματώ το όχημά μου στη διάβαση για να περάσει ένας παππούς με τα εγγόνια του. Η εικόνα μού κάνει τρομερή εντύπωση και αναζητώ το κινητό μου τηλέφωνο προκειμένου να απαθανατίσω τη στιγμή. Δυστυχώς το είχα εναποθέσει στο σακίδιό μου εντός του porte-bagages. Καλύτερα όμως έτσι. Αυτό το θέαμα δε θα γεμίζει πια έναν φάκελο, δε θα κινδυνεύει με διαγραφή. Έχει εντυπωθεί για πάντα στο μυαλό… Επρόκειτο για έναν παππού περιτριγυρισμένο από δύο παιδιά δημοτικού. Τον λαιμό του κοσμούσε ένα ροζ τσαντάκι κολατσιού, απαραίτητο αξεσουάρ για όσα μαθητούδια παρακολουθούν το ολοήμερο πρόγραμμα. Δύο τροχήλατες συρόμενες μαθητικές τσάντες  και δύο ανοιξιάτικα μπουφανάκια κάτω από τις μασχάλες έκαναν τον πρωταγωνιστή της σκηνής ακόμα πιο αξιοπρόσεκτο. Το βήμα του γοργό, σχεδόν ασθμαίνον, στην προσπάθεια να προλάβει τα μικρά που ξεχύνονταν ανεξέλεγκτα στον δρόμο.

παππούς

            Τη συνέχεια τη φαντάζομαι. Παίρνει τα παιδιά στο σπίτι του. Εκεί περιμένει η γιαγιά. Έχει ετοιμάσει από νωρίς το φαγητό. «Τι θα πει να τρώνε τα παιδιά στο σχολείο φαΐ που μπήκε στην τσάντα από το πρωί. Μη χειρότερα! Αλλά αφού έτσι αποφασίζουν οι γονείς, εμείς τι να πούμε;» Τα παιδιά θα φάνε στο τραπέζι ή μπορεί και μπροστά στην τηλεόραση. «Αφού παίζει η αγαπημένη τους σειρά αυτή την ώρα, πώς να τους πω όχι; Εσείς, στο σπίτι σας, να έχετε τους κανόνες σας. Εδώ είμαστε η γιαγιά και ο παππούς». Θα ακολουθήσει γλυκό άνευ περιορισμού μέχρι να επιστρέψει η μαμά από τη δουλειά να πάρει τα παιδιά. Ο μπαμπάς θα αργήσει πολύ ακόμα.

            Έρχεται λοιπόν η μαμά και μαζί με τα παιδιά παίρνει και το καθιερωμένο τάπερ, ενίοτε και ολόκληρη κατσαρόλα ή ταψί. «Έτσι με βοηθούσε κι η δική μου η μάνα. Εγώ μπορώ να κάνω διαφορετικά;» λέει εκείνη, κουρασμένη. Είναι και οι φορές που η μητέρα θα αργήσει περισσότερο⸱ meetings, σεμινάρια ή δουλειά στο σπίτι και τότε χρειάζεται ησυχία. Άλλες φορές πάλι, της αρέσει να σπουδάζει και να σπουδάζει και να προχωρά…Και τότε, οι παππούδες βοηθούν στη μελέτη των παιδιών, τα κοιμίζουν, τα πηγαίνουν βόλτες.

            Βέβαια οι μη γευόμενοι του ποτηρίου τούτου σχολιάζουν… «Τα παρκάρισαν τα παιδιά». Πού να ξέρουν; Πού να ξέρουν πόση «ζωή» παίρνουν οι παππούδες και πόση σοφία αποκομίζουν τα παιδιά μέσα από αυτή τη συνύπαρξη. «Του παιδιού μου το παιδί δυο φορές παιδί μου» και μάλιστα χωρίς τη γονεϊκή ευθύνη. Λίγο πράγμα είναι αυτό; Είναι η ίδια η Ζωή που δίνει τη δεύτερη ευκαιρία ολόψυχου μπασίματος σε μια εποχή νέα, διαφορετική, παράξενα όμορφη και σίγουρα ανανεωτική. Και από την άλλη, σε ανύποπτο χρόνο, σε μια σχολική έκθεση, να σου ο Θανασάκης ή η Εφούλα να περιγράφουν πώς ήταν η ζωή στο χωριό πριν πολλά χρόνια, να μιλάνε για χαμένες πατρίδες, να εξηγούν βήμα προς βήμα τη φύτευση και περιποίηση των δέντρων. Κι άλλοτε, τα παιδικά χείλη αιφνιδιάζουν όταν σε ανύποπτο χρόνο σιγοτραγουδούν μελωδίες παλιές, ψέλνουν ή χορεύουν σε παραδοσιακούς ρυθμούς.

Στην Ελλάδα, ο παππούς και η γιαγιά δεν προλαβαίνουν να νιώσουν μοναξιά

Δόξα τω Θεώ!

⁕ υπό προϋποθέσεις…alfavita