Δευτέρα 25 Μαΐου 2026
Γαλλία: Πάνω από 100 καταγγελίες παιδικής κακοποίησης σε σχολεία

Η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τεράστιο σκάνδαλο παιδικής κακοποίησης, καθώς σχολικοί επιτηρητές και εργαζόμενοι σε Δημόσια Νηπιαγωγεία, Δημοτικά Σχολεία και δομές φύλαξης παιδιών ερευνώνται για σωματική βία, σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς ακόμη και παιδιών τριών ετών.
Οι εισαγγελικές αρχές στο Παρίσι εξετάζουν πλέον περισσότερες από 100 καταγγελίες, ενώ οργανώσεις γονέων υποστηρίζουν ότι επί χρόνια οι προειδοποιήσεις τους αγνοούνταν από τις αρχές.
Σύμφωνα με την Εισαγγελέα του Παρισιού, Λορ Μπεκιό, βρίσκονται σε εξέλιξη έρευνες σε 84 Νηπιαγωγεία, περίπου 20 Δημοτικά Σχολεία και σχεδόν 10 Παιδικούς Σταθμούς. Οι καταγγελίες αφορούν περιστατικά κακομεταχείρισης, σωματικής βίας και βιασμών κατά τη διάρκεια των μεσημεριανών διαλειμμάτων, της μεσημεριανής ανάπαυσης και των απογευματινών δραστηριοτήτων. Δικηγόροι οικογενειών ανέφεραν ότι ορισμένες από τις υποθέσεις αφορούν βιασμούς παιδιών ηλικίας μόλις τριών και τεσσάρων ετών.
Οι γονείς κάνουν λόγο για «συστημικό πρόβλημα» και για αποτυχία του κρατικού μηχανισμού να προστατεύσει τα παιδιά. Όπως υποστηρίζουν, σοβαρές ελλείψεις στις διαδικασίες πρόσληψης και ελέγχου των Σχολικών Επιτηρητών επέτρεψαν την κακοποίηση να συνεχίζεται επί χρόνια, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση.
Ο δικηγόρος Φλοριάν Λαστέλ, που εκπροσωπεί τρεις οικογένειες στο Παρίσι, χαρακτήρισε την υπόθεση «μαζικό σκάνδαλο». «Το δημόσιο σχολικό σύστημα αποτελεί πηγή εθνικής υπερηφάνειας στη Γαλλία, όμως σήμερα δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγγυάται την ασφάλεια των παιδιών», δήλωσε.
Οι σοβαρές ελλείψεις στο σύστημα εποπτείας
Οι Σχολικοί Επιτηρητές στη Γαλλία είναι υπεύθυνοι για την επίβλεψη των παιδιών στα διαλείμματα, κατά τη σίτιση, τη μεσημεριανή ξεκούραση και τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Σε πολλές περιπτώσεις περνούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά απ’ ό,τι οι εκπαιδευτικοί.
Ωστόσο, δεν προσλαμβάνονται απευθείας από το Υπουργείο Παιδείας ή τα σχολεία, αλλά από τους Δήμους και τις τοπικές αρχές, συχνά χωρίς εξειδικευμένη εκπαίδευση ή επαγγελματικά προσόντα, και με ωρομίσθιες συμβάσεις.
Οι καταγγελίες που έχουν συγκεντρωθεί από γονείς σε ολόκληρη τη χώρα περιλαμβάνουν περιστατικά όπου παιδιά φέρονται να δέχθηκαν φωνές, σπρωξίματα, τράβηγμα μαλλιών, στέρηση φαγητού ή εξαναγκασμό να φάνε μέχρι εμετού, καθώς και σεξουαλική κακοποίηση και βιασμούς
Ο δικηγόρος Λουί Καϊγιέ, που εκπροσωπεί δύο οικογένειες στο Παρίσι, υπέβαλε τον Φεβρουάριο μηνύσεις για υποθέσεις φερόμενων βιασμών παιδιών σε Νηπιαγωγεία, το 2025. Σε μία περίπτωση, ένα τρίχρονο κορίτσι φέρεται να βιάστηκε από Σχολικό Επιτηρητή σε σχολείο στο δυτικό Παρίσι. Σε άλλη υπόθεση, ένα τρίχρονο αγόρι φέρεται να κακοποιήθηκε από τον ίδιο επιτηρητή, ο οποίος είχε μετακινηθεί σε άλλο σχολείο, παρά προηγούμενες καταγγελίες για σωματική βία εις βάρος παιδιών.
Ο ίδιος περιέγραψε τη δραματική κατάσταση οικογενειών και παιδιών που, όπως είπε, αντιμετωπίζουν καθημερινές ψυχολογικές και σωματικές συνέπειες από την κακοποίηση. Ανέφερε χαρακτηριστικά την περίπτωση ενός τρίχρονου αγοριού που έπαθε κρίση πανικού μπροστά στην πύλη του σχολείου και αρνιόταν να εισέλθει, χωρίς τότε η μητέρα ή η Διεύθυνση να γνωρίζουν την αιτία της συμπεριφοράς του. «Είναι καθημερινό μαρτύριο για τους γονείς που ζητούν να αποκαλυφθεί η πλήρης έκταση των εγκλημάτων», δήλωσε.
Δίκες, αναστολές και πολιτική πίεση
Την επόμενη εβδομάδα ξεκινά στο Παρίσι η δίκη Σχολικού Επιτηρητή που κατηγορείται για σεξουαλική κακοποίηση πέντε παιδιών, ηλικίας τριών έως πέντε ετών, σε Νηπιαγωγείο του 11ου διαμερίσματος της πόλης. Παράλληλα, αναμένεται σύντομα απόφαση σε άλλη υπόθεση που αφορά 47χρονο επιτηρητή, ο οποίος κατηγορείται για σεξουαλική κακοποίηση εννέα δεκάχρονων κοριτσιών.
Το σκάνδαλο έχει προκαλέσει ισχυρούς πολιτικούς κραδασμούς στη γαλλική πρωτεύουσα. Ο νέος σοσιαλιστής Δήμαρχος του Παρισιού, Emmanuel Grégoire, ανακοίνωσε σχέδιο ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ για την αντιμετώπιση αυτού που χαρακτήρισε «σοβαρή δυσλειτουργία» στο σύστημα των Σχολικών Επιτηρητών της πόλης. Το σχέδιο εγκρίθηκε ήδη από το Δημοτικό Συμβούλιο του Παρισιού και περιλαμβάνει αυστηρότερους ελέγχους, νέα διαδικασία αναφορών για τους γονείς, διαφάνεια στις διοικητικές έρευνες και τακτική δημοσιοποίηση στοιχείων για αναστολές εργαζομένων.
Μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου 2026, ο Δήμος του Παρισιού έθεσε σε διαθεσιμότητα 78 επιτηρητές, εκ των οποίων οι 31 για υποψίες σεξουαλικής κακοποίησης. Σύμφωνα με γαλλικά μέσα, η δημοτική αρχή δεσμεύθηκε για «μηδενική ανοχή» και ανακοίνωσε ότι θα ενημερώνει πλέον ανά τρίμηνο τις οικογένειες, για όλες τις σχετικές πειθαρχικές διαδικασίες.
Παράλληλα, η υπόθεση έχει μετατραπεί σε μείζον πολιτικό ζήτημα στο Παρίσι, με την αντιπολίτευση να κατηγορεί τη δημοτική διοίκηση ότι γνώριζε εδώ και χρόνια τα προβλήματα στο σύστημα εποπτείας, χωρίς να λάβει επαρκή μέτρα. Κατά τη διάρκεια έκτακτης συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου, πραγματοποιήθηκαν και διαδηλώσεις εργαζομένων και γονέων έξω από το Δημαρχείο, με αιτήματα περισσότερες προσλήψεις και αυστηρότερους ελέγχους.
Ο Emmanuel Grégoire αποκάλυψε επίσης ότι και ο ίδιος είχε πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από Σχολικό Επιτηρητή όταν ήταν παιδί.
Παράλληλα, συγκρότησε συνέλευση πολιτών για την επανεξέταση του ρόλου και του πλαισίου λειτουργίας των επιτηρητών, η οποία αναμένεται να παρουσιάσει τα συμπεράσματά της τον Ιούνιο.
Οργανώσεις γονέων μιλούν για «κρατική αποτυχία»
Στην πρώτη γραμμή των αποκαλύψεων βρίσκεται η συλλογικότητα γονέων SOS Périscolaire, η οποία τα τελευταία πέντε χρόνια συγκεντρώνει μαρτυρίες και πιέζει για δικαιοσύνη. Μία από τις ιδρύτριες της υποστήριξε ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο Παρίσι, αλλά αφορά ολόκληρη τη Γαλλία. «Πρόκειται ξεκάθαρα για συστημικό φαινόμενο. Δεν υπάρχει μόνο δυσλειτουργία σε επίπεδο Δήμων, αλλά αρχίζουμε να μιλάμε και για αποτυχία του ίδιου του κράτους», δήλωσε.
Παράλληλα, η οργάνωση γονέων #MeTooEcole υπογράμμισε ότι η γαλλική κοινωνία «ανοίγει πλέον τα μάτια της» απέναντι στην πραγματικότητα πως το σχολείο δεν αποτελεί πάντοτε ασφαλές περιβάλλον για τα παιδιά. Εκπρόσωπος της συλλογικότητας δήλωσε ότι τα παιδιά εκτίθενται σε κάθε μορφή βίας, από λεκτική και σωματική μέχρι σεξουαλική, εξαιτίας «διοικητικών αποτυχιών και παιδεραστικών συμπεριφορών». «Οι γονείς είναι εξοργισμένοι», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Με πληροφορίες από: The Guardian
Κυριακή 24 Μαΐου 2026
Κίνημα Επιβιώνουμε - Savegeagroup
Υπουργείο Παιδείας: Πανελλαδικό Δίκτυο Ψυχολογικής Υποστήριξης για τους Υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων 2026 – Δωρεάν γραμμή 1550 σε όλη την περίοδο των Πανελλαδικών από 25/5 έως 30/6 7 ώρες πριν Πανελλαδικές, Εξετάσεις, Υπουργείο Παιδείας Το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού θέτει σε εφαρμογή ένα εκτεταμένο και οργανωμένο σύστημα, δωρεάν, ψυχολογικής υποστήριξης και συμβουλευτικής ενδυνάμωσης για τους υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων 2026 και τις οικογένειές τους. Με πρωτοβουλία της Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Σοφίας Ζαχαράκη, δημιουργήθηκε τηλεφωνική γραμμή με τον αριθμό 1550, με ψυχολόγους … Διαβάστε περισσότερα »
Πηγή άρθρου: fresh-education
Μετά το Λύκειο: Οι διαδρομές σπουδών που δεν περνούν από τις Πανελλαδικές
Καθώς οι Πανελλαδικές Εξετάσεις αποτελούν για τους περισσότερους μαθητές τη βασική οδό εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ένα σημαντικό κομμάτι του εκπαιδευτικού χάρτη παραμένει λιγότερο γνωστό: οι επιλογές σπουδών μετά το Λύκειο που δεν απαιτούν εξετάσεις. Πρόκειται για διαφορετικές διαδρομές μάθησης και εξειδίκευσης, οι οποίες απευθύνονται σε αποφοίτους Λυκείου και οδηγούν είτε σε επαγγελματική κατάρτιση είτε σε σπουδές ανώτερου ή ανώτατου επιπέδου.
Επαγγελματική κατάρτιση: Οι ΣΑΕΚ και ο ρόλος τους
Σημαντικό μέρος αυτών των επιλογών αποτελούν οι Σχολές Ανώτερης Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΣΑΕΚ), γνωστές μέχρι πρόσφατα ως ΙΕΚ. Πρόκειται για δομές που παρέχουν εξειδικευμένη εκπαίδευση σε αποφοίτους Λυκείου, με στόχο την άμεση σύνδεση με την αγορά εργασίας.
Οι ΣΑΕΚ λειτουργούν τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα και προσφέρουν ειδικότητες σε πεδία όπως η υγεία, ο τουρισμός, η πληροφορική, η γαστρονομία και η διοίκηση επιχειρήσεων. Η φοίτηση διαρκεί τέσσερα εξάμηνα, ενώ ακολουθεί εξάμηνη πρακτική άσκηση ή μαθητεία.
Οι δημόσιες δομές παρέχουν δωρεάν εκπαίδευση, ενώ η εγγραφή γίνεται ηλεκτρονικά, συνήθως με την κατοχή απολυτηρίου Λυκείου.
Με την ολοκλήρωση της κατάρτισης, οι σπουδαστές συμμετέχουν σε διαδικασία πιστοποίησης για την απόκτηση διπλώματος επαγγελματικής ειδικότητας επιπέδου 5. Ο στόχος είναι η απόκτηση πρακτικών δεξιοτήτων που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της σύγχρονης αγοράς εργασίας.
Το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο
Μια ακόμη διαφορετική επιλογή είναι το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ), το οποίο αποτελεί δημόσιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα με έδρα την Πάτρα. Προσφέρει προγράμματα σπουδών εξ αποστάσεως σε διάφορους επιστημονικούς τομείς, όπως κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, τεχνολογία και εφαρμοσμένες τέχνες.
Ειδικές σχολές και διακριτές διαδικασίες εισαγωγής
Υπάρχουν επίσης ειδικές δημόσιες σχολές, όπως η Ανώτερη Κρατική Σχολή Χορού, όπου η εισαγωγή πραγματοποιείται μέσω εσωτερικών εξετάσεων και όχι μέσω του συστήματος των Πανελλαδικών.
Παράλληλα, λειτουργούν και σχολές επαγγελματικής κατάρτισης που παρέχουν εξειδικευμένες γνώσεις σε συγκεκριμένους τομείς, ενισχύοντας την πολυμορφία της μεταλυκειακής εκπαίδευσης.
Υπάρχουν και ειδικές προβλέψεις για υποψηφίους με σοβαρές παθήσεις, οι οποίοι μπορούν να εισαχθούν σε πανεπιστημιακά τμήματα χωρίς εξετάσεις, μέσω συγκεκριμένης διαδικασίας αξιολόγησης από αρμόδιες υγειονομικές επιτροπές.
Το μεταλυκειακό τοπίο στην Ελλάδα δεν περιορίζεται αποκλειστικά στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Αντιθέτως, διαμορφώνεται από ένα ευρύ φάσμα επιλογών που συνδυάζουν κατάρτιση, εξειδίκευση και διαφορετικές εκπαιδευτικές διαδρομές. Παρότι λιγότερο προβεβλημένες, οι επιλογές αυτές αποτελούν ουσιαστικές εναλλακτικές για όσους αναζητούν διαφορετικό δρόμο σπουδών και επαγγελματικής εξέλιξης μετά το Λύκειο.
Το Ονειροσχολείο: Εκεί που η τάξη έρχεται από μέσα, μαζί με τη χαρά
Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα των τοποθετήσεων και είδα ότι με είχαν βάλει στο Ονειροσχολείο αρχικά απόρησα με το όνομα. Μετά όμως σκέφτηκα πως θα πρόκειται για άλλο ένα σχολείο με φασαρία, εξετάσεις, προβλήματα που όλα στροβιλίζονται γύρω από τους βαθμούς. Αυτά είχα δει, αυτά ήξερα μέχρι τότε από όλα τα σχολεία που είχα περάσει. Η μάθηση να μετριέται με αριθμούς, ο ανταγωνισμός και ο φόβος να είναι τα μοναδικά κίνητρά της. Μαθητές και εκπαιδευτικοί φοβισμένοι και κουρασμένοι. Και καμία μα καμία αγάπη για τη γνώση. Και φυσικά καμία χαρά.
Όταν πέρασα την εξώπορτα και μπήκα στο σχολείο υπήρχε μία περίεργη ησυχία. Η διευθύντρια ήρθε κατά πάνω μου με πολύ χαρά να με καλωσορίσει, αγκαλιάζοντάς με σφιχτά, πράγμα το οποίο με παραξένεψε κάπως. Όχι θετικά ομολογώ. Αφού είπαμε τα τυπικά τη ρώτησα πού είναι τα παιδιά μιας και υπήρχε τόση ησυχία. Αυτή χαμογέλασε και μου είπε ότι είναι στο μάθημα. Κάπως απότομα τη ρώτησα: πώς καταφέρνετε σαν σχολείο να επιβάλλετε την τάξη τόσο πολύ που να μην ακούγεται κιχ; Μου απάντησε πάλι με αυτό το εκνευριστικό χαμόγελο: δεν επιβάλλουμε την τάξη τη γεννάμε, όπως γεννιέται κάθε μορφή ζωής: από μέσα προς τα έξω. Δεν είπα τίποτα αλλά είδε ένα «δηλαδή» στα μάτια μου και συνέχισε να μου εξηγεί. Κοιτάξτε, μου είπε, αυτή η ησυχία που λέτε είναι η ησυχία της αποδοχής: κανείς εδώ δεν θέλει να φάει τον άλλον για να φανεί καλύτερος και κανείς δεν νιώθει παρείσακτος. Επίσης, συνέχισε, υπάρχει αυτή η ησυχία που βλέπετε γιατί κανείς εδώ δεν μαθαίνει με το ζόρι.
Ομολογώ ταράχθηκα με τα λόγια της διευθύντριας και ήμουν απόλυτα πεπεισμένος πως είχα προβεί σε μια πολύ αποτυχημένη επιλογή σχολείου. Δεν πειράζει, αύριο θα κάνω νέα αίτηση τοποθέτησης σε άλλο σχολείο, σκέφτηκα.
Και τα μαθήματα, που γίνονται τα μαθήματα, ρώτησα τη διευθύντρια, κάνοντας μία ευχή να μου απαντήσει κάτι πιο φυσιολογικό από τα προηγούμενα. Αλλά η ευχή δεν έπιασε. Τα μαθήματα γίνονται παντού, μου είπε. Στις αίθουσες, στον κήπο, στην αυλή, στη βιβλιοθήκη, στην αίθουσα τέχνης, οπουδήποτε. Αυτή την ώρα το Α5 είναι στην αυλή και κάνει φυσική με παρατήρηση του φωτός όταν περνάει μέσα από συγκλίνοντες φακούς, το Β4 κάνει λογοτεχνία στη βιβλιοθήκη, το Γ4 κάνει βιολογία και μελετάει τη φωτοσύνθεση στον κήπο μας με τα φυτά και το Α2 μαθαίνει χημεία με θεατρικό παιχνίδι.
Ευτυχώς εκείνη την ώρα κτύπησε το κουδούνι του διαλλείματος παρόλο που και αυτό ήταν κάπως πιο μελωδικό από τα άλλα κουδούνια. Η αυλή γέμισε παιδιά. Να και κάτι ίδιο με τα άλλα σχολεία, σκέφτηκα. Αυτό που μου έκανε όμως εντύπωση ήταν ότι δεν είδα πουθενά εφημερεύοντας εκπαιδευτικούς στο προαύλιο. Ρώτησα τη διευθύντρια. Μου απάντησε πως στο σχολείο τους δεν υπάρχουν εφημερίες. Ξεστόμισα ένα ορίστε και αυτή με το γνωστό σπαστικό της χαμόγελο άρχισε να μου εξηγεί: Κοίταξε Μάριε (να και ο ενικός σκέφτηκα) πρώτα από όλα να μιλάμε στον ενικό. Είμαι η Γεωργία. Στο σχολείο αυτό δεν έχουμε παραβατικές συμπεριφορές και έχουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά. Και άμα έχεις εμπιστοσύνη στα παιδιά εκείνα στο ανταποδίδουν. Όλα αυτά τα έλεγε με καρφιτσωμένο στο πρόσωπό της αυτό το αυτάρεσκο εκνευριστικό της χαμόγελο. Απότομα της απάντησα: και αν κάποια παιδιά μαλώσουν μεταξύ τους, στο κάτω κάτω παιδιά είναι; Μάριε είμαστε της άποψης πως η συνεχής παρέμβαση των ενηλίκων σε όλες τις αντιπαραθέσεις των παιδιών δεν τα αφήνει να ωριμάσουν. Και γιατί να ωριμάσουν άμα πάντα καθαρίζουν οι μεγάλοι; Στο φινάλε τα παιδιά πάντα τα βρίσκουν μεταξύ τους τελικά.
Πάει και τελείωσε! Αύριο κάνω αίτηση για τοποθέτηση σε άλλο σχολείο, σκέφτηκα. Εδώ τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Ήθελα όμως έστω και αυτή τη μία μέρα που θα παρέμενα σε αυτό το σχολείο να τους δείξω τι σημαίνει πραγματικό μάθημα. Και όταν χτύπησε το κουδούνι για μέσα, μπούκαρα στην τάξη αποφασισμένος.
Αλλά αυτό που αντίκρυσα ομολογώ δεν το περίμενα. Δεν υπήρχαν θρανία. Υπήρχαν μαξιλαράκια, καναπέδες, τραπεζάκια. Και δεν υπήρχε και πίνακας στον τοίχο. Τα παιδιά ήταν καθισμένα σκόρπια και μερικά ήταν και όρθια. Πιο πολύ θύμιζε playroom παρά αίθουσα διδασκαλίας. Πριν προλάβω να συνέλθω από το πρώτο σοκ ακολούθησε το δεύτερο. Μία μαθήτρια μου είπε: καλώς ήρθατε κύριε Μάριε στο σχολείο. Πάλι καλά που δεν με είπε σκέτο Μάριε, σκέφτηκα. Ένας άλλος μαθητής με πολύ μακριά μαλλιά συνέχισε: κύριε Μάριε έχουμε κάτι σαν παράδοση να κάνουμε σε όλους τους καινούργιους μας καθηγητές μία ερώτηση. Μας επιτρέπετε;
Εγώ να μιλήσω δεν μπορούσα, οπότε έγνεψα καταφατικά. Πότε ήταν η πρώτη φορά στη ζωή σας που αγαπήσατε τη γνώση, ρώτησε ο ίδιος μαθητής. Έμεινα άλαλος. Οι ερωτήσεις που είχα συνηθίσει μέχρι τότε ήταν του τύπου: «Θα πέσει στις εξετάσεις;», «Ποιες σελίδες έχουμε για αύριο;», «Αυτό μετράει στο βαθμό;». Έσπασα το κεφάλι μου να απαντήσω στην ερώτηση που μου έκαναν αλλά μάταια. Συνειδητοποίησα κάτι τρομακτικό: Εδώ δεν θυμόμουν πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα αγαπήσει τη γνώση και θα θυμόμουν την πρώτη;
Κατάφερα να ψελλίσω: Εσείς αγαπάτε τη γνώση;
Η απάντηση που πήρα έμοιαζε να τραγουδήθηκε από χορωδία: ναιαι!!
Και δε σας ενδιαφέρει να ξεχωρίσετε σαν μαθητές, δε σας ενδιαφέρει να αποδείξετε την αξία σας σας, ρώτησα.
Όχι κύριε Μάριε, μας ενδιαφέρει να ανακαλύψουμε την αξία μας.
Και πως το κάνετε αυτό, ρώτησα με πραγματική απορία αυτή τη φορά.
Πρώτα από όλα βρίσκουμε ποιος τρόπος ταιριάζει στον καθένα μας για να μάθουμε, απάντησε ένας μαθητής που εκείνη την ώρα σχεδίαζε κάτι στο τετράδιό του. Εγώ για παράδειγμα μαθαίνω με εικόνες, άλλοι είναι ακουστικοί τύποι, άλλοι μαθαίνουν μέσα από την κίνηση του κορμιού τους.
Και πώς μπορεί ένας καθηγητής να διδάσκει με τόσους διαφορετικούς τρόπους ταυτόχρονα, ρώτησα με λίγη ένταση αυτή τη φορά.
Μα δε μας διδάσκει ταυτόχρονα, περνάει από τον καθένα και μας δίνει συμβουλές, είπε ένα παιδί που είχε ξυρισμένο κεφάλι.
Συμβουλές; Τι συμβουλές, ρώτησα κάπως θυμωμένα.
Συμβουλές για το πώς θα ανακαλύψουμε τη γνώση μέσα από τον τρόπο που ταιριάζει καλύτερα στον καθένα, μου απάντησε ένα κορίτσι με φανταχτερά ρούχα.
Ναι αλλά γιατί να ανακαλύψετε κάτι που το έχουν ανακαλύψει κάποιοι σοφοί πριν και που έχουν δώσει όλες τις απαντήσεις, ρώτησα με εύλογη απορία.
Το ίδιο κορίτσι απάντησε: γιατί κύριε Μάριε πιο μεγάλη αξία στη μάθηση δεν έχουν οι απαντήσεις αλλά οι ερωτήσεις.
Ωραία και πως ανακαλύπτετε τη γνώση, ρώτησα με κάπως ειρωνικό ύφος.
Ένα αγόρι που έμοιαζε με κινέζο μου είπε: Κύριε Μάριε, αυτό που ρωτάτε έχει πολύ εύκολη απάντηση και είμαι σίγουρος ότι την γνωρίζετε και εσείς. Ένας είναι ο τρόπος για να ανακαλύψεις τη γνώση: δοκιμάζοντας και κάνοντας λάθη.
Αναρωτήθηκα: είναι αλήθεια ή η ιδέα μου ότι το κινεζάκι μόλις μου έκανε μάθημα; Με ύφος κάπως αρπαγμένο ρώτησα :Και μάθημα όλοι μαζί, δεν κάνετε; Δεν επικοινωνείτε ποτέ μεταξύ σας;
Φυσικά και επικοινωνούμε, είπε ένα παιδί με χαμογελαστά μάτια.. Όση ώρα κρατάει το παιχνίδι της ανακάλυψης, συνεργαζόμαστε με άλλα παιδιά μέσα στην τάξη και ανταλλάσσουμε απόψεις. Στο τέλος της ώρας παρουσιάζουμε όλοι με τη σειρά με το δικό μας μοναδικό τρόπο τι ανακαλύψαμε και σε τι συμπεράσματα καταλήξαμε.
Και πως γίνεται αυτή η παρουσίαση, με power point στο διαδραστικό πίνακα, ρώτησα.
Μία πολύ ψηλή μαθήτρια μου απάντησε: κάποιοι προτιμούν το διαδραστικό πίνακα, άλλοι παρουσιάζουν μια ζωγραφιά που έχουν κάνει, άλλοι απαγγέλνουν ένα ποίημα που έχουν γράψει, άλλοι το παρουσιάζουν με χορό και άλλοι με θέατρο. Οι αγαπημένες μας βέβαια είναι οι ομαδικές παρουσιάσεις που έχουν προέλθει από συνεργασίες.
Ένιωθα πεσμένες τις αντιστάσεις μου. Για την τιμή των όπλων ρώτησα: με αυτόν τον τρόπο δεν γίνεται μπάχαλο το μάθημα, που είναι τάξη μέσα σε όλο αυτό;
Ένα παιδί με γουρλωτά μάτια απάντησε: Κύριε Μάριε η τάξη έρχεται από μέσα μας, δε χρειάζεται να μας την επιβάλλει κανείς από έξω. Και η από μέσα τάξη γίνεται αρμονία.
Ρε τα μπαγάσικα, δεν τα πιάνεις πουθενά, σκέφτηκα και για πρώτη φορά χαμογέλασα.
Εκείνη την πρώτη μου μέρα έφυγα από το Ονειροσχολείο με περίεργη ψυχολογία. Ήταν πρωτόγνωρο όλο αυτό για μένα. Τρομακτικό αλλά και γοητευτικό ταυτόχρονα. Ένιωσα τόσα πράγματα αυτή τη μέρα. Συνειδητοποίησα ότι τόσα χρόνια, προκειμένου να επιβιώσω, είχα πάψει να νιώθω όσο ήμουν στο σχολείο.
Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ανυπομονούσα να πάω σχολείο την επόμενη μέρα. Όχι για να διδάξω. Αλλά για να μάθω κι εγώ ξανά.
Όμως ξαφνικά όλο το σκηνικό άλλαξε: βρέθηκα να ακούω ένα κορίτσι να μου φωνάζει με αγωνία: Κύριε, κύριε σας μιλάω, κύριε δε με ακούτε; Αυτή η άσκηση που κάνουμε είναι sos για τις πανελλαδικές;
Τότε κατάλαβα ότι τόση ώρα το ονειροσχολείο δεν ήταν τίποτα άλλο από μία δική μου ονειροπόληση την ώρα που έκανα μάθημα σε ένα συνηθισμένο Λύκειο. Αναρωτήθηκα αν θα μπορούσε να υπάρχει πραγματικά ένα ονειροσχολείο. Ίσως τότε να είχαμε ένα σχολείο που κάνει τα παιδιά να ονειρεύονται. Ίσως τότε να μην υπήρχαν παιδιά που νιώθουν κενά και πηδάνε στο κενό.
------------------
Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στα δύο κορίτσια που την 12 Μαΐου του 2026 πήδηξαν στο κενό.

Alfavita Newsroom
Δημήτρης Τσιριγώτης