«Το καλοκαίρι δεν είναι πολυτέλεια»: Παρέμβαση εκπαιδευτικών για τα παιδιά και τις οικογένειες
Η ΕΛΜΕ Πειραιά ζητά δημόσια και δωρεάν προγράμματα για όλα τα παιδιά και μέτρα στήριξης των εργαζόμενων οικογενειών και των εκπαιδευτικών
Με ανακοίνωσή της, η ΕΛΜΕ Πειραιά αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν πολλές οικογένειες μετά το κλείσιμο των σχολείων, επισημαίνοντας την έλλειψη δημόσιων δομών για τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Παράλληλα, διατυπώνει αιτήματα προς την Πολιτεία για την ενίσχυση των δωρεάν προγραμμάτων, των κατασκηνώσεων και των μέτρων στήριξης, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις ανάγκες των εκπαιδευτικών και των εργαζόμενων γονέων.
Ολόκληρη η ανακοίνωση:
Τα σχολεία πριν λίγες ημέρες έκλεισαν για το καλοκαίρι. Πρόκειται για μια περίοδο του χρόνου, που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι ονειρεμένη για τα παιδιά. Μία περίοδος, στην οποία θα έπρεπε να απολαμβάνουν την παιδική ξεγνοιασιά, τη φύση, τη θάλασσα και πάνω από όλα το παιχνίδι. Θα έπρεπε να κάνουν παρέες, νέες γνωριμίες, στοιχεία απαραίτητα για την κοινωνικοποίησή τους, αλλά και βήματα για τη συγκρότηση και διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης και στέρεης προσωπικότητας. Μια περίοδος που θα έπρεπε να τους μένει αξέχαστη κυριολεκτικά. Κι όμως... Με το κλείσιμο των σχολείων ξεκινά ένας νέος γολγοθάς για χιλιάδες γονείς και παιδιά, ιδιαίτερα για όσους κατοικούν στα αστικά κέντρα.
Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ καμία ουσιαστική κρατική μέριμνα για τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών που σταματούν το σχολείο. Για άλλη μια φορά, επί της ουσίας, ρίχνουν την ευθύνη στην οικογένεια, τη στιγμή που πρόκειται για μια ανάγκη που θα έπρεπε να ικανοποιείται και να κατοχυρώνεται ως κοινωνικό δικαίωμα από το κράτος.
Τι συμβαίνει τελικά στη πράξη;
α) Το κενό έρχονται να καλύψουν, με ιδιαίτερη ένταση τα τελευταία χρόνια, μια σειρά ιδιωτικές εταιρείες, αλλά και δημόσιες (επί πληρωμή) για την απασχόληση των παιδιών, μετατρέποντας την ανάγκη των παιδιών για δημιουργική απασχόληση σε πεδίο επιχειρηματικής κερδοφορίας. Πρόκειται για τα λεγόμενα summer camps, οι τιμές των οποίων ξεκινούν στη καλύτερη περίπτωση από 80 ευρώ τη βδομάδα. Η παραμονή του παιδιού για 4 βδομάδες, ισοδυναμεί με κόστος συνήθως στα 400 ευρώ. Κόστος το οποίο ανεβαίνει, αν υπάρχουν και άλλα παιδιά στην οικογένεια. Σε πολλές περιπτώσεις, οι χώροι είναι ακατάλληλοι, π.χ. μέσα σε κάποιο διαμέρισμα πολυκατοικίας, με εργαζόμενους στη πλειοψηφία τους κακοπληρωμένους. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις Δήμων που καταφέρνουν, με χίλιες δυσκολίες, να προσφέρουν κάποιου είδους δωρεάν απασχόληση το καλοκαίρι. Ωστόσο, τα δημοτικά προγράμματα καλοκαιρινής απασχόλησης παραμένουν ελάχιστα και ανεπαρκή. Οι θέσεις δεν καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες, οι όροι συμμετοχής αποκλείουν παιδιά, οι υποδομές είναι συχνά ακατάλληλες, και οι εργαζόμενοι δουλεύουν με επισφαλείς σχέσεις εργασίας.
β) Σε άλλες περιπτώσεις, τα παιδιά μένουν στο σπίτι, υπό την επίβλεψη κάποιας γιαγιάς ή παππού. Όλη μέρα, πάνω από ένα tablet ή κινητό, να κάθονται, αντί να διασκεδάζουν. Μετά, οι κυβερνήσεις χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον εθισμό των νέων στο Διαδίκτυο, στα video games, στον ηλεκτρονικό τζόγο ή για τις επιθετικές συμπεριφορές που ολοένα αυξάνονται. Παιδιά που δεν ασκούνται, δεν τρέχουν, δεν παίζουν για ώρες, δεν γνωρίζουν κάποιο/κάποια συνομήλικό/συνομήλική τους. Όχι τυχαία, σοβαρό ζήτημα υπάρχει και με την παιδική παχυσαρκία.
γ) Στη καλύτερη των περιπτώσεων, και αν τα οικονομικά το επιτρέπουν ή πετύχεις την ένταξη σε κάποιο πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, μπορεί το παιδί να πάει δύο βδομάδες κατασκήνωση. Ωστόσο, οι εκπαιδευτικοί δεν δικαιούνται ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, σε ό,τι αφορά τις κατασκηνώσεις. Είναι παντελώς αποκλεισμένοι από οποιαδήποτε παροχή και σε αυτό το ζήτημα. Οι δημόσιοι λειτουργοί, που αναλαμβάνουν την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των νέων ανθρώπων όλο το χρόνο, δεν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους ΠΟΥΘΕΝΑ, εκτός και αν πληρώσουν. Το κόστος, ωστόσο, της κατασκήνωσης ανέρχεται σε τουλάχιστον 600 ευρώ για δύο βδομάδες για κάθε παιδί! Συχνά-πυκνά, γονείς-εκπαιδευτικοί κουβαλούν τα μικρά παιδιά τους μαζί στο σχολείο, αφού δεν έχουν τι να τα κάνουν.
δ) Εργαζόμενοι γονείς, που σχολάνε το απόγευμα, μετά από ατελείωτες ώρες εργασίας, ελέω και των “φιλεργατικών” νόμων που επιτρέπουν (πάντα με τη βούληση του εργαζομένου…) ακόμα και 13ωρη απασχόληση στον ίδιο εργοδότη. Εργαζόμενοι γονείς που αναγκάζονται να προσαρμόζουν τα ωράρια εργασίας τους, να εξαντλούν τις άδειες τους ή να παίρνουν και αυτοί τα παιδιά στη δουλειά τους.
ε) Την ίδια ώρα, όλο και λιγότερες οικογένειες μπορούν να πάνε έστω και μία βδομάδα, διακοπές. Κι εδώ οι εκπαιδευτικοί και γενικότερα οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ αποκλεισμένοι. Μοναδική (λέμε τώρα) παροχή είναι το πρόγραμμα ‘’Τουρισμός για Όλους’’, για όσους και όσες έχουν την τύχη να τη λάβουν, αφού προϋποθέτει κλήρωση. Το πρόγραμμα άνοιξε τελευταία φορά για αιτήσεις το Φεβρουάριο του 2025 μέχρι το Μάρτιο του 2025! Δηλαδή, φέτος, για το 2026, το πρόγραμμα δεν έχει ανοίξει ακόμα! Αναμένεται να ανοίξει ξανά τον Αύγουστο του 2026 (για χρήση ουσιαστικά από Σεπτέμβριο του 2026, μέχρι και τον Ιούνιο του 2027)! Δηλαδή, αποκλείεται ουσιαστικά το φετινό καλοκαίρι (Ιούλιος-Αύγουστος 2026), αλλά και το επόμενο. Οι εκπαιδευτικοί οφείλουν, δε, μέχρι 30/6 να είναι στο σχολείο, άρα πώς να πάνε διακοπές τον Ιούνιο (του 2027); Αυτός είναι προφανώς και ο λόγος που η περίοδος των αιτήσεων μετακινήθηκε τον Αύγουστο από Φλεβάρη-Μάρτιο. Για να αποκλειστούν οι όποιοι δικαιούχοι από το “έγκλημα” να θέλουν διακοπές τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο… Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα νέα ρεκόρ του τουρισμού και τα αυξημένα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων του κλάδου, η πραγματικότητα για τις λαϊκές οικογένειες και τα παιδιά τους, ανάμεσά τους και τις οικογένειες των εκπαιδευτικών, είναι εντελώς διαφορετική. Σχεδόν ένας στους δύο εργαζόμενους δηλώνει ότι αδυνατεί να καλύψει το κόστος έστω και μίας εβδομάδας διακοπών μακριά από το σπίτι. Χιλιάδες οικογένειες γνωρίζουν ήδη ότι ούτε φέτος θα μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους λίγες ημέρες ξεκούρασης, αναψυχής και επαφής με τη φύση. Σε μια χώρα που διαφημίζεται διεθνώς ως «τουριστικός παράδεισος», σε μια χώρα με σπάνιες φυσικές και πολιτιστικές ομορφιές, οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους αποκλείονται από ένα στοιχειώδες δικαίωμα.
Η δημιουργική απασχόληση των παιδιών, οι διακοπές, η επαφή με τον αθλητισμό, τον πολιτισμό, το βιβλίο και τη φύση δεν αποτελούν πολυτέλεια. Είναι αναγκαίοι όροι για την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε παιδιού.
Απαιτούμε να αντιμετωπιστεί εδώ και τώρα το ζήτημα από την κυβέρνηση, με έκτακτη κρατική επιχορήγηση ώστε:
- Να αναπτυχθούν δημόσια και δωρεάν προγράμματα καλοκαιρινής δημιουργικής απασχόλησης για όλα τα παιδιά, χωρίς αποκλεισμούς.
- Να γίνουν άμεσα προσλήψεις του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων.
- Να γενικευθούν και να αναβαθμιστούν οι δημόσιες και δωρεάν κατασκηνώσεις για όλα τα παιδιά. Να αξιοποιηθούν οι χιλιάδες ελεύθεροι χώροι στην εξοχή για το σκοπό αυτό.
- Να υπάρχει ειδική μέριμνα για τα παιδιά με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.
- Να αναπτυχθούν απογευματινά προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης καθ' όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.
Ειδικά για τους/τις εκπαιδευτικούς:
- Να ξεκινήσουν άμεσα οι αιτήσεις για το Πρόγραμμα Τουρισμός για Όλους, ώστε να δοθεί η δυνατότητα διακοπών τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, σε όσο το δυνατό περισσότερους δικαιούχους.
- Να ενταχθούν και οι εκπαιδευτικοί σε προγράμματα δωρεάν κατασκηνώσεων, με έμφαση στις μονογονεϊκές οικογένειες.
Στον 21ο αιώνα, με τις τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης, της τεχνολογίας και του παραγόμενου πλούτου, είναι πρόκληση τα παιδιά να στερούνται όσα έχουν ανάγκη για να ζήσουν δημιουργικά, χαρούμενα και ολοκληρωμένα. Είναι πρόκληση οι εργαζόμενοι να αδυνατούν να επισκεφθούν και να γνωρίσουν την ίδια τους την (πανέμορφη) χώρα. Η διεκδίκηση αυτών των δικαιωμάτων είναι υπόθεση όλων μας και ιδιαίτερα για εμάς τους εκπαιδευτικούς, που ζούμε και αναπνέουμε κάθε μέρα ανάμεσα στα παιδιά. alfavita
