Δείτε τις συμβουλές του.

Μία επιστολή που στέλνει «ηχηρό μήνυμα» για την ισότητα των φύλων στην εκπαίδευση εστάλη στο υπουργείο Παιδείας από τον εκπαιδευτικό Βαγγέλη Δήμα, υπεύθυνο τμήματος στο 1ο ΓΕΛ Νέας Φιλαδέλφειας.
Ο εκπαιδευτικός επισημαίνει στην επιστολή του, την οποία δημοσιεύει το alfavita.gr, ότι η πλατφόρμα myschool αναφέρει εδώ και χρόνια μόνο το αρσενικό γένος, «σαν να είναι το μοναδικό ή κατεξοχήν φύλο», και ζητά την άμεση διόρθωση:
«Εισερχόμενες και εισερχόμενοι οι υπεύθυνες/οι τμημάτων στην πλατφόρμα myschool για την καταχώρηση απουσιών, διαπιστώνουμε ότι υπάρχει αναφορά μόνο στο αρσενικό γένος. Παρακαλώ άμεσα να γίνουν οι απαραίτητες διορθώσεις».
Στην επιστολή του, ο εκπαιδευτικός τονίζει ότι η γλώσσα δεν είναι μόνο μέσο επικοινωνίας, αλλά και αναπαράγει κοινωνικές αντιλήψεις: «Η γλώσσα αντανακλά αλλά και αναπαράγει την κοινωνική πραγματικότητα, αντιλήψεις, συμπεριφορές. Προτείνεται η πρόταξη του θηλυκού όχι μόνο για λόγους ευγένειας και ηθικής αποκατάστασης, αλλά και για λόγους διαπαιδαγώγησης και αφυπνιστικούς έναντι ενός παγιωμένου καθεστώτος ανισότητας».
Ο κ. Δήμας προχωρά ακόμη και σε συμβολικές ενέργειες, δηλώνοντας ότι από τις 20 Απριλίου θα καταχωρεί απουσίες μόνο για τους μαθητές, μέχρι να διορθωθούν τα λάθη στο myschool: «Δεν θα καταχωρώ απουσίες στις μαθήτριες μέχρι να διορθωθούν τα λάθη στο myschool. Οι μαθήτριες είναι αόρατες».
Στην επιστολή περιλαμβάνονται επίσης προτάσεις για καθολική εφαρμογή της μη σεξιστικής γλώσσας στα σχολεία, όπως η χρήση και των δύο φύλων σε ανακοινώσεις και έγγραφα, η ένταξη της Ισοτιμίας ως γνωστικό αντικείμενο και η υποχρεωτική διάθεση του «Οδηγού μη σεξιστικής γλώσσας» από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων.
13.04.2026 - 05:42
Ιδιαίτερα σοβαρές διαστάσεις λαμβάνει υπόθεση που αφορά δημοτικό σχολείο στα Δωδεκάνησα, όπου περισσότεροι από 30 γονείς καταγγέλλουν ένα ανησυχητικό περιβάλλον τόσο για τους μαθητές όσο και για τους ίδιους. Οι καταγγελίες τους, που έχουν κατατεθεί επισήμως προς την αρμόδια Πρωτοβάθμια Διεύθυνση Εκπαίδευσης, κάνουν λόγο για επαναλαμβανόμενα περιστατικά βίας μεταξύ μαθητών, αλλά και για κλίμα πίεσης και εκφοβισμού που – όπως υποστηρίζουν – προέρχεται από τη Διεύθυνση του σχολείου.
Σύμφωνα με όσα περιγράφονται στην επιστολή των γονέων που παρουσιάζει το rodosreport.gr , έχουν σημειωθεί πολλαπλά περιστατικά τραυματισμών μαθητών, τα οποία αποδίδονται σε επιθετική συμπεριφορά συγκεκριμένου παιδιού. Οι αναφορές είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές: μαθητές φέρεται να έχουν μεταφερθεί ακόμη και στο Νοσοκομείο Ρόδου με συμπτώματα διάσεισης, ενώ καταγγέλλονται επιθέσεις με αιχμηρά αντικείμενα, όπως μολύβια, καθώς και φθορές σε προσωπικά αντικείμενα και σχολικό εξοπλισμό.
Οι γονείς περιγράφουν περιστατικά που προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία, τονίζοντας ότι:
Όπως σημειώνουν, πρόκειται για γεγονότα που δεν αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά παρουσιάζουν επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα.
Οι γονείς κάνουν λόγο για μια κατάσταση που δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, το οποίο – όπως υποστηρίζουν – δεν αντιμετωπίζεται με την απαιτούμενη σοβαρότητα.

Στην ίδια καταγγελία γίνεται αναφορά και σε ευρύτερα προβλήματα που –κατά τους γονείς– επηρεάζουν τη λειτουργία του σχολείου, όπως:
Τα παραπάνω, σύμφωνα με τους ίδιους, δημιουργούν ένα περιβάλλον που δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις ενός ασφαλούς και παιδαγωγικά κατάλληλου σχολείου.
Σύμφωνα με το rodosreport.gr πέρα από τα ίδια τα περιστατικά, ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί η στάση της σχολικής διοίκησης. Οι γονείς καταγγέλλουν ότι δεν λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία των μαθητών, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις γίνεται λόγος ακόμη και για προσπάθεια υποβάθμισης ή συγκάλυψης των γεγονότων.
Το ζήτημα, όπως τονίζουν, δεν αφορά μόνο την ασφάλεια των παιδιών, αλλά και την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς που είναι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία της σχολικής κοινότητας.
Ακόμη πιο σοβαρές είναι οι καταγγελίες που αφορούν τη μεταχείριση των ίδιων των γονέων. Όπως αναφέρουν, όσοι υπέγραψαν την επιστολή διαμαρτυρίας βρέθηκαν αντιμέτωποι με πιέσεις, νομικές απειλές και – σε ορισμένες περιπτώσεις – με ενέργειες που ξεπερνούν τα όρια της σχολικής διαδικασίας.
Συγκεκριμένα, καταγγέλλεται ότι υπήρξαν επισκέψεις σε χώρους εργασίας γονέων, με στόχο να τους ζητηθεί η υπογραφή δηλώσεων ανάκλησης των όσων είχαν καταγγείλει. Οι πρακτικές αυτές, εφόσον επιβεβαιωθούν, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία της διοίκησης και την τήρηση βασικών αρχών θεσμικής δεοντολογίας.
Η κατάσταση φαίνεται να έχει ήδη επηρεάσει σημαντικά την ψυχολογία και την καθημερινότητα των παιδιών. Σύμφωνα με τους γονείς, αρκετοί μαθητές εκφράζουν φόβο ή ακόμη και άρνηση να επιστρέψουν στο σχολείο, ενώ οι οικογένειες βρίσκονται σε διαρκή αγωνία για την ασφάλειά τους.
Το σχολείο, που θα έπρεπε να αποτελεί χώρο μάθησης και ασφάλειας, εμφανίζεται – μέσα από τις καταγγελίες – ως περιβάλλον έντασης και ανασφάλειας.
Οι γονείς ζητούν την άμεση παρέμβαση των αρμόδιων αρχών και την έναρξη όλων των προβλεπόμενων διαδικασιών, προκειμένου να διερευνηθούν πλήρως οι καταγγελίες και να δοθούν ουσιαστικές λύσεις.
Η υπόθεση αναμένεται να εξεταστεί από τις εκπαιδευτικές αρχές, ενώ το ζητούμενο παραμένει η αποκατάσταση ενός ασφαλούς και υγιούς σχολικού περιβάλλοντος για όλους τους μαθητές.
Για λόγους προστασίας των ανηλίκων, δεν δημοσιοποιούνται στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ταυτοποίηση του σχολείου ή των εμπλεκομένων προσώπων. alfavita
Σε μια περίοδο όπου η εκπαίδευση μοιάζει να μετριέται όλο και περισσότερο με δείκτες, εγκυκλίους και πειθαρχικά πλαίσια, η υπόθεση του διευθυντή του 1ου ΓΕΛ Παπάγου φέρνει στο προσκήνιο κάτι βαθύτερο: τη σύγκρουση ανάμεσα στο «τυπικό» και το «ουσιαστικό» σχολείο.
Ο διευθυντής Ηλίας Λούμος βρίσκεται αντιμέτωπος με πειθαρχική διαδικασία, έπειτα από αναφορά συναδέλφων του για «φραστική βία» αλλά και για απώλεια διδακτικών ωρών – συγκεκριμένα, λόγω της απόφασής του να επιτρέψει στους μαθητές να αποχωρήσουν μετά από προσομοίωση πανελλαδικών εξετάσεων χωρίς να καταγραφούν απουσίες. Μια πρακτική που, όπως παραδέχονται πολλοί εκπαιδευτικοί, δεν είναι άγνωστη στα σχολεία, αλλά κινείται σε μια «γκρίζα ζώνη» ανάμεσα στον κανονισμό και την καθημερινότητα.
Δείτε το βίντεο: https://www.facebook.com/reel/1428244138577265
Κι όμως, αυτή η υπόθεση δεν έμεινε εντός των τειχών της διοίκησης. Αντίθετα, εξελίχθηκε σε μια από τις πιο μαζικές και αυθόρμητες κινητοποιήσεις που έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια σε σχολική κοινότητα.
Μαθητές, γονείς και απόφοιτοι βγήκαν μπροστά. Συγκεντρώθηκαν έξω από την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Αττικής. Υπέγραψαν επιστολές και ψηφίσματα. Κατέθεσαν προσωπικές μαρτυρίες. Όχι για να αμφισβητήσουν απλώς μια διαδικασία, αλλά για να υπερασπιστούν έναν άνθρωπο.
Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί: 388 υπογραφές γονέων, 330 μαθητές από τους 348 του σχολείου σε ψήφισμα στήριξης, επιστολές αποφοίτων και συλλόγων, πάνω από 100 υπεύθυνες δηλώσεις που περιγράφουν την επίδραση του συγκεκριμένου εκπαιδευτικού στις ζωές των παιδιών. Δεν πρόκειται για μια τυπική «αντίδραση». Πρόκειται για μια κοινότητα που μιλά με ενιαία φωνή.
Και τι λέει αυτή η φωνή;
Περιγράφει έναν διευθυντή που δεν περιορίστηκε στον διοικητικό του ρόλο. Έναν άνθρωπο αυστηρό αλλά δίκαιο, που έδωσε –όπως λένε οι γονείς– εκατοντάδες αποβολές όταν το έκρινε αναγκαίο, αλλά ταυτόχρονα στάθηκε δίπλα στα παιδιά με συνέπεια και ενδιαφέρον.
Δείτε το βίντεο: https://www.facebook.com/reel/1502198804835251
Έναν διευθυντή που δεν είδε τη «διαχείριση συμπεριφοράς» ως τιμωρία, αλλά ως παιδαγωγική διαδικασία. Που επέλεξε, αντί για την εύκολη λύση της απουσίας, να πάρει τον μαθητή στο γραφείο του για συζήτηση. Που έστειλε παιδιά να ασχοληθούν με τον σχολικό «λαχανόκηπο» για να εκτονωθεί μια ένταση. Που επένδυσε σε δραστηριότητες, όπως ο αθλητισμός, όχι ως «διάλειμμα» αλλά ως εργαλείο ένταξης και συμμετοχής.

Η εικόνα που σκιαγραφείται είναι αυτή ενός σχολείου που προσπάθησε να λειτουργήσει με όρους μαθητοκεντρικούς. Να δώσει διεξόδους. Να κρατήσει τα παιδιά μέσα στον χώρο, κυριολεκτικά και συμβολικά. «Πήρε από μια μπάλα στα παιδιά», λέει μια μητέρα. «Έφτιαξε ομάδα, τα προπονούσε ο ίδιος, τα συνόδευε ακόμη και εκτός πόλης με δικά του έξοδα».
Σε μια εποχή που η παραβατικότητα των ανηλίκων απασχολεί όλο και περισσότερο, αυτές οι πρακτικές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Γιατί, όπως τονίζουν οι ίδιοι οι γονείς, «έχει σώσει παιδιά από την παραβατικότητα».
Απέναντι σε αυτή την εικόνα, η πειθαρχική δίωξη μοιάζει –στα μάτια της σχολικής κοινότητας– να εστιάζει στο γράμμα και όχι στο πνεύμα της εκπαίδευσης. Στο αν τηρήθηκε απαρέγκλιτα μια διαδικασία και όχι στο αν υπηρετήθηκε ο βασικός στόχος: η ανάπτυξη των παιδιών ως προσωπικοτήτων.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο υπόμνημα που κατατέθηκε προς το Πειθαρχικό Συμβούλιο και την πολιτική ηγεσία, οι γονείς μιλούν για «προσχηματικές κατηγορίες» και για ένα σχολείο που «έχει καταστεί υπόδειγμα». Ο ίδιος ο δήμος, άλλωστε, έχει απονείμει στον διευθυντή βραβείο ευποιίας – μια αναγνώριση που δύσκολα συνάδει με την εικόνα ενός «παραβατικού» στελέχους.
Το ζήτημα, ωστόσο, ξεπερνά το συγκεκριμένο πρόσωπο.
Αγγίζει τον πυρήνα της σημερινής εκπαιδευτικής πολιτικής: ποιος είναι ο ρόλος του διευθυντή; Είναι ένας διαχειριστής κανόνων ή ένας παιδαγωγικός ηγέτης; Και μέχρι πού φτάνει η ευελιξία που απαιτεί η πραγματική σχολική ζωή;
Τα τελευταία χρόνια, το σχολείο φαίνεται να κινείται προς ένα πιο αυστηρό, ιεραρχικό και τυποποιημένο μοντέλο. Οι ευθύνες αυξάνονται, τα πειθαρχικά πληθαίνουν, οι αποκλίσεις από το «πρωτόκολλο» γίνονται όλο και λιγότερο ανεκτές. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάθε πρωτοβουλία που ξεφεύγει από το αυστηρό πλαίσιο μπορεί να ερμηνευτεί ως παράβαση.
Όμως, η εκπαίδευση δεν είναι μόνο συμμόρφωση. Είναι και κρίση. Είναι και σχέση. Είναι και η ικανότητα να διαβάζεις τη στιγμή και να παίρνεις αποφάσεις με γνώμονα το παιδί.
Η υπόθεση του 1ου ΓΕΛ Παπάγου αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη λεπτή ισορροπία. Και, κυρίως, δείχνει τι συμβαίνει όταν μια σχολική κοινότητα νιώθει ότι απειλείται κάτι που θεωρεί πολύτιμο.
Οι μαθητές που υπογράφουν, οι γονείς που καταθέτουν μαρτυρίες, οι απόφοιτοι που επιστρέφουν για να στηρίξουν, δεν υπερασπίζονται απλώς έναν διευθυντή. Υπερασπίζονται μια εμπειρία σχολείου. Ένα σχολείο που, όπως φαίνεται, κατάφερε να γίνει χώρος σχέσης και όχι απλώς υποχρέωσης.
Και αυτό, ίσως, είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα μέσα σε μια δύσκολη συγκυρία: ότι ακόμη υπάρχουν σχολεία όπου η εμπιστοσύνη δεν είναι λέξη σε εγκύκλιο, αλλά καθημερινή πράξη. Και ότι, όταν αυτή η εμπιστοσύνη δοκιμάζεται, μπορεί να μετατραπεί σε συλλογική δύναμη.
Γιατί τελικά, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι έκανε ένας διευθυντής. Το ερώτημα είναι τι σχολείο θέλουμε.