Κυριακή 26 Απριλίου 2026

 

Το ζητούμενο δεν είναι να αποσυνδεθούν τα παιδιά από το διαδίκτυο, αλλά να μάθουν να το χρησιμοποιούν χωρίς να χάνουν τον έλεγχο της ζωής τους

Σε μια εποχή όπου η παιδική ηλικία διαμορφώνεται όλο και περισσότερο μέσα από οθόνες, η συζήτηση για την προστασία των ανηλίκων στον ψηφιακό κόσμο αποκτά επείγον χαρακτήρα. Στο πλαίσιο του Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, παρουσιάστηκε ένα νέο πλέγμα παρεμβάσεων που επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη συμμετοχή των παιδιών στο διαδίκτυο και στην ανάγκη προστασίας τους.

Κεντρική ανακοίνωση αποτέλεσε η έναρξη του προγράμματος «Connected Parents», που –όπως γνωστοποίησε η Υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη– στοχεύει στην ενημέρωση περίπου 50.000 γονέων. Όπως τόνισε, η ενημέρωση και η ουσιαστική συζήτηση με τα παιδιά είναι κρίσιμος παράγοντας: «δεν αρκούν οι απαγορεύσεις, χρειάζεται κατανόηση και τεκμηρίωση».

Όχι μόνο περιορισμοί – αλλά και εκπαίδευση

Το νέο πλαίσιο δεν βασίζεται αποκλειστικά σε απαγορεύσεις. Αντίθετα, προτείνει ένα μεικτό μοντέλο:

  • κανόνες χρήσης (όπως η απαγόρευση κινητών στα σχολεία),
  • εκπαίδευση σε ψηφιακές δεξιότητες,
  • ενεργή συμμετοχή γονέων και εκπαιδευτικών.

Η φιλοσοφία είναι σαφής: τα παιδιά δεν πρέπει να αποκοπούν από τον ψηφιακό κόσμο, αλλά να μάθουν να κινούνται μέσα σε αυτόν με ασφάλεια.

Αλγόριθμοι, εθισμός και ευθύνη

Ο Άκης Σκέρτσος έθεσε στο επίκεντρο το ζήτημα των αλγορίθμων που ενισχύουν εθιστικές συμπεριφορές, σημειώνοντας ότι οι τεχνολογικές εταιρείες έχουν καθυστερήσει να θέσουν όρια.

«Δεν μπορούμε να ρισκάρουμε την ψυχική υγεία των παιδιών», υπογράμμισε, συγκρίνοντας την ανάγκη ρύθμισης με τα μέτρα ασφαλείας στην οδική κυκλοφορία, που επίσης άργησαν να θεσπιστούν.

Από την πλευρά της ψηφιακής πολιτικής, ο Δημήτρης Παπαστεργίου παρουσίασε το εργαλείο Kids Wallet, το οποίο επιτρέπει την επιβεβαίωση ηλικίας χωρίς διαρροή προσωπικών δεδομένων.

Στόχος είναι έως το 2027:

  • να υπάρχει υποχρεωτική επαλήθευση ηλικίας στις πλατφόρμες,
  • να διαμορφωθεί κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο προστασίας.

Ο Αχιλλέας Κανάρης υπογράμμισε ότι η ευθύνη είναι συλλογική: κράτος, εταιρείες και οικογένεια πρέπει να συνεργαστούν.

«Στόχος δεν είναι να αποκλείσουμε τα παιδιά από τον ψηφιακό κόσμο, αλλά να τα βοηθήσουμε να κινούνται σε αυτόν με αυτοπεποίθηση», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Τι δείχνουν οι έρευνες

Ο Jeffrey DeMarco παρουσίασε ευρήματα που δείχνουν ότι τα παιδιά γνωρίζουν βασικούς κανόνες ασφάλειας, αλλά δυσκολεύονται στη διαχείριση του χρόνου και της χρήσης.

Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: η σύνδεση δεν σημαίνει απαραίτητα και ευημερία.

Το νέο πλαίσιο που διαμορφώνεται μοιάζει με ένα άτυπο «ψηφιακό συμβόλαιο» ανάμεσα σε παιδιά, γονείς, σχολείο και Πολιτεία. Ένα συμβόλαιο που δεν στηρίζεται στον φόβο, αλλά στη γνώση, τη συνεργασία και την υπευθυνότητα.

Γιατί τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να αποσυνδεθούν τα παιδιά από το διαδίκτυο, αλλά να μάθουν να το χρησιμοποιούν χωρίς να χάνουν τον έλεγχο της ζωής τους.

 


Με πρώτη ύλη ξύλα που ξεβράστηκαν στις ακτές και οδηγό τη δημιουργικότητα, οι μαθητές του ΕΠΑΛ Μυκόνου θύμισαν ότι η προστασία των παραλιών είναι υπόθεση όλων μας

Ένα ηχηρό μήνυμα για την προστασία του περιβάλλοντος και την ατομική ευθύνη στέλνουν οι μαθητές του ΕΠΑΛ Μυκόνου, λίγο πριν η «καρδιά» της τουριστικής περιόδου χτυπήσει στο νησί των Ανέμων.

Με μια ιδιαίτερα δημιουργική πρωτοβουλία, οι μαθητές του νησιού απέδειξαν ότι η εκπαίδευση δεν περιορίζεται στις σχολικές αίθουσες, αλλά λειτουργεί ως «ζωντανό κύτταρο» της τοπικής κοινωνίας.

Από την ακτή στην καλλιτεχνική δημιουργία

Η δράση ξεκίνησε με τον καθαρισμό των ακτών, όπου οι μαθητές συγκέντρωσαν ξύλα που είχε ξεβράσει η θάλασσα. Σε αυτή την προσπάθεια βρήκαν έναν πολύτιμο σύμμαχο στο πρόσωπο μιας κατοίκου του νησιού με έντονη περιβαλλοντική δράση, η οποία πρόσφερε επιπλέον υλικά.

ΕΠΑΛ Μυκόνου

Αντί όμως τα ξύλα αυτά να καταλήξουν στα απορρίμματα, οι μαθητές τα μετέτρεψαν σε εργαλεία ευαισθητοποίησης. Με ομαδική εργασία και μεράκι, επεξεργάστηκαν το υλικό —τρίβοντας, βάφοντας και ενώνοντας τα ξύλα— για να δημιουργήσουν χειροποίητες ενημερωτικές ταμπέλες.

Οι ταμπέλες φέρουν πρωτότυπα μηνύματα που καλούν τους λουόμενους να σεβαστούν τη φυσική ομορφιά της Μυκόνου και να διατηρήσουν τις παραλίες καθαρές. Στόχος είναι η τοποθέτησή τους σε κεντρικά σημεία των ακτών, ώστε να λειτουργήσουν ως «υπενθύμιση πολιτισμού» τόσο για τους μόνιμους κατοίκους όσο και για τους χιλιάδες τουρίστες που αναμένονται στο νησί το φετινό καλοκαίρι.

ΕΠΑΛ Μυκόνου

«Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί ένα παράδειγμα για το πώς οι νέοι άνθρωποι μπορούν να γίνουν φορείς αλλαγής, αφήνοντας το δικό τους θετικό αποτύπωμα», αναφέρει το σχολείο. Μέσα από τέτοιες δράσεις, το ΕΠΑΛ Μυκόνου συνεχίζει να καλλιεργεί αξίες όπως η υπευθυνότητα και η περιβαλλοντική συνείδηση, ενισχύοντας το κίνητρο των μαθητών για ενεργό συμμετοχή στα κοινά.

 


Όταν το homeschooling παρουσιάζεται ως «ανώτερη» ή «πιο αποδοτική» επιλογή, το σχολείο υπονομεύεται θεσμικά και συμβολικά. Μετατρέπεται από κοινότητα μάθησης σε εμπόδιο που πρέπει να παρακαμφθεί.

Μια «περίεργη έκρηξη» αιτήσεων μαθητών ιδιωτικών σχολείων για κατ’ οίκον διδασκαλία καταγράφεται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, σύμφωνα με την ΟΙΕΛΕ. Το φαινόμενο, που εντάθηκε μετά την περίοδο της πανδημίας, δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μεμονωμένη εξαίρεση, αλλά ως μια νέα, σύνθετη πραγματικότητα που θέτει κρίσιμα ερωτήματα για τη λειτουργία και τη δικαιοσύνη του εκπαιδευτικού συστήματος.

Η κατ’ οίκον διδασκαλία, όπως ισχύει θεσμικά στην Ελλάδα, επιτρέπεται αποκλειστικά για μαθητές με σοβαρές παθήσεις ή αναπηρίες που καθιστούν αδύνατη τη φοίτηση στο σχολείο. Ωστόσο, τα στοιχεία που επικαλείται η Ομοσπονδία δείχνουν ότι μόλις το 10-15% των αιτήσεων εντάσσεται σε αυτή την κατηγορία. Οι υπόλοιπες αιτήσεις συνοδεύονται από διαγνώσεις όπως «μικτή αγχώδης διαταραχή», «δυσθυμία» ή ακόμη και «άρνηση έγερσης το πρωί», δημιουργώντας εύλογες υπόνοιες για ελλιπή έλεγχο και πιθανές καταχρήσεις.

Η πιο ανησυχητική διάσταση του φαινομένου αφορά τους μαθητές των τελευταίων τάξεων του Λυκείου. Όπως επισημαίνει η ΟΙΕΛΕ, όσοι παραμένουν στο σπίτι κερδίζουν σημαντικό χρόνο μελέτης σε σχέση με τους συμμαθητές τους που παρακολουθούν κανονικά το σχολικό πρόγραμμα.

μαθητής

Σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα όπου οι Πανελλαδικές εξετάσεις καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το μέλλον των μαθητών, αυτό το «χρονικό πλεονέκτημα» μετατρέπεται σε άνιση αφετηρία. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαφορετική εκπαιδευτική επιλογή, αλλά για μια πρακτική που, αν δεν ελεγχθεί, κινδυνεύει να υπονομεύσει την ισονομία.

Η «τρύπια» διαδικασία και τα ερωτήματα διαφάνειας

Σύμφωνα με τις καταγγελίες που επικαλείται η Ομοσπονδία, η διαδικασία έγκρισης των αιτήσεων βασίζεται κυρίως σε ιατρικές γνωματεύσεις από συγκεκριμένα δημόσια νοσοκομεία. Η αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου φέρεται να περιορίζεται σε έναν τυπικό έλεγχο εγγράφων, χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση των περιπτώσεων.

Το αποτέλεσμα; Από τη στιγμή που υπάρχει μια επίσημη γνωμάτευση, η έγκριση μοιάζει σχεδόν δεδομένη.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι διπλό:

  • Πόσες αιτήσεις εγκρίνονται πραγματικά και πόσες απορρίπτονται;
  • Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε μαθητές δημόσιων και ιδιωτικών σχολείων;

Η απουσία σαφών απαντήσεων ενισχύει την αίσθηση ενός «γκρίζου πεδίου» στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Πέρα από το διάβασμα: οι αθέατες συνέπειες

Η ΟΙΕΛΕ δεν περιορίζεται στο ζήτημα της ισότητας. Θέτει στο επίκεντρο και τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει το homeschooling στην ανάπτυξη των παιδιών.

Με βάση διεθνείς μελέτες, επισημαίνονται σοβαροί κίνδυνοι:

  • Έλλειψη κοινωνικοποίησης: Τα παιδιά απομονώνονται από τους συνομηλίκους τους, στερούμενα βασικές εμπειρίες αλληλεπίδρασης.
  • Ψυχοσυναισθηματικές επιπτώσεις: Η απομάκρυνση από το σχολικό περιβάλλον μπορεί να εντείνει το άγχος και την εσωστρέφεια.
  • Γονεϊκή πίεση: Σε ορισμένες περιπτώσεις, η επιλογή δεν ανήκει στο παιδί αλλά επιβάλλεται από την οικογένεια, με κίνδυνο καταπίεσης.
  • Ιδεολογική απομόνωση: Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι το homeschooling συνδέεται συχνά με ομάδες που επιδιώκουν την απομάκρυνση από το δημόσιο σχολείο για ιδεολογικούς λόγους.

Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η αναφορά της Ομοσπονδίας στον κίνδυνο «κοινωνικής γυάλας», όπου τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς επαφή με τη διαφορετικότητα, αναπαράγοντας στερεότυπα και κοινωνικούς διαχωρισμούς.

Από την εξαίρεση… στην κανονικότητα;

Το φαινόμενο δεν είναι εντελώς νέο. Η ΟΙΕΛΕ είχε ήδη από το 2017 αναδείξει περιπτώσεις παράτυπης κατ’ οίκον διδασκαλίας, ενώ το 2024 επανήλθε με σχετικές καταγγελίες. Σήμερα, όμως, η αύξηση των αιτήσεων –που φτάνουν πλέον σε τριψήφια νούμερα και είναι υπερδιπλάσιες σε σχέση με το 2021– δείχνει ότι η πρακτική τείνει να αποκτήσει χαρακτηριστικά «κανονικότητας».

Ακόμη πιο ανησυχητικές είναι οι αναφορές για:

  • συμμετοχή συγκεκριμένων ιδιωτικών σχολείων,
  • οικογένειες υψηλού κοινωνικού προφίλ,
  • αλλά και περιπτώσεις παραθρησκευτικών ομάδων που απορρίπτουν το σχολικό περιβάλλον.

Ο κίνδυνος για το ίδιο το σχολείο

Ίσως η πιο βαθιά ανησυχία δεν αφορά μόνο τους μαθητές που αποχωρούν, αλλά το μήνυμα που εκπέμπεται συνολικά.

Όταν το homeschooling παρουσιάζεται ως «ανώτερη» ή «πιο αποδοτική» επιλογή, το σχολείο υπονομεύεται θεσμικά και συμβολικά. Μετατρέπεται από κοινότητα μάθησης σε εμπόδιο που πρέπει να παρακαμφθεί.

Και τότε, το ερώτημα γίνεται πιο πολιτικό: Τι είδους εκπαίδευση θέλουμε; Μια συλλογική διαδικασία ή ένα ατομικό project επιτυχίας;

Τι προτείνεται – και τι διακυβεύεται

Η ΟΙΕΛΕ ζητά από το Υπουργείο Παιδείας:

  • αυστηρό και ουσιαστικό έλεγχο όλων των αιτήσεων,
  • ενίσχυση της εποπτείας της διαδικασίας,
  • και τη δημιουργία ανεξάρτητης επιτροπής που θα αξιολογεί πραγματικά την κατάσταση των μαθητών.

Δεν πρόκειται απλώς για μια διοικητική παρέμβαση. Είναι μια προσπάθεια να διασφαλιστεί ότι το homeschooling παραμένει αυτό που πρέπει να είναι: μια αναγκαία εξαίρεση και όχι ένα εργαλείο παράκαμψης.

Ένα καθρέφτισμα του ίδιου του συστήματος

Η έκρηξη των αιτήσεων για κατ’ οίκον διδασκαλία δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, καθρέφτης ενός σχολείου που πιέζεται από τις εξετάσεις, τον ανταγωνισμό και τις κοινωνικές ανισότητες.alfavita

 

Η χρήση οπτικοακουστικού υλικού μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο μάθησης, όταν εντάσσεται σε ένα σαφές διδακτικό πλαίσιο. Όταν όμως λειτουργεί ως υποκατάστατο του μαθήματος ή αγνοεί τις ανάγκες των μαθητών, τότε μετατρέπεται σε προβληματική πρακτική

Ένα περιστατικό που προκαλεί προβληματισμό για τα όρια της διδακτικής πρακτικής ήρθε στο φως από τον Βόλο, όπου καθηγήτρια ξένων γλωσσών φέρεται να προέβαλλε επανειλημμένα ταινίες θρίλερ κατά τη διάρκεια του μαθήματος, αντί για τη διδακτική διαδικασία.

 

Σύμφωνα με πληροφορίες, η πρακτική αυτή ξεκίνησε πριν από τις διακοπές του Πάσχα και αρχικά αντιμετωπίστηκε θετικά από μέρος των μαθητών. Ωστόσο, η επανάληψη των προβολών δημιούργησε σοβαρό ζήτημα, όταν μία μαθήτρια εξέφρασε τον φόβο και τη δυσφορία της, δηλώνοντας ότι δεν επιθυμούσε να παρακολουθεί τέτοιου είδους περιεχόμενο.

μαθητές

Όταν η «χαλαρή» ώρα γίνεται πίεση

Η μαθήτρια, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, απευθύνθηκε στους γονείς της και στη συνέχεια στον διευθυντή του σχολείου, περιγράφοντας μια κατάσταση που την έκανε να νιώθει άβολα και φοβισμένη. Όπως εκμυστηρεύτηκε, έφτασε στο σημείο να μην θέλει να πηγαίνει στο σχολείο, ανησυχώντας παράλληλα για το πώς θα την αντιμετωπίσουν οι συμμαθητές της, οι οποίοι δεν φαίνονταν να έχουν αντίρρηση για τις προβολές.

Το περιστατικό αναδεικνύει μια συχνά υποτιμημένη διάσταση της σχολικής ζωής: ακόμη και μια «αθώα» επιλογή, όπως μια ταινία στην τάξη, μπορεί να έχει διαφορετική επίδραση σε κάθε παιδί. Η έννοια της ασφάλειας δεν αφορά μόνο τη σωματική ακεραιότητα, αλλά και την ψυχολογική ισορροπία των μαθητών.

Η παρέμβαση της διεύθυνσης

Η αντίδραση της σχολικής διοίκησης υπήρξε άμεση. Ο διευθυντής, αφού άκουσε τόσο τη μαθήτρια όσο και τη μητέρα της, ξεκαθάρισε ότι τέτοιες πρακτικές δεν συνάδουν με τον παιδαγωγικό ρόλο του σχολείου.

«Δεν έπρεπε να προβληθεί καμία ταινία», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι το θέμα θεωρείται λήξαν και ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες για το παιδί που μίλησε. Παράλληλα, έθεσε σαφή όρια προς την εκπαιδευτικό, τονίζοντας ότι το μάθημα θα διεξάγεται χωρίς προβολές που δεν έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα και χωρίς να προκαλείται φόβος σε μαθητές.

Για την υπόθεση έχει ενημερωθεί και η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, η οποία αναμένεται να εξετάσει το περιστατικό και να λάβει τα προβλεπόμενα μέτρα.

Η χρήση οπτικοακουστικού υλικού μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο μάθησης, όταν εντάσσεται σε ένα σαφές διδακτικό πλαίσιο. Όταν όμως λειτουργεί ως υποκατάστατο του μαθήματος ή αγνοεί τις ανάγκες των μαθητών, τότε μετατρέπεται σε προβληματική πρακτική.

Το σχολείο ως χώρος ασφάλειας

Η συγκεκριμένη υπόθεση φωτίζει και κάτι ακόμη: τη σημασία του να ακούγεται η φωνή των μαθητών. Η στάση της μαθήτριας, που βρήκε το θάρρος να μιλήσει, αλλά και η άμεση ανταπόκριση της διεύθυνσης, δείχνουν ότι το σχολείο μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος προστασίας – όταν οι μηχανισμοί του ενεργοποιούνται.

Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα των παιδιών είναι ήδη φορτισμένη με εικόνες και ερεθίσματα, το σχολείο καλείται να αποτελέσει ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον. Όχι έναν ακόμη χώρο όπου το άγχος και ο φόβος βρίσκουν διέξοδο.

Γιατί τελικά, η εκπαίδευση δεν είναι μόνο γνώση. Είναι και ευθύνη απέναντι σε κάθε παιδί – και αυτή δεν μπορεί να μπαίνει σε «παύση». ALFAVITA

 

Καταγγελία γονέα στο alfavita.gr για τη διαδικασία των εξετάσεων εισαγωγής στα Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία

Το alfavita.gr  έλαβε και δημοσιεύει καταγγελία γονέα για τη διαδικασία των εξετάσεων εισαγωγής στα Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία, που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 26 Απριλίου, στο 8ο Γυμνάσιο Περιστερίου.

Σύμφωνα με την καταγγελία, μαθητές ηλικίας 11-12 ετών υποχρεώθηκαν να παραμείνουν για σχεδόν δύο ώρες μέσα στις αίθουσες, πριν την έναρξη της εξέτασης, λόγω προβλήματος στη διανομή των θεμάτων. Η πολύωρη αναμονή, όπως υποστηρίζεται, δημιούργησε συνθήκες έντονου άγχους και κόπωσης για τα παιδιά, τα οποία κλήθηκαν να διαγωνιστούν σε μια ήδη απαιτητική διαδικασία.

Όπως επισημαίνεται, οι υποψήφιοι βρέθηκαν σε κατάσταση σωματικής και ψυχικής επιβάρυνσης, καθώς παρέμειναν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε συνθήκες αβεβαιότητας. Η πείνα, η κούραση και η ψυχολογική πίεση φέρεται να επηρέασαν τη συγκέντρωση και την απόδοσή τους, πριν ακόμη αντικρίσουν τα θέματα.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στο ζήτημα της ισονομίας. Σύμφωνα με την ίδια καταγγελία, την ώρα που σε άλλα εξεταστικά κέντρα η διαδικασία εξελισσόταν κανονικά, οι μαθητές στο συγκεκριμένο σχολείο ξεκινούσαν την εξέταση υπό δυσμενέστερες συνθήκες, γεγονός που, όπως τονίζεται, δημιουργεί άνισο πεδίο αξιολόγησης.

Ερωτήματα για την αξιοπιστία της διαδικασίας

Ο γονέας θέτει ευθέως το ζήτημα της αλλοίωσης του αποτελέσματος, επισημαίνοντας ότι η επίδοση ενός παιδιού υπό τέτοιες συνθήκες δεν μπορεί να θεωρηθεί αντικειμενική. Παράλληλα, καλεί την Πολιτεία να δώσει σαφείς απαντήσεις για το τι συνέβη και πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει παρόμοια περιστατικά στο μέλλον.

Η καταγγελία καταλήγει με αίτημα για δημοσιοποίηση του περιστατικού, προκειμένου –όπως σημειώνεται– να αναδειχθούν οι επιπτώσεις τέτοιων αστοχιών στην ψυχολογία και την προσπάθεια των μαθητών.

Το περιστατικό έρχεται να προστεθεί στη συζήτηση που ανοίγει ολοένα και πιο έντονα γύρω από τις συνθήκες διεξαγωγής εξετάσεων σε μικρές ηλικίες, αλλά και την ανάγκη διασφάλισης ενός περιβάλλοντος που να προστατεύει ουσιαστικά τους μαθητές.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΟΝΕΑ

Αξιότιμη ομάδα σύνταξης,

Επιθυμώ να καταγγείλω την απαράδεκτη και παιδαγωγικά επικίνδυνη διαχείριση των εξετάσεων εισαγωγής στα Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία την Κυριακή 26/04/2026 στο 8ο Γυμνάσιο Περιστερίου.

Οι ανήλικοι μαθητές της ΣΤ’ Δημοτικού υποχρεώθηκαν σε σχεδόν δίωρη αναγκαστική παραμονή εντός των αιθουσών λόγω πιθανής αδυναμίας διανομής των θεμάτων.

Πρόκειται για μια κατάσταση που προσβάλλει κάθε έννοια ισονομίας και προστασίας της παιδικής ηλικίας για τους εξής λόγους:

1. Βιολογική και ψυχική εξάντληση: παιδιά 11-12 ετών κλήθηκαν να παραμείνουν σε καθεστώς απόλυτης αβεβαιότητας και παρατεταμένου άγχους για  σχεδόν 120 λεπτά. Η σωματική κούραση, η πείνα και η ψυχολογική πίεση λόγω του παρατεταμένου αγχους που υπέστησαν προτού καν αντικρίσουν τα θέματα, κατέστησαν τη συμμετοχή τους στη δοκιμασία άκρως προβληματική.

2.Ακύρωση των ίσων ευκαιριών: τη στιγμή που οι υποψήφιοι σε άλλα κέντρα εξετάζονταν κανονικά με πνευματική διαύγεια, οι μαθητές στο 8ο Γυμνάσιο Περιστερίου «μάχονταν» με την κόπωση και την αναμονή. Η αρχή των ίσων ευκαιριών κατέρρευσε στην πράξη.

3.Αλλοίωση αποτελέσματος: η απόδοση ενός παιδιού υπό τέτοιες συνθήκες δεν μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτική των ικανοτήτων του και της προσπάθειας που κατέβαλε. 

Η Πολιτεία οφείλει να εξηγήσει πώς σκοπεύει να αποκαταστήσει την αδικία απέναντι σε μαθητές που αντιμετωπίστηκαν ως «υποψήφιοι δεύτερης ταχύτητας».

Ζητώ τη δημοσιοποίηση του θέματος ώστε να αναλογιστούν οι υπεύθυνοι τις συνέπειες των αστοχιών τους στον ψυχισμό και την προσπάθεια των παιδιών μας. ΑLFAVITA

 Ένωση Γονέων Βύρωνα

🤝Συμμετέχουμε στην κοινή σύσκεψη στις 26/ 4/ 2026 και ώρα 18:00, στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Καισαριανής, μετά από κάλεσμα της Ένωσης Γονέων Καισ…
Δείτε περισσότερα
Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο