Αφού η πρόθεση του υπουργείου είναι η διαμόρφωση «των πλέον κατάλληλων προϋποθέσεων που θα προάγουν τη διαρκή αυτο-βελτίωση των μαθητών, καθώς και τη μεθοδικότερη και συστηματικότερη καλλιέργεια και ανέλιξη των ιδιαίτερων μαθησιακών τους δυνατοτήτων, κλίσεων και ταλέντων» γιατί αυτό να αφορά μόνο τους μαθητές των Πρότυπων κι όχι όλους τους μαθητές;
Με την ύπαρξη και τη σκοπιμότητα των Πειραματικών σχολείων δεν μπορεί, νομίζω, κανείς να διαφωνήσει, ιδιαίτερα όταν αυτά λειτουργούν πραγματικά ως πειραματικά. Όταν δηλαδή εφαρμόζονται νέα προγράμματα και μέθοδοι διδασκαλίας, τα δε αποτελέσματα από την εφαρμογή αυτών μετρώνται, λαμβάνονται υπόψη και είτε γενικεύονται είτε απορρίπτονται. Να σημειώσω ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ στην ελληνική εκπαίδευση τις τελευταίες τουλάχιστον δεκαετίες, αντίθετα οι αλλαγές –μεταρρυθμίσεις όπως αδόκιμα συνήθως λέγονται- επιβλήθηκαν χωρίς προηγούμενη δοκιμαστική εφαρμογή ως εφαρμογή των στόχων και των εξαγγελιών της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας.
Οι σκοποί ίδρυσης και λειτουργίας των Πρότυπων σχολείων, όπως αποτυπώνονται στο σχέδιο νόμου και στην αιτιολογική έκθεση που το συνοδεύει, είναι ίδιοι με αυτούς των Πειραματικών σχολείων. Μόνη διαφορά αποτελεί η «καλλιέργεια της αριστείας». Είναι φανερό ότι ο μόνος λόγος ύπαρξης και αριθμητικής διεύρυνσης των Προτύπων είναι η προώθηση της «αριστείας». Τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Με το σχέδιο νόμου η αριστεία γίνεται πρωταρχικός στόχος σε βάρος, όπως είναι φυσικό, της ισόρροπης και ολόπλευρης ανάπτυξης όλων των παιδιών, της συναισθηματικής και κοινωνικής ανάπτυξής τους. Παραβιάζονται διαχρονικές αξίες, ακόμα και το ίδιο το σύνταγμα ενδεχομένως (είναι και αυτό θέμα … ερμηνείας). Έτσι, για να ενισχυθεί η αριστεία, σε γνωστικούς, μόνο, τομείς, η ηγεσία του Υπουργείου προτίθεται να ξεκόψει τους δυνάμει άριστους από το γενικό σύνολο, να δημιουργήσει ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την αριστεία και να την στηρίζει με εξωτερικούς ενισχυτές. Μόνο που το περιβάλλον αυτό δεν θα είναι αντιπροσωπευτικό της κοινωνίας μας και των διεργασιών της, τα παιδιά θα εκπαιδεύονται σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον. Μπορεί οι επιδόσεις τους στα μαθήματα να γίνουν υψηλές αλλά το κόστος, ακόμα και για τους ίδιους τους άριστους μαθητές, μέσα από ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον (ο ανταγωνισμός είναι φυσικό επακόλουθο της αριστείας) δεν μπορεί να υπολογιστεί.
Η ύπαρξη καλών και λιγότερο καλών σχολείων, ανώτερων και κατώτερων, σχολείων για την ελίτ και λαϊκών σχολείων αρχικά αναδεικνύει τις ταξικές και άλλες διαφορές της κοινωνίας μας. Η θέση περί διαφοροποίησης των σχολείων δεν είναι καινούργια, εξάλλου στις κοινωνίες με διακρίσεις θα υπάρχουν σχολεία και εκπαίδευση διαφορετικών ταχυτήτων. Η μόνη ανάγκη που υπηρετούν αυτού του τύπου τα σχολεία είναι ο διαχωρισμός (να μας θυμίζει ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι) ο ανταγωνισμός που αποτελεί δομικό στοιχείο της κοινωνίας μας σε αυτό το στάδιο ανάπτυξής της καθώς και η διαιώνιση των διακρίσεων.
Αυτό που πραγματικά χρειάζεται η κοινωνία μας είναι στήριξη, αναβάθμιση, των δημόσιων σχολείων όλης της επικράτειας για όλα τα παιδιά και ιδιαίτερα για εκείνα που οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες τους στερούν τη δυνατότητα να αναπτύξουν τις ικανότητές τους.
Αφού λοιπόν η πρόθεση του Υπουργείου, αναφορικά με τα Πρότυπα, είναι η διαμόρφωση «των πλέον κατάλληλων προϋποθέσεων που θα προάγουν τη διαρκή αυτο-βελτίωση των μαθητών, καθώς και τη μεθοδικότερη και συστηματικότερη καλλιέργεια και ανέλιξη των ιδιαίτερων μαθησιακών τους δυνατοτήτων, κλίσεων και ταλέντων» (αιτιολογική έκθεση) γιατί αυτό να αφορά μόνο τους μαθητές των Πρότυπων κι όχι όλους τους μαθητές; Οπότε, ναι, ας γίνουν όλα τα σχολεία «Πρότυπα».
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν κείμενο δεν θα είχε νόημα να σταλεί στην διαβούλευση του Υπουργείου καθώς η ίδρυση των Πρότυπων σχολείων είναι πολιτική επιλογή της κυβέρνησης. Δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει βελτιωτικά καθώς έρχεται σε αντίθεση επί της αρχής κι όχι με πλευρές της λειτουργίας τους. Μπαίνει όμως στη διαδικασία μιας άλλης … διαβούλευσης κι ίσως πιο ουσιαστικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου