Alfavita
Της Πάρη Ντελκή, εκπαιδευτικού –δημοσιογράφου
Διάβασα κάπου και συμφωνώ πως οι καλοί δάσκαλοι βρίσκονται μέσα στις ψυχές των μαθητών τους.
Κάπως έτσι αντιμετώπισα την επιστολή της κ. Κικής Δέδε, που γεμάτη παράπονα και κατηγορίες κατά πάντων, δεν άφησε από το στόχαστρό της κι όλους εμάς τους φροντιστές, που μας «στόλισε» ως ανήθικους!
Έτσι ακόμη κι αν διαφωνώ και προσβάλλομαι από όσα αναφέρονται, δεν έχω παρά να τα δημοσιοποιήσω αλλά και να απαντήσω. Με τον δικό μου τρόπο φυσικά, χωρίς να χρειαστεί να ακολουθήσω ένα μονόδρομο κατηγοριών και χαρακτηρισμών.
Η αποτύπωση των γεγονότων είναι μια και μόνη.
Το Δημόσιο Σχολείο δυστυχώς από δεκαετίες τώρα δεν επιτυγχάνει το στόχο που οι… πολίτες επιζητούν.
Κάτι τέτοιο όμως και δεν είναι εφικτό –διότι η Παιδεία στη χώρα μας δεν διακρίνει κι εκπαιδεύει τον κάθε μαθητή, εντοπίζοντας τις ιδιαίτερες δεξιότητές του- και η Οικονομία δεν απαιτεί μόνο επιστήμονες για να κινηθεί.
Χρειάζονται κι οι εργάτες, κι οι τεχνίτες, κι οι αγρότες, κι οι επιστήμονες, κι όλα τα επαγγέλματα χειρονακτικά και πνευματικά, για να λειτουργήσει σωστά.
Βασικό προαπαιτούμενο ο σεβασμός χωρίς διακρίσεις, με κοινωνική αποδοχή κι αξία, σε όλα τα επαγγέλματα.
Αυτή η ανάγκη του Έλληνα για μεγαλύτερη εξέλιξη στο πνευματικό κομμάτι συνδυαζόμενο μονόπλευρα, με την επαγγελματική αποκατάσταση, τόνωσε την ιδιωτική εκπαίδευση η οποία τις τελευταίες δεκαετίες γιγαντώθηκε και κατέλαβε στην επιλογή γονιών και μαθητών την πρώτη θέση.
Αυτό καταμαρτυρούν όλοι οι φροντιστές που εργάζονται επί δεκαετίες και συνταξιοδοτούνται από την ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ κάποιοι τολμούν και χαρακτηρίζουν υποκριτικά τα φροντιστήρια παρα-παιδεία.
Αλήθεια ποιος τόλμησε ποτέ να χαρακτηρίσει τους ιδιώτες γιατρούς παραϊατρική;
Μάθαμε λοιπόν να ζούμε και με τα φροντιστήρια, τα οποία κατ’ απαίτηση - μερικές φορές, ορισμένων γονέων - ξεκινούσαν ακόμη κι από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού σχολείου.
Κι αυτό δεν γίνονταν κυρίως από επαγγελματίες φροντιστές, αλλά από τους ίδιους τους δασκάλους επ’ αμοιβή που αναλάμβαναν τα ίδια παιδιά που είχαν το πρωί στην τάξη και το απόγευμα στο σπίτι τους!
Όλοι γνώριζαν πως αυτό είναι και ανήθικο και παράνομο, αλλά εξακολουθούσε και δυστυχώς εξακολουθεί να υπάρχει, εκπαιδεύοντας από μικρή ηλικία μαθητές στην απόκρυψη της αλήθειας και στο μοντέλο του τύπου: «Με τα λεφτά μου και τον παρά μου».
Ελάχιστοι φροντιστές κατήγγειλαν συναδέλφους τους διορισμένους, που έκαναν διπλά μαθήματα επ’ αμοιβή στους ίδιους τους μαθητές τους. Δημόσιους λειτουργούς που μεταχειρίζονταν με επιείκεια στην βαθμολογία και στα διαγωνίσματα, τα δικά τους παιδιά μπροστά στα μάτια όλων των υπόλοιπων συμμαθητών τους.
Και οι καταγγελίες ποτέ δεν προχωρούσαν, γιατί όλοι γνώριζαν πως αν η Δικαιοσύνη έκανε το έργο της τότε οι εκπαιδευτικοί αυτοί θα απολύονταν.
Άραγε ποιο είναι το μήνυμα που εξέπεμπε με την συμπεριφορά του ένας τέτοιος δάσκαλος; Ας το χαρακτηρίσετε μόνοι σας.
Είναι αυτό που λέμε: «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σκοινί».
Ελάχιστοι φροντιστές κατήγγειλαν συναδέλφους τους διορισμένους, που έκαναν διπλά μαθήματα επ’ αμοιβή στους ίδιους τους μαθητές τους. Δημόσιους λειτουργούς που μεταχειρίζονταν με επιείκεια στην βαθμολογία και στα διαγωνίσματα, τα δικά τους παιδιά μπροστά στα μάτια όλων των υπόλοιπων συμμαθητών τους.
Και οι καταγγελίες ποτέ δεν προχωρούσαν, γιατί όλοι γνώριζαν πως αν η Δικαιοσύνη έκανε το έργο της τότε οι εκπαιδευτικοί αυτοί θα απολύονταν.
Άραγε ποιο είναι το μήνυμα που εξέπεμπε με την συμπεριφορά του ένας τέτοιος δάσκαλος; Ας το χαρακτηρίσετε μόνοι σας.
Είναι αυτό που λέμε: «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σκοινί».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου