Καταδικάστηκε δάσκαλος για σεξουαλική παρενόχληση μαθήτριάς του
Μαρία ΔούσηΗ είδηση από τη Θεσσαλονίκη είναι βαριά και δεν χωρά καμία απολύτως σχετικοποίηση: δάσκαλος καταδικάστηκε σε συνολική φυλάκιση 3 ετών, με 3ετή αναστολή, για σεξουαλική παρενόχληση μαθήτριάς του, με απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Η Δικαιοσύνη έκρινε, αποφάσισε και επέβαλε ποινή. Και καλά έκανε. Γιατί σε τέτοιες υποθέσεις, το πρώτο και αδιαπραγμάτευτο ζητούμενο είναι η προστασία του παιδιού και η σαφής κοινωνική καταδίκη της πράξης.
Η υπόθεση οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη τον Μάρτιο του 2023, ύστερα από καταγγελία στην Αστυνομία ότι ο 56χρονος, σήμερα, εκπαιδευτικός θώπευσε και φίλησε την 10 ετών, τότε, μαθήτρια του. Σύμφωνα με την ίδια καταγγελία, οι συγκεκριμένες πράξεις τελέστηκαν κατά τη διάρκεια του ολοήμερου σχολείου, σε περιοχή ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Ο δάσκαλος είχε συλληφθεί, τότε, στο πλαίσιο του αυτοφώρου.
Από εκεί και πέρα, όμως, αρχίζει η δύσκολη –και συχνά άβολη– συζήτηση. Όχι για να «ελαφρύνουμε» το έγκλημα, αλλά για να μη θολώσουμε το τοπίο.
Γιατί κάθε φορά που μια τέτοια υπόθεση έρχεται στο φως, ενεργοποιείται σχεδόν αυτόματα ένας επικίνδυνος μηχανισμός: η σιωπηρή γενίκευση. Ο ένοχος εκπαιδευτικός γίνεται, στον δημόσιο λόγο, «ο δάσκαλος». Το μεμονωμένο έγκλημα μετατρέπεται σε υπονοούμενη κανονικότητα. Και έτσι, αντί να ενισχύεται η εμπιστοσύνη στο σχολείο, καλλιεργείται η καχυποψία απέναντι σε έναν ολόκληρο κλάδο.
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη – και πιο απαιτητική. Η συντριπτική πλειονότητα των εκπαιδευτικών λειτουργεί καθημερινά ως ασπίδα για τα παιδιά: παρατηρεί, προλαμβάνει, αναφέρει, στηρίζει. Συχνά χωρίς επαρκή επιμόρφωση, χωρίς ψυχολογική υποστήριξη, χωρίς θεσμική κάλυψη. Και όμως, σε κάθε παρόμοια υπόθεση, αυτοί οι άνθρωποι καλούνται να αποδείξουν εκ νέου ότι δεν είναι ένοχοι.
Αν θέλουμε πραγματικά να προστατεύσουμε τους μαθητές, το ερώτημα δεν είναι αν «υπάρχουν κακοί εκπαιδευτικοί» – υπάρχουν κακοί άνθρωποι σε όλα τα επαγγέλματα. Το ερώτημα είναι αν το σύστημα:
εντοπίζει έγκαιρα τις παρεκκλίσεις,
λειτουργεί με σαφείς διαδικασίες αναφοράς,
προστατεύει το παιδί χωρίς να εκθέτει ή να εκφοβίζει,
και ταυτόχρονα διασφαλίζει ότι η ευθύνη είναι ατομική, όχι συλλογική.
Η υπόθεση της Θεσσαλονίκης δείχνει ότι η Δικαιοσύνη μπορεί να λειτουργήσει. Το ζητούμενο είναι να λειτουργεί και το κράτος προληπτικά, όχι μόνο κατασταλτικά. Με επιμόρφωση, με δομές στήριξης, με κουλτούρα μηδενικής ανοχής αλλά και θεσμικής ψυχραιμίας.
Τέτοιες υποθέσεις δεν κουκουλώνονται πια. Καταγγέλλονται. Κρίνονται. Το σκοτάδι αρχίζει όταν τις χρησιμοποιούμε για να απαξιώσουμε συλλήβδην το σχολείο και τους ανθρώπους του.
Γιατί η ασφάλεια των παιδιών δεν χτίζεται με φόβο και υποψία. Χτίζεται με εμπιστοσύνη, θεσμούς και ευθύνη – εκεί που πραγματικά ανήκει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου