Μήπως η συνεχής ενασχόληση με τα συναισθήματα του παιδιού σου του προκαλεί περισσότερο άγχος;
Οι σύγχρονοι γονείς έχουμε μπερδέψει την αγάπη με την καθοδήγηση- Γιατί η υπερβολική ενασχόληση σαμποτάρει τα παιδιά
istockΖούμε στην εποχή της πιο ενημερωμένης, συνειδητοποιημένης και αφοσιωμένης γενιάς γονιών που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη. Διαβάζουμε βιβλία ψυχολογίας, αναλύουμε κάθε συναίσθημα των παιδιών μας, προσπαθούμε να είμαστε συνεχώς εκεί, να προλάβουμε κάθε απογοήτευση, να λύσουμε κάθε τους πρόβλημα πριν καν δημιουργηθεί. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι όσο περισσότερη προσοχή προσφέρουμε, τόσο καλύτερα θα είναι τα αποτελέσματα για το μέλλον τους.
Είναι όμως έτσι;
Μια νέα, ανατρεπτική προσέγγιση από τη διάσημη Αυστραλή οικογενειακή θεραπεύτρια Dr. Jenny Brown έρχεται να ταρακουνήσει τα νερά της σύγχρονης γονεϊκότητας. Στο βιβλίο της, The Parenting Paradox, υποστηρίζει κάτι που εκ πρώτης όψεως ακούγεται σοκαριστικό: η υπερβολική ένταση, η διαρκής παρακολούθηση και η προσπάθεια να διαχειριστούμε εμείς τον συναισθηματικό κόσμο των παιδιών μας, αντί να τα προστατεύουν, είναι ακριβώς οι παράγοντες που τροφοδοτούν το παιδικό άγχος και την ανασφάλεια.
Ο φαύλος κύκλος του γονεϊκού άγχους
Η Dr. Brown, μέσα από την τετραετή κλινική της εμπειρία, περιγράφει αυτό που ονομάζει "κύκλο της ανησυχίας". Πρόκειται για ένα μοτίβο όπου το δικό μας άγχος για το αν το παιδί είναι καλά, αν θα τα καταφέρει ή αν πιέζεται, μεταφέρεται στο ίδιο το παιδί. Το παιδί αντιδρά σε αυτή την πίεση δείχνοντας μεγαλύτερη ανασφάλεια, γεγονός που επιβεβαιώνει τους δικούς μας φόβους και μας ωθεί να παρέμβουμε ακόμα περισσότερο.
"Όσο περισσότερο εστιάζουμε στο να "διορθώσουμε" ή να διαχειριστούμε τη ζωή των παιδιών μας, τόσο περισσότερο άθελά μας τα κρατάμε εγκλωβισμένα και εξαρτημένα από εμάς", εξηγεί η ίδια στο αυστραλιανό newshub.medianet. Όταν οι γονείς κάνουν ένα βήμα πίσω και τους δίνουν χώρο, τα παιδιά αποκτούν επιτέλους την ευκαιρία να αναπτύξουν τη δική τους ψυχική ανθεκτικότητα και ανεξαρτησία.
Υπερβολικοί στην αληθινή ζωή, απόντες στο διαδίκτυο
Ένα από τα πιο καίρια σημεία που θίγει η θεραπεύτρια είναι η ανισορροπία που παρατηρείται στις σύγχρονες οικογένειες. Από τη μία πλευρά, γινόμαστε "γονείς-ελικόπτερα" στην καθημερινή, φυσική ζωή των παιδιών (ελέγχουμε τα πάντα στο σχολείο, στις παρέες, στο παιχνίδι).
Από την άλλη πλευρά, τείνουμε να δείχνουμε πολύ λιγότερη καθοδήγηση και έλεγχο στον ψηφιακό κόσμο και τη διαδικτυακή τους ζωή, αφήνοντάς τα εκτεθειμένα σε κινδύνους που δυσκολεύονται να διαχειριστούν μόνα τους.
Πώς γινόμαστε μια ήρεμη και σταθερή παρουσία
Η λύση δεν είναι να σταματήσουμε να δείχνουμε την αγάπη μας στα παιδιά μας, αλλά να αλλάξουμε τον τρόπο που εκφράζουμε αυτή την αγάπη. Η Dr. Jenny Brown προτείνει μερικά πολύτιμα βήματα:
Ηρεμία αντί για αντίδραση: Αντί να αντιδρούμε αμέσως σε κάθε ξέσπασμα ή δυσκολία του παιδιού προσπαθώντας να το "σώσουμε", πρέπει να μάθουμε να κρατάμε μια σταθερή, γειωμένη και ψύχραιμη στάση.
Δώστε χώρο για λάθη: Η απογοήτευση και η αποτυχία είναι απαραίτητα μαθήματα ζωής. Αν το παιδί δεν ζήσει τη μικρή ματαίωση τώρα που είναι μικρό (π.χ. αν χάσει ένα παιχνίδι ή αν ξεχάσει την εργασία του), πώς θα μάθει να διαχειρίζεται τις μεγάλες αναποδιές της ενήλικης ζωής;
Επιστροφή στην κοινότητα: Χρειάζεται να ξαναχτίσουμε τις γέφυρες με το ευρύτερο περιβάλλον (γιαγιάδες, παππούδες, σχολείο, γειτονιά). Η ανατροφή δεν είναι ατομικό άθλημα της μαμάς και του μπαμπά.
Το να αγαπάμε τα παιδιά μας σημαίνει, τελικά, να τους έχουμε αρκετή εμπιστοσύνη ώστε να τα αφήσουμε να μεγαλώσουν. Όταν εμείς οι γονείς ωριμάζουμε και διαχειριζόμαστε τα δικά μας άγχη, τότε και οι οικογένειές μας αρχίζουν να αναπνέουν ελεύθερα.themamagers
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου