Μα τι έχουν πάθει τα παιδιά σήμερα; 

 Δημήτρης Τσιριγώτης

•  Facebook
•  Twitter
•  Linkedin
•  E-mail

Λες και τα παιδιά έχουν ξεμείνει από τρόπους για να επικοινωνήσουν και καταφεύγουν στην έσχατη λύση της σύγκρουσης.

Στην ταινία Crash του 2004 ο σεναριογράφος προκειμένου να αιτιολογήσει τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα λέει τα παρακάτω: «Είναι η αίσθηση της επαφής. Είμαστε πάντα πίσω από μπετό, σίδερο και γυαλί. Έχουμε ανάγκη το άγγιγμα και καταφεύγουμε σε σύγκρουση πάνω σε κάποιον για να το νιώσουμε». 

Κατά γενική ομολογία, σήμερα είναι μία πολύ δύσκολη περίοδος για να είσαι παιδί ή να σχετίζεσαι με παιδιά όντας γονέας ή εκπαιδευτικός. Υπάρχει ένταση και εναντίωση εκατέρωθεν. Λες και τα παιδιά έχουν ξεμείνει από τρόπους για να επικοινωνήσουν και καταφεύγουν στην έσχατη λύση της σύγκρουσης. Είναι και αυτός ένας τρόπος για να έλθουν σε επαφή με άλλους. 

Είναι αλήθεια πως σήμερα ειδικά στους μαθητές υπάρχει αύξηση της παραβατικότητας, της νεανικής επιθετικότητας, των εναντιωματικών συμπεριφορών και της έλλειψης σεβασμού. Οι γονείς ρίχνουν την ευθύνη στους εκπαιδευτικούς πως δεν μπορούν να κάνουν τα παιδιά τους να πειθαρχήσουν. Οι εκπαιδευτικοί ρίχνουν την ευθύνη στους γονείς ισχυριζόμενοι πως ότι επιτυγχάνουν οι ίδιοι στο σχολείο πάει χαμένο αφού οι γονείς έχουν τα παιδιά τους χωρίς όρια, ανεξέλεγκτα. Και μία ολόκληρη κοινωνία μιλάει για «παλιόπαιδα». Στην πραγματικότητα πρόκειται για παιδιά που απλά «δεν είναι καλά». 

Και όσο μένουμε στα συμπτώματα και δεν βλέπουμε το πρόβλημα η κατάσταση θα βαίνει επιδεινούμενη. Η αλήθεια είναι πως η καταφυγή των παιδιών στη σύγκρουση για να επικοινωνήσουν σε εμάς ότι δεν καλά είναι ιδιαίτερα ενοχλητική. Πάντως είναι σίγουρα καλύτερη από την αποσιώπηση η οποία θα ήταν η χειρότερη δυνατή αντίδραση. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: ούτε και εμείς οι ενήλικες αυτό το διάστημα είμαστε καλά. Δεν έχουμε το μαξιλαράκι της ψυχικής δύναμης για να απορροφήσουμε την ορμή της σύγκρουσης.  

Τους μεταδίδουμε τη δική μας πίεση

Η ζωή μας έχει γίνει ιδιαίτερα πιεστική. Πιεζόμαστε οικονομικά, κοινωνικά και ηθικά. Η πίεση όμως όταν ασκείται εδώ πάει και εκεί λέει ο Πασκάλ. Έτσι μεταδίδεται στα παιδιά η πίεση που νιώθουμε εμείς. Αν επιπλέον σκεφτούμε πως τα όρια ευθραυστότητας των παιδιών είναι μικρά καταλαβαίνουμε τη δεινή τους θέση. 

Τα παιδιά είναι καλοί δέκτες αλλά κακοί αποκωδικοποιητές 

Από την άλλη είναι γνωστό πως τα παιδιά είναι μεν οι καλύτεροι δέκτες αλλά είναι και οι χειρότεροι αποκωδικοποιητές. Μπορούν να αισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά αλλά συνήθως δίνουν την πιο λάθος ερμηνεία. Δεν είναι εφικτό να μας περιγράψουν ρητά και καθαρά τι τα βασανίζει γιατί πολύ απλά δεν γνωρίζουν ούτε τα ίδια. Θα μας το δείξουν με άλλους τρόπους, ένας από τους οποίους είναι και η σύγκρουση μαζί μας ή μεταξύ τους. 

Τους παρέχουμε τα πάντα εκτός από αυτά που έχουν ανάγκη 

Οι γονείς θέλουν παιδιά που να αποδεικνύουν ότι είναι τέλειοι στο γονεϊκό τους ρόλο και οι εκπαιδευτικοί θέλουν μαθητές που να αποδεικνύουν ότι είναι αποτελεσματικοί στο διδακτικό τους ρόλο. Οι γονείς παρέχουν πλέον τα πάντα εκτός από εκείνο με τη μεγαλύτερη αξία για τα παιδιά τους: την προσοχή τους.

Οι εκπαιδευτικοί κυνηγούν από πίσω το μάθημα αλλά προσπερνούν τους μαθητές τους χωρίς να στέκονται ούτε στιγμή. Τα παιδιά ζητάνε με κρότο το χρόνο μας αλλά εμείς δεν παίρνουμε τα μάτια μας από την κλεψύδρα μας. Και ενώ εμείς κοιταζόμαστε μέσα στον καθρέπτη παραφυλώντας μην τυχόν μάς φύγει η ζωή και δεν την πάρουμε χαμπάρι, τα παιδιά μας συγκρούονται με ορμή  εκεί που καθρεπτίζεται το είδωλό μας μόνο και μόνο για να τα δούμε. Και δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο πως η σύγκρουση των μαθητών με τους εκπαιδευτικούς στο σχολείο έχει σκοπό να τραβήξει πάνω τους το βλέμμα όχι μόνο των εκπαιδευτικών αλλά και των γονέων τους. Ναι μην μας φαίνεται παράξενο, τα παιδιά νιώθουν αόρατα αυτό το διάστημα και η βίαια επαφή μαζί μας μέσω της σύγκρουσης είναι για αυτά η απόδειξη ότι υπάρχουν. Στο ταξίδι της ζωής τα παιδιά έχουν ανάγκη από συνοδοιπόρους, όχι από συγκατοίκους στο ίδιο σπίτι ή από παρευρισκόμενους στις ίδιες αίθουσες. 

Το πιο σημαντικό που πράττουν γονείς και εκπαιδευτικοί, σαν να είναι συνεννοούμενοι, είναι ο πρόωρος διωγμός των παιδιών από τον παράδεισο της παιδικής τους ηλικίας. Υπάρχει μια υπερβολική βιασύνη να δούμε τα παιδιά μας προσοντούχα και αποκαταστημένα. Και εννοείται πως τα παιδιά θα είναι έξαλλα με την στέρηση της παιδικότητας και της ανεμελιάς τους. Ο Γάλλος παιδαγωγός Ζαν-Ζακ Ρουσσώ έλεγε ότι: «δεν θα είμαστε ποτέ σε θέση να δημιουργήσουμε σοφούς, αν πρωτύτερα δεν τους έχουμε αφήσει να μεγαλώσουν στην κατάσταση της φυσικής τους αγριότητας». Ο Ρουσσώ προφανώς ήθελε να τονίσει τον κίνδυνο της πρόωρης ευθυγράμμισης του παιδιού με τον ενήλικο. Να το πούμε και αλλιώς: πως μπορεί κάποιος «να μεγαλώσει» όταν δεν έχει αφεθεί να υπάρξει ποτέ του μικρός; 

Οι ατραποί των τελευταίων χρόνων

Ας αναλογιστούμε από ποιες ατραπούς έχουν περάσει τα παιδιά τα τελευταία δύο τρία χρόνια. Η πανδημία και η απότομη συνειδητοποίηση της θνητότητας ήταν ένα πραγματικό σοκ για τα παιδιά. Η στέρηση της ελευθερίας, της εκπαίδευσης και της κοινωνικοποίησης λόγω της καραντίνας είχε ολέθριες συνέπειες για εκείνα. Η αδράνεια που επέδειξαν μετά το τέλος της καραντίνας θεωρήθηκε ως ένα σημείο φυσιολογική. Και ενώ οι ζωές τους φαινομενικά γύρισαν στην κανονικότητα, αυτά ξαφνικά μάς κήρυξαν τον πόλεμο.  

Ο ακήρυχτος πόλεμος με τον αληθινό εχθρό

Το ερώτημα είναι τι μπορεί να γίνει για να αναστραφεί η κατάσταση. Κακά τα ψέματα ο κλήρος της δράσης πέφτει σε εμάς τους μεγάλους που παρά το γεγονός πως και εμείς  διανύουμε την δυσκολότερη φάση μας είμαστε οι μόνοι που έχουμε την δύναμη, την εμπειρία και την γνώση για να αλλάξουμε την αντίληψη του παιδιού για τον κόσμο. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται να τούς δείξουμε έναν άλλον κόσμο. Και αν τα δικά μας μάτια δεν βλέπουν πια έναν τέτοιο κόσμο μήπως ήρθε η ώρα να τον απαιτήσουμε από αυτούς που μας τον στερούνε; Μήπως για να επέλθει η ειρήνη με τα παιδιά και η ειρήνη μέσα μας, ο μόνος τρόπος είναι να κηρύξουμε εμείς τον πόλεμο στους πραγματικούς εχθρούς που μας μαυρίζουν τις ζωές;  
 

 

Εκπαίδευση02.04.2023 - 06:10

19 μαθητές από σχολεία της χώρας βραβεύτηκαν για τις ζωγραφιές και τις καλλιτεχνικές δράσεις τους κατά του καπνίσματος

 Alfavita Newsroom

•  Facebook
•  Twitter
•  Linkedin
•  E-mail

Σκοτεινές εικόνες, ζωγραφισμένες με μαύρο και γκρι χρώμα, θλίψη στα πρόσωπα... και από την άλλη, όλη η χρωματική παλέτα και πολλά χαμόγελα με χαρά που ξεχειλίζει

Καπνιστές από τη μία πλευρά, μη καπνιστές από την άλλη. Σ’ αυτό τον καμβά αποτύπωσαν τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τις συνέπειες του καπνίσματος στη ζωή μας μαθητές απ’ όλη τη χώρα, που συμμετείχαν στον 9ο πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό, με θέμα «Ζωή χωρίς εξαρτήσεις», η απονομή βραβείων του οποίου έγινε, σήμερα, στο συνεδριακό κέντρο «Ι. Βελλίδης» της ΔΕΘ.

Δεκαεννέα παιδιά από σχολεία τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που αποτύπωσαν με τις μπογιές και τα πινέλα τους, σκέψεις, συναισθήματα και μηνύματα για το πώς το κάπνισμα επηρεάζει την καθημερινότητά μας, διακρίθηκαν στον διαγωνισμό και παρέλαβαν τα βραβεία τους στη σημερινή εκδήλωση.

«Η εκδήλωση είναι φτιαγμένη από παιδιά για τα παιδιά», εξήγησε ο Κώστας Βασιλείου, εκπαιδευτικός, υπεύθυνος ευρωπαϊκών προγραμμάτων της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης και υπεύθυνος για το smoke free στη Βόρεια Ελλάδα. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, μικροί και μεγαλύτεροι σε ηλικία μαθητές «μίλησαν» με τς μπογιές τους και κατάφεραν να μεταδώσουν το δικό τους μήνυμα για το κάπνισμα και τις συνέπειές του.

«Βραβεύονται διακριθέντες μαθητές από όλη την Ελλάδα σε θέματα σχετικά με την αποτροπή του καπνίσματος. Παιδιά που από διάφορα σχολεία της χώρας μας, με την καλλιτεχνική τους φύση λένε “όχι” στο κάπνισμα και συνάμα συμμετέχουν σε μια καμπάνια ενημέρωσης. Όλα γίνονται από τα ίδια τα παιδιά, με μουσική επένδυση δική τους και δρώμενα θεατρικά και άλλα», σημείωσε ο κ. Βασιλείου.

Από την πλευρά του, ο Παναγιώτης Mπεχράκης, πρόεδρος επιστημονικής επιτροπής της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας, σημείωσε ότι αυτές οι δράσεις στοχεύουν σε έναν κόσμο καλύτερο. «Πιστεύουμε ότι για να αλλάξουμε ακόμη πιο πολύ τη νοοτροπία της κοινωνίας μας, άλλα και ειδικότερα των παιδιών, πρέπει να δουλέψουμε στη σχολική ηλικία και αυτό κάνουμε επί σειρά ετών. Έχουμε πετύχει αρκετά αξιόλογα αποτελέσματα, για τα οποία βραβεύτηκαν και από την Ευρωπαϊκή Ένωση οι δράσεις μας ως οι καλύτερες δράσεις για τον καρκίνο στην Ευρώπη, τον προηγούμενο χρόνο. Η φιλοσοφία των εκδηλώσεων αυτών δεν είναι να κάνουμε μάθημα στα παιδιά, άλλα να βάλουμε τα παιδιά να υψώσουν τη φωνή τους για μια κοινωνία καλύτερη, που θα αναδείξει τον ρόλο των παιδιών και θα δυναμώσει τη φωνή τους», τόνισε ο κ. Μπεχράκης.

«Επί 65 χρόνια δίνουμε τον δικό μας αγώνα για την προάσπιση της υγείας των συμπολιτών μας και ιδίως της νέας γενιάς, με εξαιρετικά προγράμματα», σημείωσε, μιλώντας στην εκδήλωση, ο Ευάγγελος Φιλόπουλος, πρόεδρος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας. «Στο πλαίσιο αυτό», πρόσθεσε, «τη συγκεκριμένη εκστρατεία, που αφορά στα νέα παιδιά, τη θεωρούμε ένα πολύ μεγάλο επίτευγμα και δεν μένουμε μόνο σε αυτό. Η υπόθεση της υγείας είναι υπόθεση όλων μας, όχι μόνο του κράτους, άρα όλοι μας πρέπει να συμβάλουμε και εθελοντικά σε αυτήν την προσπάθεια».

Στην εκδήλωση έδωσε το «παρών» και ο περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας Θωμάς Μπαχαράκης, ο οποίος ανέφερε ότι με δεδομένο το μεγάλο ποσοστό εφήβων, που ξεκινούν το κάπνισμα σε μικρή ηλικία, είναι πολύ σημαντική η διεξαγωγή του διαγωνισμού και όλες οι σχετικές δράσεις. «Τα παιδιά πρέπει να υιοθετήσουν αντικαπνιστική στάση», είπε ο κ. Μπαχαράκης και συνεχάρη τόσο τα παιδιά που συμμετείχαν στον διαγωνισμό όσο και τους διοργανωτές.

Από την πλευρά της, η αντιπεριφερειάρχης Υγείας Μελίνα Δερμεντζοπούλου σημείωσε ότι ο μαθητικός διαγωνισμός που γίνεται τα τελευταία χρόνια είναι σπουδαίος για όλους και τα παιδιά δίνουν ένα φωτεινό παράδειγμα στους μεγαλύτερους. «Χαιρόμαστε που φιλοξενούμε τη διοργάνωση στη Θεσσαλονίκη και που ήρθαν όλα τα παιδιά από την περιφέρεια μας στην πόλη μας. Ανταποκριθήκαμε άμεσα ως Περιφέρεια και έχουμε την ευθύνη για την πρόληψη σε πολλούς τομείς. Για τον λόγο αυτό, οι ίδιοι μας πηγαίνουμε σε σχολεία και ενημερώνουμε για ό,τι έχει να κάνει με την πρόληψη», τόνισε

Επισυνάπτεται πίνακας με τα βραβεία του 9ου Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού «Ζωή Χωρίς Εξαρτήσεις»

 

Διαμαρτυρία γονέων για την αποπομπή καθηγητή από το σχολείο του

 Alfavita Newsroom

•  Facebook
•  Twitter
•  Linkedin
•  E-mail

Σύλλογος Γονέων: Ως Σύλλογος είμαστε αντίθετοι με την απομάκρυνση του καθηγητή μας, σε μια κρίσιμη χρονικά περίοδο για τους μαθητές, δεδομένου ότι είναι από τους πιο αξιόλογους και αποδοτικούς εκπαιδευτικούς και ιδιαίτερα αγαπητός και αποδεκτός από παιδιά, γονείς και συναδέλφους. Με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια ασκεί το λειτούργημά του, κάτω από ελλειμματικές συνθήκες, υπερασπιζόμενος το δημόσιο σχολείο.

Ως κεραυνός εν αιθρία ήρθε η απόφαση του ΠΥΣΔΕ για την αποπομπή καθηγητή από το 1^ου ΓΕΛ Ν. Φιλαδέλφειας, στην εκπνοή της σχολικής χρονιάς, λίγο πριν τις Πανελλαδικές εξετάσεις, στερώντας από μαθητές της Γ’ τάξης διδακτικές ώρες μαθημάτων κατεύθυνσης, αποσυντονίζοντας πλήρως το σύνολο των μαθητών.

Αν και ήδη είχε προηγηθεί η «τιμωρία» του με στέρηση αποδοχών 6 ημερών, η δίωξη του κλιμακώθηκε με την ως άνω απαράδεκτη ποινή, χωρίς ο ίδιος να έχει λάβει γνώση του κατηγορητηρίου, με την αιτιολογία ότι η διαδικασία αφορούσε απλά «ακρόαση» και όχι ΕΔΕ. Ακρόαση που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, αντιθέτως του ανακοινώθηκε η απόφαση της απομάκρυνσής του, από ένα υπηρεσιακό συμβούλιο στο οποίο δεν παρευρίσκονταν και τα 5 μέλη ως όφειλαν για την εγκυρότητα της διαδικασίας.

Πιθανόν τα «παραπτώματα» του καθηγητή είναι οι επιστολές για τα κενά διδακτικών ωρών που είχε στείλει στην Δ/νση Δευτεροβάθμιας και η παράσταση διαμαρτυρίας που συμμετείχε μαζί με μαθητές έξω από το Δημαρχείο της πόλης, για το χρόνιο ζήτημα τις έλλειψης αιθουσών και την απομάκρυνση των κοντέινερ. Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων είχε απευθύνει αντίστοιχες επιστολές για τις ελλείψεις καθηγητών και όσον αφορά στις παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το Δημαρχείο, ο Σύλλογος είχε ενημερωθεί σε 2 Γενικές Συνελεύσεις, όπου κανένας γονέας δεν εξέφρασε αντίρρηση, αντιθέτως στήριξαν τις συγκεκριμένες δράσεις.

Τα παραπάνω επισημαίνει ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 1^ου ΓΕΛ Ν. Φιλαδέλφειας τονίζοντας ότι  το πρόβλημα δεν είναι οι εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές που διεκδικούν τα αυτονόητα, αλλά το ανύπαρκτο «δημόσιο» σύστημα Παιδείας!

Παράλληλα ο Σύλλογος Γονέων σημειώνει ότι οι γονείς είναι αντίθετοι «με την απομάκρυνση του καθηγητή μας, σε μια κρίσιμη χρονικά περίοδο για τους μαθητές, δεδομένου ότι είναι από τους πιο αξιόλογους και αποδοτικούς εκπαιδευτικούς και ιδιαίτερα αγαπητός και αποδεκτός από παιδιά, γονείς και συναδέλφους. Με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια ασκεί το λειτούργημά του, κάτω από ελλειμματικές συνθήκες, υπερασπιζόμενος το δημόσιο σχολείο».

Η ανακοίνωση του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων 1^ου ΓΕΛ Ν. Φιλαδέλφειας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΟΠΟΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΥΛΛΟΓΑΤΑΙ…. ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΥΣΔΕ

Στις 23/03/23 καταστρατηγήθηκε το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και της γνώμης, τα οποία είναι οι βασικές προϋποθέσεις της Δημοκρατίας («Ελευθερίας του Λόγου και Έκφρασης», Σύνταγμα της Ελλάδος αρθρ. 14).

Ως κεραυνός εν αιθρία ήρθε η απόφαση του ΠΥΣΔΕ για την αποπομπή του καθηγητή μας από το σχολείο, στην εκπνοή της σχολικής χρονιάς, λίγο πριν τις Πανελλαδικές εξετάσεις, στερώντας από  μαθητές της Γ’ τάξης διδακτικές ώρες μαθημάτων κατεύθυνσης, αποσυντονίζοντας πλήρως το σύνολο των μαθητών. Αν και ήδη είχε προηγηθεί η «τιμωρία» του με στέρηση αποδοχών 6 ημερών, η δίωξη του κλιμακώθηκε με την ως άνω απαράδεκτη ποινή, χωρίς ο ίδιος να έχει λάβει γνώση του κατηγορητηρίου, με την αιτιολογία ότι η διαδικασία αφορούσε απλά «ακρόαση» και όχι ΕΔΕ. Ακρόαση που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, αντιθέτως του ανακοινώθηκε η απόφαση της απομάκρυνσή του, από ένα υπηρεσιακό συμβούλιο στο οποίο δεν παρευρίσκονταν και τα 5 μέλη ως όφειλαν για την εγκυρότητα της διαδικασίας.

Πιθανόν τα «παραπτώματα» του καθηγητή είναι οι επιστολές για τα κενά διδακτικών ωρών που είχε στείλει στην Δ/νση Δευτεροβάθμιας και η παράσταση διαμαρτυρίας που συμμετείχε μαζί με μαθητές έξω από το Δημαρχείο της πόλης, για το χρόνιο ζήτημα τις έλλειψης αιθουσών και την απομάκρυνση των κοντέινερ. Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων είχε απευθύνει αντίστοιχες επιστολές για τις ελλείψεις καθηγητών και όσον αφορά στις παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το Δημαρχείο, ο Σύλλογος είχε ενημερωθεί σε 2 Γενικές Συνελεύσεις, όπου κανένας γονέας δεν εξέφρασε αντίρρηση, αντιθέτως στήριξαν τις συγκεκριμένες δράσεις. Να ενημερώσουμε πως οι δράσεις αυτές προτάθηκαν ως εναλλακτικός τρόπος διεκδίκησης αντί της κατάληψης.

Ξεκάθαρα τονίζουμε πως το πρόβλημα δεν είναι οι εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές που διεκδικούν τα αυτονόητα, αλλά το ανύπαρκτο «δημόσιο» σύστημα Παιδείας!

Ως Σύλλογος είμαστε αντίθετοι με την απομάκρυνση του καθηγητή μας, σε μια κρίσιμη χρονικά περίοδο για τους μαθητές, δεδομένου ότι είναι από τους πιο αξιόλογους και αποδοτικούς εκπαιδευτικούς και ιδιαίτερα αγαπητός και αποδεκτός από παιδιά, γονείς και συναδέλφους. Με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια ασκεί το λειτούργημά του, κάτω από ελλειμματικές συνθήκες, υπερασπιζόμενος το δημόσιο σχολείο.

Επίσης εκφράζουμε την έντονη δυσαρέσκειά μας για τον τρόπο διαχείρισης του συγκεκριμένου θέματος, από τη Διεύθυνση του σχολείου μας, καθώς και για σειρά αναποτελεσματικών χειρισμών. Θεωρούμε πως ενήργησε από τη θέση ευθύνης που έχει, πέραν του δέοντος, στοχοποιώντας, μέσω απειλητικών και παραπλανητικών emails σε γονείς, τους μαθητές συγκεκριμένου τμήματος για τη δράση στο Δημαρχείο, ενώ στις δράσεις αυτές συμμετείχαν εκ περιτροπής και άλλα τμήματα μαθητών. Άρα, ή λειτούργησε μεθοδευμένα, ή πραγματικά δεν έχει γνώση για το τι συμβαίνει στο σχολείο. Επιπλέον, έχει υποπέσει στην αντίληψή μας ότι δρα αυθαίρετα και παράτυπα, απομονώνοντας τον Σύλλογο Διδασκόντων από αποφάσεις που αφορούν στην εύρυθμη λειτουργία του σχολείου, όπως και τον Σύλλογο Γονέων. Πρόσφατο παράδειγμα η ημερήσια ομαδική αποβολή σε τμήμα μαθητών, ποινή που δεν προβλέπεται σε κανέναν νόμο, εγκύκλιο ή προεδρικό διάταγμα, την οποία ανακάλεσε αφού ενημερώθηκε από τον Σύλλογο Γονέων.

 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ  

• Κάθε μεθοδευμένη ενέργεια φίμωσης και παραδειγματικής τιμωρίας.
• Οποιοδήποτε πρότυπο αυταρχικών συμπεριφορών που θυμίζουν άλλες εποχές.
• Οποιονδήποτε καταστρατηγεί το Σύνταγμα και τους νόμους λόγω της θέσης που κατέχει, ασκώντας καταχρηστικά τις αρμοδιότητές του.

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

• Πως υπερασπιζόμαστε κάθε άνθρωπο που διεκδικεί μια αξιοπρεπή δημόσια Παιδεία.
• Πως θέλουμε παιδιά με κριτική σκέψη, να προβληματίζονται και να διεκδικούν τα δίκαια για μια καλύτερη ζωή και όχι να υποτάσσονται σε κατασκευασμένες δουλείες.
• Πως δεν υποχωρούμε σε καμία μορφή εκφοβισμού.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

• Την άμεση ανάκληση της εκδικητικής ποινής απόσπασης του ΠΥΣΔΕ εις βάρος του καθηγητή μας.

• Άμεση επίλυση του κτιριολογικού ζητήματος του σχολείου μας και των εκάστοτε ελλείψεων από την αρχή της σχολικής χρονιάς.
• Άμεση επιμόρφωση των στελεχών εκπαίδευσης σε διοικητικά θέματα και σε θέματα διαχείρισης καταστάσεων, ώστε ακολουθώντας δημοκρατικές διαδικασίες να ανταποκρίνονται με επάρκεια και αποτελεσματικότητα.

ΚΑΛΟΥΜΕ

• Όλους τους Συλλόγους Γονέων, Ενώσεις Γονέων, Ομοσπονδία, ΕΛΜΕ, ΟΛΜΕ, φορείς και οργανώσεις να στηρίξουν με κάθε δυνατό τρόπο την παραμονή του καθηγητή μας στο σχολείο, ενάντια σε αυτή την αυθαίρετη και αντιδημοκρατική ενέργεια.

Το Δ.Σ.

 

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού Βιβλίου: Ένα γράμμα από τα παιδιά στον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Ελισάβετ Τάρη

•  Facebook
•  Twitter
•  Linkedin
•  E-mail

Χρόνια σας πολλά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν!

Σήμερα, 2 Απριλίου, ημέρα των γενεθλίων σας, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού Βιβλίου.

Μια ημέρα αφιερωμένη στην αγάπη για το βιβλίο και ιδιαίτερα για τα παραμύθια.

Εσείς υπήρξατε ο μεγαλύτερος παραμυθάς όλων των εποχών.Τα παραμύθια σας είναι γνωστά σε όλα τα παιδιά και σε όλους τους πολιτισμούς του κόσμου.

Πόσες ώρες αλήθεια χαθήκαμε στις σελίδες των παραμυθιών σας μαγεμένοι από τις ιστορίες σας και ταξιδεύοντας με τα φτερά της φαντασίας! Μεγαλώνουμε με τις ιστορίες σας και ονειρευόμαστε με αυτές.

Πόσο θα θέλαμε να σας γνωρίζαμε από κοντά!  Να σας ακούγαμε να διηγείστε τα παραμύθια σας και να μάθουμε πώς τα εμπνευστήκατε.  Να γνωρίζαμε την μικρή πόλη που γεννηθήκατε, την Όντενσε, στη Δανία. Μια μικρή πόλη δίπλα στη θάλασσα εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το άγαλμά σας. Θα θέλαμε να επισκεφτούμε την Κοπεγχάγη, όπου πάνω σε έναν βράχο δίπλα στο ποτάμι είναι το άγαλμα της   «μικρής γοργόνας», εμπνευσμένο από το πιο γνωστό παραμύθι σας.  

Χρόνια σας πολλά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν!

Θα ζείτε για πάντα μέσα από τα παραμύθια σας γιατί μας ταξιδεύετε σε κόσμους μαγικούς. Μας κάνετε να δακρύσουμε με «το κοριτσάκι με τα σπίρτα», να συγκινηθούμε με «το ασχημόπαπο», να μαγευτούμε με τον «γενναίο μολυβένιο στρατιώτη», να θαυμάσουμε «τη βασίλισσα του χιονιού», να αγαπήσουμε τον «χιονάνθρωπο», να συμπαθήσουμε την «Τοσοδούλα».

Χρόνια πολλά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν!

Σήμερα, στα γενέθλιά σας, γιορτάζουν όλα τα αγαπημένα μας παραμύθια και οι παραμυθάδες όλου του κόσμου!

Και μαζί με τους συγγραφείς γιορτάζουν και οι εικονογράφοι, που με τις ζωγραφιές τους ζωντανεύουν τις ιστορίες των παραμυθιών.

Γιορτάζουν σήμερα μαζί σας όλοι οι ήρωες που λατρέψαμε:  Η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Χρυσομαλλούσα, ο μικρός πρίγκιπας,  η Σταχτοπούτα,  ο Κοντορεβιθούλης, η Τοσοδούλα, η μάγισσα Φρικαντέλα, ο Τριγωνοψαρούλης, η Νόνα η χελώνα, τα τρία γουρουνάκια, η Πεντάμορφη και το Τέρας, ο Πινόκιο, η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, ο Παπουτσωμένος Γάτος, ο Έλμερ ο παρδαλός ελέφαντας,  ο Αλλαντίν,  οι καλοί και οι κακοί πειρατές, όλα τα ξωτικά, οι γίγαντες, οι δράκοι, οι μάγισσες και οι νεράιδες. Σήμερα γιορτάζει το βιβλίο και η δύναμη της φαντασίας!

Γιορτάζει σήμερα η αγάπη μας για τα παραμύθια!

Σας ευχαριστούμε Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, γιατί μας μάθατε πώς να ονειρευόμαστε και να ταξιδεύουμε με τα φτερά της φαντασίας. Μας μάθατε να αγαπάμε τα βιβλία και να τα κάνουμε φίλους μας.  Γι’ αυτό θα σας έχουμε πάντα μέσα στην καρδιά μας!

Με αγάπη και άπειρο θαυμασμό…

Τα παιδιά όλου του κόσμου

 

Εκπαίδευση02.04.2023 - 07:30

Σήμερα Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού: Κάθε ημέρα, όχι μόνο σήμερα (Ο ρόλος της εργοθεραπείας)

 Alfavita Newsroom

•  Facebook
•  Twitter
•  Linkedin
•  E-mail

Ο εργοθεραπευτής αποτελεί τον κατάλληλο σύμμαχο της οικογένειας και του παιδιού, ξεκινώντας  από όσο το δυνατόν μικρότερη ηλικία. Ο ειδικός επιστήμονας είναι σε θέση να κάνει σαφή  διάκριση μιας συνθήκης, και να διαχωρίσει αν πρόκειται για αυτισμό, νοητική υστέρηση ή  ενδεχομένως κάποιο άλλο σύνδρομο, όπως σύνδρομο Rett, σύνδρομο Asperger.

Το άρθρο έχει συνταχθεί από τον εκπαιδευτή Ρίμπα Βασίλη του τμήματος “Βοηθός Εργοθεραπείας” 
στο Δημόσιο ΙΕΚ Μεγάρων Αττικής, σε συνεργασία με τους σπουδαστές της ειδικότητας.

 

Για εμάς, οι Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές (ΔΑΔ) είναι καθημερινή και συστηματική δουλειά, 
προσπάθεια και πάνω από όλα διάθεση προσφοράς και αλληλεγγύης. Για τους αναγνώστες μας 
είναι ένα επετειακό άρθρο, μέσα από το οποίο θέλουμε να ενημερώσουμε και , εν συνεχεία, να 
ευαισθητοποιήσουμε.

Στις 2 Απριλίου τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα για τον Αυτισμό, από το 2007 που καθιερώθηκε από 
τον ΟΗΕ έως σήμερα. Διατρέχοντας πίσω στο παρελθόν , παρατηρούμε πως ο όρος εισήχθη για 
πρώτη φόρα εν έτει 1943 από τον Αμερικανό ψυχίατρο Λίο Κάνερ στο νοσοκομείο «Τζονς Χόπκινς» 
της Βαλτιμόρης.

Την ίδια περίοδο, ένας ακόμη Αυστριακός παιδίατρος , ο Χανς Άσπεργκερ, μελετά 
μία μορφή διαταραχής, γνωστή ως Σύνδρομο Άσπεργκερ.

Στη καθημερινότητα του αυτισμού δεν έχουν σημασία οι ημερομηνίες και η χρονολόγηση, αλλά η 
καθημερινή αρωγή προς τον συνάνθρωπο που επιζητεί τη στήριξη όλων μας, από μικρά παιδιά έως 
ενήλικες.

Η Επιστήμη της Εργοθεραπείας μπορεί να προσφέρει λύσεις σε σύνθετα ζητούμενα, από 
κινητικές και οργανικές παθήσεις , έως ψυχοκοινωνικές και αισθητηριακές διαταραχές. 

 

Ο όρος προέρχεται από τη λέξη “εαυτός” , όμως στην εργοθεραπεία γνωρίζουμε να δουλεύουμε με 
τους δύο τρόπους που ένα παιδί με αυτισμό συμπεριφέρεται : Εαυτός-Εγώ και Εαυτός-Εμένα.
Ο άμεσα σχετιζόμενος ρόλος του εργοθεραπευτή στο φάσμα του αυτισμού είναι να μπορεί να 
διακρίνει τις ανάγκες ενός παιδιού, να θέτει το κατάλληλο και εξατομικευμένο σχέδιο θεραπείας με 
δραστηριότητες Λεπτής και Αδρής Κινητικότητας και να οδηγεί το άτομο στη διάθεση να υιοθετήσει 
δεξιότητες και ικανότητες που τον ωθούν στην αυτονομία του.

 

Ο εργοθεραπευτής αποτελεί τον κατάλληλο σύμμαχο της οικογένειας και του παιδιού, ξεκινώντας 
από όσο το δυνατόν μικρότερη ηλικία. Ο ειδικός επιστήμονας είναι σε θέση να κάνει σαφή 
διάκριση μιας συνθήκης, και να διαχωρίσει αν πρόκειται για αυτισμό, νοητική υστέρηση ή 
ενδεχομένως κάποιο άλλο σύνδρομο, όπως σύνδρομο Rett, σύνδρομο Asperger. H σωστή διάγνωση οδηγεί στη σωστή θεραπεία και εκπαίδευση, επομένως κρίνεται αναγκαίο να γίνει με τους 
κατάλληλους τρόπους και κλίμακες αξιολόγησης.

Καθημερινά στη Σχολή Εργοθεραπείας μαθαίνουμε να μελετούμε διαφορετικές περιπτώσεις 
διαταραχών, να οργανώνουμε διαφορετικούς τρόπους παρέμβασης στα παιδιά με αυτισμό, 
θέτοντας διαφορετικούς επιθυμητούς στόχους. Ακριβώς στα προαναφερθέντα κρύβεται η λέξη 
κλειδί της δουλειάς αυτής, όλοι “διαφορετικοί” , όλοι ίσοι.

Κάποιες από τις σκέψεις των σπουδαστών του τμήματος:

 

“ Όταν αποφάσισα να σπουδάσω εργοθεραπεία δεν είχα φανταστεί πόσο ευρύ και πολύπλευρο 
είναι αυτό που τελικά σπουδάζω. Το θέμα της ψυχικής υγείας και η βοήθεια στα παιδιά και τους 
ενήλικες μέσα από την εργοθεραπεία είναι εκείνο που με ενδιαφέρει πάρα πολύ και θα ήθελα να 
ασχοληθώ επαγγελματικά στο μέλλον”
Βασιλική Φ.

“Μέσα από την ειδικότητα που επέλεξα , κατάλαβα πως ο αυτισμός δεν είναι κάτι που μπορεί να 
θεραπευτεί στο σύνολο, αλλά μία κατάσταση που μπορείς να βοηθήσεις το κάθε άτομο, με 
πολλούς τρόπους, ώστε να ζει όμορφα και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του. Έχω συναισθήματα 
αγάπης και υπερηφάνειας για αυτή τη δουλειά, πρέπει να αγαπήσουμε τον αυτισμό και όχι να τον 
απομακρύνουμε”
Δώρα Μ.

 

“Ο αυτισμός είναι πολλές έννοιες μαζί. Για μένα τα παιδιά αυτά είναι μοναδικά. Γνώριζα δύο 
περιπτώσεις παιδιών που κάποτε εργάστηκα μαζί τους , πριν αποφασίσω να σπουδάσω 
εργοθεραπεία. Ήταν ο λόγος που επέλεξα αυτό το επάγγελμα. Είναι ξεχωριστά παιδιά, έξυπνα, και 
πιστεύω πως έχουν μεγάλο πείσμα για να ανεξαρτητοποιηθούν”
Γεωργία Μπ

 Εκπαίδευση

02.04.2023 - 08:01

Μια συγκλονιστική ιστορία: Οταν το σχολείο «αγκαλιάζει» ένα παιδί με αναπηρία

 Alfavita Newsroom

•  Facebook
•  Twitter
•  Linkedin
•  E-mail

«Οταν έχεις ένα παιδί με αναπηρία, αυτό που σε ενδιαφέρει είναι τι θα γίνει το παιδί σου όταν εσύ φύγεις. Εγώ τη Δάειρα την έχω σαν πριγκίπισσα -και είναι πριγκίπισσα!- ζει μια ζωή χαρισάμενη, χαίρει αγάπης, χαράς, εκτίμησης. Αυτό, δεν ξέρω αν μπορώ να της το εξασφαλίσω όταν εγώ δεν θα υπάρχω».

Η Δάειρα, ένα από τα 12 παιδιά στην Ελλάδα που έχουν διαγνωστεί με σύνδρομο 22q13, φοιτά σε τυπικό σχολείο με πολλαπλά οφέλη, όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για τους συμμαθητές της.

Μια επικείμενη αιμοληψία ρουτίνας τρόμαζε αρκετά τη Σοφία, μια μικρή μαθήτρια της δευτέρας δημοτικού. Λίγες στιγμές πριν η βελόνα πλησιάσει στο σφιγμένο χεράκι, η Σοφία εφηύρε στα γρήγορα ένα δικό της τελετουργικό κατευνασμού του φόβου: Αρχισε να επαναλαμβάνει φωναχτά το σπάνιο όνομα ενός κοριτσιού από τη σχολική της τάξη. «Δάειρα, Δάειρα, Δάειρα!», αντήχησε για λίγα δευτερόλεπτα μέσα στο μικροβιολογικό εργαστήριο, γεμίζοντας τη μητέρα της, Μαρίνα, με απορίες.

«Είναι φιλαράκι σου η Δάειρα;» είχε ρωτήσει τότε τη Σοφία η μητέρα της, για να λάβει την αφοπλιστική απάντηση: «Ναι! Εχει φανταστικά παπούτσια και είναι ξεχωριστή!».

Για την οκτάχρονη Σοφία, η Δάειρα ήταν ξεχωριστή γιατί «δεν μίλαγε όπως τα άλλα παιδιά» και επικοινωνούσε με εικονογραφημένες κάρτες που της ετοίμαζε η μητέρα και η δασκάλα της. «Πάνω στις καρτέλες έχουν γράψει αυτά που είναι να πει, εγώ όμως καταλαβαίνω από πριν τι θέλει να πει κάθε φορά», έλεγε η Σοφία στη μαμά της, που εξηγεί στην «Καθημερινή» πόσο έχουν συνδεθεί οι δύο φίλες. «Ηταν πολύ χαρούμενη που μπορούσε να καταλάβει τη Δάειρα πριν βγάλει την καρτέλα. Με τη Δάειρα, η Σοφία βγάζει φροντίδα. Πιο πολύ φροντίζει εκείνη παρά οποιονδήποτε άλλον».

Η Κλάρα, μητέρα του Τζέιμς, ο οποίος φοιτά στην ίδια τάξη με τα δύο κορίτσια, έχει αντίστοιχες εμπειρίες. «Δεν είχα καταλάβει από την αρχή τη σχέση τους. Ο Τζέιμς μού έλεγε συχνά ιστορίες για εκείνη, μου έδειχνε πόσο καλά περνάει μαζί της. Επειδή η Δάειρα δείχνει μεγάλη αποδοχή προς όλους, ο Τζέιμς, μαζί της, μπορεί να είναι ο εαυτός του», λέει.

Οι γονείς των πρώτων συμμαθητών της Δάειρας, ύστερα από παράκληση της μητέρας της, έγραψαν ο καθένας ένα σημείωμα για την εμπειρία συμφοίτησης των παιδιών τους με το κορίτσι με το σύνδρομο Phelan-McDermid (Εικονογράφηση: Lukia Kattis). 

Η ζωή με ένα σπάνιο σύνδρομο

Οταν ήταν δύο ετών, η Δάειρα διαγνώστηκε με το σπάνιο σύνδρομο Phelan – McDermid, ή αλλιώς 22q13, μια γενετική πάθηση που προκαλεί σοβαρές αναπτυξιακές διαταραχές. Στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα 11 παιδιά με αυτή τη διάγνωση και συνολικά στον κόσμο περίπου 1.800, εξηγεί η Χριστίνα, μητέρα της Δάειρας, στην «Καθημερινή». «Είναι ένα υποδιαγνωσμένο σύνδρομο».

«Οταν έχεις ένα παιδί με αναπηρία σε απασχολεί τι θα γίνει το παιδί σου όταν εσύ φύγεις».

Η Χριστίνα κοιτάει με λατρεία την κόρη της κάθε φορά που η μικρή μπαίνει στην κουζίνα και ανοιγοκλείνει το ψυγείο επειδή βαριέται. Ζητάει να τσιμπολογήσει διάφορα, που τελικά παρατάει, και η Χριστίνα την πειράζει ή τη φιλάει σαν να είχε να τη δει ώρα. «Νομίζω ότι όλα τα ερωτικά τραγούδια τα έχουν γράψει οι μαμάδες για τα παιδιά τους», λέει και σιγομουρμουρίζει ένα.

Παρά τον έρωτα, ή ίσως εξαιτίας αυτού, η Χριστίνα μοιάζει βέβαιη: «Αν είχαν ανακαλύψει το σύνδρομο στην εγκυμοσύνη, θα είχα κάνει έκτρωση», λέει χωρίς να διστάζει. «Οταν έχεις ένα παιδί με αναπηρία, αυτό που σε ενδιαφέρει είναι τι θα γίνει το παιδί σου όταν εσύ φύγεις. Εγώ τη Δάειρα την έχω σαν πριγκίπισσα -και είναι πριγκίπισσα!- ζει μια ζωή χαρισάμενη, χαίρει αγάπης, χαράς, εκτίμησης. Αυτό, δεν ξέρω αν μπορώ να της το εξασφαλίσω όταν εγώ δεν θα υπάρχω».

Το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό της Χριστίνας τη στιγμή που πληροφορούνταν για τα αποτελέσματα της εξέτασης του μοριακού καρυότυπου που επιβεβαίωναν την αναπηρία, ήταν εάν η Δάειρα θα μπορέσει ποτέ να ερωτευτεί και τι θα της συμβεί όταν η ίδια πεθάνει – για το τελευταίο, η Χριστίνα προγραμματίζει τι θα γίνει από τώρα. Για κάποια άλλα πράγματα, όμως, ήταν σίγουρη. Οπως ότι δεν θα την έστελνε ποτέ σε ειδικό σχολείο.
Οι σχολικοί θρίαμβοι της Δάειρας: Οταν το τυπικό σχολείο «αγκαλιάζει» ένα παιδί με αναπηρία-2
Η Δάειρα με τις συμμαθήτριές της κατά τη διάρκεια σχολικής εκδρομής στο δάσος (Φωτ: από το αρχείο της οικογένειας). 
Ειδικό ή τυπικό σχολείο; 

Το προφίλ της Δάειρας θα δικαιολογούσε φοίτηση σε ειδικό σχολείο, αλλά η Χριστίνα, ειδική παιδαγωγός η ίδια, είχε αντίθετη άποψη. «Το ειδικό σχολείο έχει χαρακτηριστικά ιδρύματος. Στην πραγματικότητα, είναι πάρκινγκ. Δεν υπάρχει καμία εξατομίκευση, δουλεύουν με τα παιδιά υψηλής λειτουργικότητας και τα λιγότερο λειτουργικά παιδιά ή τα παιδιά που έχουν προβλήματα συμπεριφοράς απλώς αυξάνουν τα προβλήματά τους. Διότι λαμβάνουν πολύ περιορισμένα ερεθίσματα, χωρίς στην πραγματικότητα να κάνουν κάτι. Βαριούνται. Πώς να μην έχουν ξεσπάσματα;», αναρωτιέται φωναχτά. Η άποψή της βρίσκει πολλούς θιασώτες και ανάμεσα στην εγχώρια αναπηρική κοινότητα.

«Είναι σύνθετο το θέμα», λέει στην «Κ» ο Σταύρος Φράγκος, διευθυντής του Κέντρου Αξιολόγησης, Συμβουλευτικής και Υποστήριξης (ΚΕΔΑΣΥ) Κομοτηνής, μιας πόλης από τις πλέον προσβάσιμες στην Ελλάδα για τα άτομα με αναπηρία. Τα ΚΕΔΑΣΥ, αποκεντρωμένες υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας, είναι αρμόδια για την έκδοση εισηγητικών γνωματεύσεων σχετικά με τη φοίτηση ανάπηρων παιδιών σε ειδικά ή τυπικά σχολεία. «Θεωρητικά, θα έπρεπε να γίνει μια μεταρρύθμιση και να κλείσουν τα ειδικά σχολεία. Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε τη Σουηδία. Χώρες της νότιας Ευρώπης όπως η Πορτογαλία το έχουν κάνει αυτό εδώ και 40 χρόνια», εξηγεί και προσθέτει πως θα είχε ενδιαφέρον να δει κανείς πού βρίσκονται τοποθετημένα τα ειδικά σχολεία στην ελληνική επικράτεια. «Είναι όλα έξω από την πόλη. Κάτι σημαίνει αυτό».

Ωστόσο, ο Στ. Φράγκος επισημαίνει και μια άλλη πλευρά, αυτή που συσχετίζει την υποτίμηση των ειδικών σχολείων με το στίγμα που ορισμένοι γονείς θεωρούν ότι φέρει η φοίτηση σε αυτά. «Αλλά με το να πεις στη γειτόνισσα ότι το παιδί μου δεν πάει σε ειδικό, δεν κερδίζει το παιδί», προσθέτει. «Εμείς αξιολογούμε ανάλογα με το συμφέρον του παιδιού. Εχουμε καλά ειδικά σχολεία, λιγότερο καλά, ή και κακά. Στα τυπικής εκπαίδευσης έχουμε λαμπρά παραδείγματα όπου τα παιδιά διαπρέπουν και έχουν κέρδος και οι συμμαθητές τους. Αλλά πολλές φορές, αν ένα παιδί δεν πάει σε ειδικό σχολείο, χάνεται πολύτιμος χρόνος», λέει.
Οι σχολικοί θρίαμβοι της Δάειρας: Οταν το τυπικό σχολείο «αγκαλιάζει» ένα παιδί με αναπηρία-3
Μέσα στο περιβάλλον του τυπικού σχολείου δημιουργήθηκαν ισχυροί δεσμοί φιλίας ανάμεσα στη Δάειρα και τους συμμαθητές της (Φωτ: από το αρχείο της οικογένειας). 

Οι γνωματεύσεις των ΚΕΔΑΣΥ δεν είναι δεσμευτικές, ούτε και κοινοποιούνται στα σχολεία. Οι γονείς έχουν, έτσι, τη δυνατότητα να επιλέξουν οι ίδιοι την εκπαίδευση του παιδιού τους. Εάν όμως, ενώ υπάρχει γνωμοδότηση για φοίτηση σε ειδικό σχολείο, επιλεχθεί ένα τυπικό, οι γονείς πρέπει να καλύψουν το κόστος της παράλληλης στήριξης με δικά τους έξοδα. «Ενας γονέας που έχει την οικονομική άνεση κάνει ό,τι θέλει. Αλλοι κόβουν το φαγητό τους προκειμένου να έχει το παιδί τους ιδιωτική παράλληλη», λέει ο Σταύρος Φράγκος.

Η Χριστίνα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της αμοιβής της δασκάλας παράλληλης στήριξης της Δάειρας από το αναπηρικό επίδομα, προκειμένου να τη στείλει στο τυπικό σχολείο. Πρώτα απευθύνθηκε στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς της και μίλησε με τον διευθυντή του. «Και φυσικά την παίρνουμε τη Δάειρα» της είπε. Παρότι εκείνο το σχολείο ήταν αρκετά συμπεριληπτικό, για διάφορους λόγους, οι γονείς της Δάειρας προτίμησαν ένα ιδιωτικό που δίνει έμφαση στη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών.

Η εμπειρία της Δάειρας από τον παιδικό σταθμό έδωσε στην οικογένειά της μια πρώτη εικόνα για τα σχολικά κατορθώματα που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν. Οχι μόνο για τη Δάειρα, αλλά και για όσους την πλαισίωναν. Οι γονείς των πρώτων συμμαθητών της, ύστερα από παράκληση της Χριστίνας, έγραψαν ο καθένας για την εμπειρία συμφοίτησης των παιδιών τους με το κορίτσι με το σύνδρομο Phelan-McDermid.

«Ο Χρήστος δεν έχει απλώς εξοικειωθεί με τη διαφορετικότητα (…) Εχει αναπτύξει σε αξιοθαύμαστο για την ηλικία του βαθμό την ενσυναίσθησή του, έχει προβληματιστεί και αναρωτηθεί για τη διαφορετικότητα της Δάειρας, γεγονός που έχει δώσει ανέλπιστες ευκαιρίες σε εμάς ως γονείς να συζητήσουμε μαζί του για θεμελιώδη ζητήματα», γράφει κάποιος γονιός σε ένα εκτενές σημείωμα.

Ομως, το δημοτικό σχολείο που επέλεξε η Χριστίνα είχε αρχικά κάποιες επιφυλάξεις. Προκειμένου να την πάρουν, συμφώνησαν να περνάει η Δάειρα από αξιολόγηση η οποία θα έκρινε την παραμονή της εκεί. «Θα μας βγάλει το Δαειράκι ασπροπρόσωπους», είχε πει τότε καθησυχαστικά ο μπαμπάς της. Πολύ σύντομα η ιδέα της αξιολόγησης αποδείχθηκε περιττή. Η Δάειρα μεγάλωσε πολύ αυτά τα δύο πρώτα χρόνια του δημοτικού και από την αλληλεπίδραση μαζί της μεγάλωσαν και οι συμμαθητές της.

«Στην αρχή η Δάειρα ήταν στον κήπο μόνη της, μέχρι που υπήρξε μια πολύ μεγάλη αλλαγή ύστερα από μια βόλτα στο δάσος», λέει η Αναστασία, δασκάλα της τάξης. «Τα παιδιά την τράβαγαν, έπεφταν κάτω όλα μαζί, γέλαγαν, φάνηκε μια σύνδεση πολύ αληθινή. Αυτά τα πράγματα λειτουργούν, λειτουργούν και ξαφνικά γίνεται κάτι και φαίνεται. Ηταν δουλειά υπό διεργασία. Και τελικά η Δάειρα άρχισε να ζητάει κι εκείνη τα παιδιά με το όνομά τους, να παίρνει πρωτοβουλίες και να μένει σε μια παρέα για ώρα, να ζει τη στιγμή, να είναι παρούσα», λέει.

Πλέον, η Δάειρα προτιμάει τους φίλους της από τους μεγάλους, «είναι πολύ διαφορετική όταν της δίνεται μια οδηγία από τα παιδιά», λέει η Αναστασία. Αλλά και τα παιδιά αποκτούν νέες δεξιότητες. «Εχω δει να πηγαίνει να τσιμπήσει συμμαθητή της -γιατί έτσι εκφράζει τον ενθουσιασμό της- και αυτός, αντί να την αποπαίρνει, όπως θα έκανε με άλλον, ή να της διώχνει το χέρι, να της το πιάνει και να το χαϊδεύει ή να της κάνει μασάζ. Η Δάειρα ηρεμεί και μετά το κάνει κι εκείνη σε άλλους», προσθέτει η Κατερίνα, η δασκάλα της παράλληλης στήριξης, που απαθανατίζει με το κινητό μερικές από τις στιγμές τρυφερότητας αυτού του συμπεριληπτικού τμήματος της Β’ Δημοτικού.

«Η Δάειρα με έκανε και καλύτερη εκπαιδευτικό», λέει η μαμά της. Την ημέρα που πληροφορήθηκε για το σύνδρομο, η Χριστίνα επικοινώνησε με την ίδια την Katy Phelan στις ΗΠΑ, την ερευνήτρια που ανακάλυψε και ονοματοδότησε το σύνδρομο, η οποία της είπε πως «οι καλύτεροι γιατροί είναι οι γονείς των παιδιών που πάσχουν από το ίδιο σύνδρομο». Χάρη στην επιμονή της να διαθέσει όλες τις γνώσεις και την ενέργεια για να έχει η Δάειρα τα ερεθίσματα που έχουν τα περισσότερα παιδιά, καλός γιατρός αποδείχθηκε και το τυπικό πλαίσιο στο οποίο εντάχθηκε. 

Το μέλλον της Δάειρας αγχώνει ακόμα τη Χριστίνα, αλλά το παρόν της είναι γεμάτο καθημερινούς θριάμβους. 

Εικονογράφηση: Lukia Kattis

Πηγή: Ελβίρα Κρίθαρη - kathimerini.gr