Όταν σβήνουν τα φώτα της δημοσιότητας, το δημόσιο σχολείο μένει μόνο
Κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις μονοπωλούν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Τίτλοι για τις επιδόσεις, στατιστικά στοιχεία, βάσεις εισαγωγής, δηλώσεις επιτυχόντων και απογοητευμένων υποψηφίων. Για λίγες εβδομάδες η εκπαίδευση βρίσκεται στο επίκεντρο.
Ύστερα, τα φώτα σβήνουν.
Και μαζί τους σβήνει και κάθε ουσιαστική συζήτηση για το δημόσιο σχολείο.
Το σχολείο επιστρέφει στο παρασκήνιο, εκεί όπου παραμένει επί δεκαετίες, χωρίς έναν σταθερό σχεδιασμό αναβάθμισης. Οι ίδιες ελλείψεις σε προσωπικό, οι ίδιες ανισότητες μεταξύ σχολικών μονάδων, οι ίδιες υποδομές που γερνούν, οι ίδιες δυσκολίες στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, η ίδια αγωνία για το αν η νέα σχολική χρονιά θα ξεκινήσει χωρίς κενά.
Η δημόσια συζήτηση εξαντλείται σχεδόν αποκλειστικά στο εξεταστικό σύστημα, λες και η ποιότητα της εκπαίδευσης μετριέται μόνο από τους βαθμούς των μαθητών. Όμως το σχολείο δεν είναι ένας μηχανισμός παραγωγής αποτελεσμάτων. Είναι ο χώρος όπου διαμορφώνονται χαρακτήρες, καλλιεργείται η κριτική σκέψη, αναπτύσσονται δεξιότητες και οικοδομείται η κοινωνική συνοχή.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσοι πέτυχαν την εισαγωγή τους στα πανεπιστήμια. Είναι αν το δημόσιο σχολείο έγινε φέτος καλύτερο από πέρυσι. Αν αξιοποιήθηκαν οι εμπειρίες των εκπαιδευτικών. Αν βελτιώθηκαν τα προγράμματα σπουδών. Αν ενισχύθηκαν οι μαθητές που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Αν επενδύσαμε στην καινοτομία, στην τεχνολογία, στη συμπερίληψη και στη δημιουργικότητα.
Δυστυχώς, η απάντηση συχνά αφήνει μια αίσθηση στασιμότητας.
Η εκπαίδευση δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο με αφορμή τις εξετάσεις. Χρειάζεται συνέχεια, αξιολόγηση πολιτικών, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και, κυρίως, πολιτική βούληση που να υπερβαίνει τον εκλογικό κύκλο. Οι αλλαγές στο σχολείο δεν αποδίδουν σε λίγους μήνες· απαιτούν συνέπεια, συνεργασία και επενδύσεις με ορίζοντα ετών.
Οι εκπαιδευτικοί συνεχίζουν να δίνουν καθημερινά τη μάχη μέσα στις αίθουσες. Οι μαθητές εξακολουθούν να ονειρεύονται και οι γονείς να στηρίζουν με κάθε τρόπο τις προσπάθειές τους. Εκείνοι που οφείλουν να μην απουσιάζουν είναι όσοι σχεδιάζουν την εκπαιδευτική πολιτική.
Όταν, λοιπόν, ολοκληρωθεί ο κύκλος των αποτελεσμάτων και των πανηγυρισμών, ας μην ξεχάσουμε το ουσιαστικό. Η ποιότητα μιας χώρας δεν κρίνεται από τις βάσεις εισαγωγής, αλλά από την ποιότητα του δημόσιου σχολείου που προσφέρει σε όλα τα παιδιά της.
Γιατί το σχολείο δεν χρειάζεται μόνο δημοσιότητα τον Ιούνιο. Χρειάζεται φροντίδα, σχέδιο και ουσιαστική στήριξη κάθε μέρα του χρόνου.
Εμμανουηλίδης Αριστείδης
Διευθυντής ΓΕΛ Πεύκων
Πάλλας Δήμος
τ. Διευθυντής 4ου–8ου Γυμνασίου Λαμίας alfavita
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου