Είμαι μέλος του 15μελούς ενός γενικού λυκείου της ηπειρωτικής Ελλάδας. Η καθηγήτρια των εικαστικών μια μέρα μας μίλησε για τις πολυαισθητηριακές εμπειρίες μάθησης και ζωής που πρέπει να καλλιεργήσουμε στο χώρο του σχολείου, ως πρόκριμα για την εκπαιδευτική μου ενηλικίωση.
Ζητήσαμε από τον δ/ντη του σχολείου, να εξοπλίσουμε το υπόγειο που λέγεται αίθουσα καλλιτεχνικών με αφίσες Ελλήνων ποιητών και εικαστικών ώστε να εξασκούμαστε σε χώρο δημιουργίας που να εξάπτει τη φαντασία και την πρωτοτυπία μας. Όταν μας άκουσε στο γραφείο του κούνησε μελαγχολικά το κεφάλι του και μας «ξαπόστειλε» ευγενικά βεβαίως, αφού με το χιλιάρικο που πήρε από την πολιτεία, πρέπει να αλλάξει τις μισοκαμένες λάμπες των διαδρόμων.
Ζητήσαμε από τον Σύλλογο Διδασκόντων να μας παραχωρηθεί εκείνη η ακριανή αίθουσα στο τέλος του διαδρόμου του 2ου ορόφου, ώστε να φέρουμε από το σπίτι μας κάτι κρουστά και γκρανκάσες ώστε να εξασκούμαστε παίζοντας μουσική, και να εκτονωνόμαστε βεβαίως από την πίεση που μας ασκείται καθημερινά, ειδικά να εκτονώνονται δημιουργικά τα παιδιά με την αποκλίνουσα σκέψη που φοιτούν στο Τμήμα Ένταξης του σχολείου. Ο Σύλλογος μας αποπήρε διότι δεν υπάρχει ελεύθερη ώρα μέσα στο αναλυτικό πρόγραμμα που να μπορεί να υλοποιηθεί το πρόγραμμα αυτό. Ακόμη και η μουσικός που προσπαθεί να μας εντρυφήσει από Μπετόβεν μέχρι Μπιτλς και μας ωθεί να συμμετέχουμε σε όλες τις εκδηλώσεις του σχολείου, δηλώνει αδυναμία να μας βοηθήσει αφού πηγαίνει σε πέντε διαφορετικά σχολεία, εβδομαδιαίως.
Ζητήσαμε να χρησιμοποιήσουμε εικαστικά εργαλεία (μπογιές, πινέλα) αφού η δυναμική σχέση της εκπαίδευσης μέσω των τεχνών με τη δημιουργικότητα έχει επιβεβαιωθεί ερευνητικά , ώστε να φτιάξουμε ένα κολάζ στον εξωτερικό τοίχο του σχολείου πάνω σε μια αφηρημένη σύνθεση δύο σιδηροτροχιών τραίνου, ώστε να ενθυμούμαστε την 28 Φεβρουαρίου του 2023 και διότι έτσι συνδέοντας το σχολείο με την κοινωνία μέσω των καλλιτεχνικών μας δράσεων θα ενισχυθεί και καλλιεργηθεί έτι περαιτέρω η αποκλίνουσα σκέψη πολλών συμμαθητών μας . Τρείς ώρες συνεδρίαζε ο Σύλλογος των εκπαιδευτικών και απέρριψε την πρότασή μας, με το επιχείρημα ότι είμαστε ακόμη ανώριμοι, μικροί, ούτε σε ηλικία ψήφου είσαστε, μας είπαν, που θέλετε να «μουτζουρώσετε» τον τοίχο με εικαστικά αντικυβερνητικά συνθήματα. Όταν δε αντιλέξαμε ότι η αξία της δημιουργικότητας είναι πολιτιστικά, κοινωνικά αλλά και οικονομικά αδιαμφισβήτητη στις μέρες μας στην πορεία ολοκλήρωσης της προσωπικότητάς μας, εισπράξαμε ειρωνείες και απειλές.
Ήρθαμε σε επαφή με τον σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων δια να βάψουμε με διάφορα χρώματα τα κάγκελα του σχολείου . Αποφασίσαμε να τα βάψουμε με τα διαδοχικά χρώματα του ουράνιου τόξου ώστε να αναπτύξουμε τη φαντασία μας, και να βρούμε λύσεις σε αυτήν την προβληματική κατάσταση που μοιάζει, με αυτά τα κάγκελα το σχολείο, ως φυλακή. Ο Σύλλογος βοήθησε και ενώ βάψαμε τα κάγκελα στο ένα μέρος της αυλής, μας σταμάτησαν από τον Δήμο, «εντολή άνωθεν μας είπαν» με παρέμβαση κόμματος που «συνομιλεί» με τον Κύριο και πλασάρει κηραλοιφές, διότι τα χρώματα αυτά παραπέμπουν στα χρώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Μας ζήτησαν δε να τα ξαναβάψουμε (τα χρώματα δωρεάν) προς το μαύρο.
Τελικά στο χώρο που περνάμε καθημερινά το ένα τέταρτο της μαθητικής μας ζωής δεν μπορούμε ούτε την ανθρώπινη ευφυία ούτε την δημιουργικότητα, ούτε τη συνδιαστική σκέψη να αναπτύξουμε καθώς τρέχουμε για να υλοποιήσουμε τις προσδοκίες των άλλων. Εμείς δεν θέλαμε ούτε στο φεγγάρι να πάμε, ούτε να θεραπεύσουμε θανατηφόρους νόσους . Απλά ζητήσαμε να κάνουμε την καθημερινότητα της εκπαιδευτικής μας διαδικασίας πιο θελκτική, ζητήσαμε το άχρωμο ωράριο μας να αποκτήσει χρώμα, ζητήσαμε να αναλάβουμε πρωτοβουλίες καλλιτεχνικών παρεμβάσεων γιατί θέλουμε ακόμη να παίξουμε. Παιδιά είμαστε άλλωστε.
Και αφού δεν μας ακούτε και εμείς σας αγνοούμε. Φοράμε τα ακουστικά μας και ακούμε δυνατά το “THE WALL” των Pink Floyd και πάμε να δούμε τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών» , captain o my captain!
Για την «αντιγραφή» Βασίλειος Παππάς – εκπαιδευτικός.
ΥΓ. Αγαπητοί βαθμολογητές. Είναι εντός ή εκτός ύλης, οι απαντήσεις?
