Κάπου ανάμεσα στα αγγλικά από νηπιακή ηλικία, τα καράτε, τη ρομποτική και την αγωνία να «γίνει το παιδί μας το καλύτερο», χάνεται κάτι πολύ ουσιαστικό: ο χρόνος να είναι απλώς παιδί.

Και αν είσαι γονιός, το συνειδητοποιείς συνήθως αργά. Τη στιγμή που βλέπεις το παιδί σου να αγχώνεται για πράγματα που ούτε εσύ δεν άντεχες στην ηλικία του. Όχι επειδή έκανες κάτι από κακή πρόθεση, αλλά γιατί ήθελες να του προσφέρεις ευκαιρίες και εφόδια για έναν κόσμο που τρέχει.

Μόνο που, καμιά φορά, τρέχεις εσύ πιο γρήγορα από όσο χρειάζεται.

Το λεγόμενο “hurried child syndrome” δεν είναι μια ετικέτα για να γεννήσει ενοχές. Είναι ένας καθρέφτης που δείχνει ότι, ενώ η πρόθεση είναι σωστή, το αποτέλεσμα ίσως χρειάζεται επαναπροσδιορισμό.

Όταν το παιδί γίνεται «μικρός ενήλικας»

Το θέμα δεν είναι μόνο το φορτωμένο πρόγραμμα. Είναι και οι σιωπηλές προσδοκίες που μπαίνουν στην καθημερινότητα.

Όταν:

  • μιλάς μπροστά του για οικονομικά άγχη
  • περιμένεις να είναι πάντα συγκεντρωμένο και «σωστό»
  • κάθε δραστηριότητα έχει στόχο την επίδοση και όχι την εμπειρία

τότε το παιδί αρχίζει να λειτουργεί σαν μικρός ενήλικας.

Στην αρχή αυτό μπορεί να μοιάζει θετικό. Δείχνει ώριμο, υπεύθυνο, «μπροστά». Στην πραγματικότητα όμως κουβαλά βάρη που δεν του αναλογούν.

Η παιδική ηλικία δεν είναι προετοιμασία για τη ζωή. Είναι κομμάτι της ζωής. Είναι εκεί που χτίζονται:

  • η συναισθηματική ασφάλεια
  • η φαντασία
  • οι κοινωνικές δεξιότητες

Όταν αυτά παραμερίζονται για χάρη της επίδοσης, το παιδί δεν εξελίσσεται πιο γρήγορα. Απλώς χάνει στάδια που δεν επιστρέφουν.

Τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοήσεις

Τα παιδιά σπάνια θα πουν ξεκάθαρα «πιέζομαι». Δεν έχουν πάντα τις λέξεις. Το σώμα και η συμπεριφορά τους όμως μιλούν.

Μπορεί να δεις:

  • αυξημένο άγχος ή εκνευρισμό
  • απόσυρση
  • απροθυμία για δραστηριότητες που αγαπούσαν
  • πονοκεφάλους ή πόνους στην κοιλιά χωρίς εμφανή αιτία
  • υπερβολικό φόβο αποτυχίας ή ανάγκη για τελειότητα
  • υπερκινητικότητα ή δυσκολία συγκέντρωσης

Αυτά δεν είναι απλώς «φάσεις». Είναι τρόποι με τους οποίους το παιδί δείχνει ότι το φορτίο είναι μεγαλύτερο από αυτό που αντέχει.

Πώς να αλλάξεις ρυθμό χωρίς να νιώθεις ότι το παιδί «μένει πίσω»

Το πιο δύσκολο σημείο είναι ότι πας κόντρα σε μια κοινωνία που σου λέει «κάνε περισσότερα».

Στην πραγματικότητα, όμως, χρειάζονται λιγότερα – αλλά με ουσία.

  • Άφησε χώρο για βαρεμάρα. Εκεί γεννιέται η δημιουργικότητα.
  • Μείωσε δραστηριότητες για να δώσεις βάθος σε όσες μένουν.
  • Μην γεμίζεις κάθε κενό με οθόνες.
  • Δώσε χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι και φαντασία.
  • Άκου τι θέλει το παιδί σου πραγματικά, όχι μόνο τι θεωρείται «σωστό».
  • Δείξε με το παράδειγμά σου ότι η αξία δεν μετριέται με επιδόσεις.

Όταν εσύ χαμηλώνεις ρυθμούς, του δίνεις την άδεια να κάνει το ίδιο.

Το πιο σημαντικό που πρέπει να θυμάσαι

Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος γονιός για να μεγαλώσεις ένα παιδί που νιώθει καλά με τον εαυτό του.

Χρειάζεται να είσαι παρών.

Το παιδί σου δεν χρειάζεται να είναι μπροστά από την ηλικία του. Χρειάζεται να είναι μέσα στην ηλικία του.

Εκεί χτίζονται όλα:

  • η χαρά
  • η ανθεκτικότητα
  • η αυτοπεποίθηση

Γιατί, όσο κι αν μοιάζει ότι ο κόσμος τρέχει, το παιδί σου δεν είναι αγώνας δρόμου.

Είναι μια διαδρομή που αξίζει να τη ζήσεις μαζί του, χωρίς βιασύνη.   infokids