Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ

Ασφυξία λόγω διοξειδίου στις τάξεις

19/12/2010 - 14:47

Διπλάσιες οι τιμές από τα όρια

Της Γαληνης Φουρα

Κακή διάθεση, αίσθημα κόπωσης αλλά και κακή επίδοση των παιδιών στο σχολείο συνδέονται συχνά με την έλλειψη καθαρού αέρα και τη μεγάλη συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στις σχολικές αίθουσες. Μετρήσεις που έγιναν τα τελευταία πέντε χρόνια σε σχολεία του Λεκανοπεδίου έδειξαν ότι συχνά οι συγκεντρώσεις του διοξειδίου του άνθρακα στους εσωτερικούς χώρους των σχολείων είναι διπλάσιες των ανώτερων ανεκτών ορίων. Το πρόβλημα επιδεινώνεται τους χειμερινούς μήνες και είναι μεγαλύτερο σε παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία και σχολικές τάξεις με μικρούς μαθητές.

«Οι δάσκαλοι αποφεύγουν να ανοίγουν τα παράθυρα με το σκεπτικό ότι είναι μικρά παιδιά και μπορεί να κρυώσουν», λέει στην «Κ» η λέκτορας του Εργαστηρίου Μέτρησης Ποιότητας Εσωτερικού Περιβάλλοντος που ανήκει στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μαργαρίτα Ασημακοπούλου. «Το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι τοξικό, αλλά σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις προκαλεί υπνηλία, έλλειψη συγκέντρωσης και πιθανόν πονοκέφαλο, που δεν αφήνει τα παιδιά να παρακολουθήσουν το μάθημα και έχουν επίπτωση στην επίδοσή τους. Οταν υπάρχουν 30 άτομα σε ένα κλειστό χώρο που εκπνέουν διοξείδιο του άνθρακα, είναι φυσικό να αυξάνεται η συγκέντρωσή του στον χώρο».

Σχεδόν όλες οι μετρήσεις που έχουν γίνει την τελευταία πενταετία από το εργαστήριο δείχνουν υψηλές συγκεντρώσεις διοξειδίου στα σχολεία. «Το όριο που έχει τεθεί από διεθνείς οργανισμούς», επισημαίνει η ίδια, «είναι 600 ppm και τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί στα 1.000 ppm, επειδή αυξάνονται οι συγκεντρώσεις στους εξωτερικούς χώρους. Θεωρούμε ότι τα 1.000 ppm είναι οριακά ανεκτά και εμείς έχουμε μετρήσει στα σχολεία έως και 2.000 ppm».

«Συνήθως ο οργανισμός μπορεί να αντιμετωπίσει την αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα και να κρατά μια σχετική ισορροπία», λέει στην «Κ» ο καθηγητής παιδιατρικής Γεώργιος Χρούσος, «καθώς έχουμε ομοιοστατικούς μηχανισμούς μέσα στον εγκέφαλό μας, οι οποίοι αναγνωρίζουν τις συγκεντρώσεις οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα. Μετά όμως από ένα όριο ο οργανισμός δυσχεραίνεται, αλλάζει ενδεχομένως η οξεοβασική ισορροπία και η οξυγόνωση των ιστών και παράγεται γαλακτικό οξύ που προκαλεί ένα αίσθημα κόπωσης».

Εκτός από τις υψηλές συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα, από τις μετρήσεις έχουν βρεθεί, κυρίως σε νηπιαγωγεία και σε τάξεις με μικρά παιδιά που χρησιμοποιούν μαρκαδόρους, πτητικές οργανικές ενώσεις, σε επίπεδα όμως κάτω του τοξικού.

Επίσης παρατηρήθηκαν υψηλά επίπεδα σκόνης μεγάλης διαμέτρου (PM 10), την ώρα που οι δάσκαλοι και τα παιδιά γράφουν με κιμωλία ή σβήνουν τον πίνακα. Λόγω του μεγέθους τους, όμως, τα σωματίδια αυτά σταματούν στη μύτη ή στο στόμα και δεν φτάνουν στον πνεύμονα.

ας ειναι καλα οι διαδρασtικοι πινακες!!!

Διανύουν χιλιόμετρα με τα πόδια για να πάνε στο σχολείο

Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010, 03:58


Το δικό τους «Γολγοθά» ανεβαίνουν καθημερινά νεαροί μαθητές λόγω της «δίψας» τους για μάθηση.

Περισσότεροι από 25 μαθητές διασχίζουν χιλιόμετρα με τα πόδια, στο πλέον επικίνδυνο σημείο της Εθνικής Οδού, ανάμεσα στους νομούς Ηλείας και Αχαΐας, προκειμένου να φτάσουν στην πρώτη στάση του λεωφορείου του ΚΤΕΛ Αχαΐας για να μεταβούν στο σχολείο τους, στο ΕΠΑΛ Κάτω Αχαΐας.

Οι μαθητές στο σύνολό τους είναι κάτοικοι Βάρδας, Παλαιάς και Νέας Μανολάδας αλλά και Λεχαινών.

Η τελευταία στάση των λεωφορείων του ΚΤΕΛ Ηλείας είναι στην Νέα Μανωλάδα, ενώ η πρώτη των λεωφορείων του ΚΤΕΛ Αχαΐας στο Βουπράσιο. Με ζέστη και με κρύο, με ήλιο και βροχή, μέσα στην κίνηση και τα αυτοκίνητα, οι περισσότεροι από τους μαθητές διασχίζουν κάθε μέρα εδώ και χρόνια, αυτή την απόσταση με τα πόδια!

Η ειδικότητα που επέλεξαν οι μαθητές δεν υπάρχει στο ΕΠΑΛ Κάτω Αχαΐας, ούτε στο ΕΠΑΛ Λεχαινών αλλά ούτε και στο ΕΠΑΛ Αμαλιάδας. Αυτό όμως που δεν γνώριζαν οι μαθητές επιλέγοντάς της, ήταν ότι πρέπει καθημερινά να παίζουν τη ζωή τους «κορώνα – γράμματα», προκειμένου να φτάσουν στο σχολείο τους… εξαντλημένοι από το περπάτημα και τις καιρικές συνθήκες!
ΠΗΓΗ:εφ. Πατρίς

για τα ανθρωπινα δικαιωματα

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ > ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ



Τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μια εποχή κατεδάφισης των κοινωνικών δικαιωμάτων, της Γιώτας Ιωαννίδου

14/12/2010 - 11:28



*

Μιλώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οφείλουμε να έχουμε κατά νου κάποια βασικά κριτήρια.

Κατ’ αρχάς τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν αποτελούν θέσφατα, δεν έχουν παγιωμένο νόημα αλλά είναι ιστορικά μεταβαλλόμενες έννοιες. Δηλαδή δεν αποτελούν κάτι που δόθηκε στην ανθρωπότητα σαν τις εντολές του Μωυσή, αλλά που προέκυψε και προκύπτει από την παρέμβαση των ιστορικών υποκειμένων, δηλ. των ανθρώπων, των συλλογικοτήτων και της δράσης τους. Η συνεχής, ουσιαστική διεύρυνσή τους, αποτελεί ένα μέτρο συνολικής προόδου της ανθρωπότητας.

Για να μην είναι το δικαίωμα κάτι «που διάγει βίο φαντάσματος στα κεφάλια των φιλοσόφων» ή που ευδοκιμεί στα χείλη των πολιτικών της εξουσίας, ως άλλοθι, οφείλει να εμπεριέχει την δυνατότητα να διεκδικείται, να απαιτείται, να επιβάλλεται.

Η έννοια «ανθρώπινα» δικαιώματα, δηλ. δικαιώματα που πρέπει να τα κατέχουν όλοι οι άνθρωποι, με μόνη, αυτή την ιδιότητά τους, ανεξάρτητα άλλων χαρακτηριστικών τους, χρώματος, φυλής, φύλου, τόπου προέλευσης ή διαμονής κλπ. γίνεται αντιληπτή από δύο σκοπιές:

-βλέποντας τα, σαν δικαιώματα του ατόμου, ξεκομμένου από την κοινωνία και το σύνολο των σχέσεών του σε αυτή,( μιας δηλ. καπιταλιστικής κοινωνίας σήμερα, που από τη φύση της παράγει ανισότητες αφού στηρίζεται στην εκμετάλλευση, αφού αποκλείει την πλειοψηφία των ανθρώπων της, από την νομή του παραγωγικού πλούτου που οι ίδιοι παράγουν και που ακόμη οι εξουσιαστικές δομές της, επιτείνουν αυτές τις κοινωνικές ανισότητες και τις αναπαράγουν)

-βλέποντας τα δικαιώματα, όχι στα «όρια του ανθρώπινου ιδιωτικού συμφέροντος, του κέρδους και της ιδιωτικής αυθαιρεσίας», αλλά του ατόμου μέσα στην κοινωνία, στον αντίποδα των προνομίων που αυτή γεννά σήμερα για το κεφάλαιο, συνυφασμένα με τις κοινωνικές ανάγκες

Εμείς οφείλουμε να μιλήσουμε από τη δεύτερη σκοπιά, να μην συγκαλύπτουμε την πηγή γέννησης των κοινωνικών αντιθέσεων, ανισοτήτων και προνομίων, να αμφισβητήσουμε όχι μόνο την αδικία αλλά και το πλαίσιο που την αναπαράγει, να διεκδικήσουμε κοινωνικές ανάγκες, έχοντας κατά νου ότι «το πιο θεμελιακό δικαίωμα της ανθρωπότητας είναι να γίνει επιτέλους, ανθρώπινη».

Είναι φανερό, ότι μια τέτοια σκοπιά αντιμετώπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν μπορεί παρά να συγκρούεται με τις δομημένες σχέσεις εξουσίας. Η ισότητα απέναντι στο νόμο, χάνεται «γιατί η εξουσία έχει την κακή συνήθεια να στρογγυλοκάθεται πάνω σε ένα από τα δύο τάσια της ζυγαριάς, που κρατάει η δικαιοσύνη». Η ιστορική εξέλιξη εξάλλου, δείχνει ότι τα δικαιώματα υπήρξαν αποτέλεσμα των συσχετισμών που προέκυπταν από κοινωνικές συγκρούσεις –και δη επαναστατικές – κι όχι από συναινετικές διαδικασίες. Γαλλική επανάσταση, Οκτωβριανή επανάσταση, 2ος παγκόσμιος πόλεμος. Κι ακόμη περισσότερο, αυτές οι συγκρούσεις δεν αμφισβήτησαν μόνο τις κοινωνικές ανισότητες, αλλά έθεσαν στο στόχαστρο και τις αιτίες και τις σχέσεις, που τις γεννούν και τις αναπαράγουν.





Υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα σε μια εποχή κατεδάφισης δικαιωμάτων;

Για να περιγράψουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα στη σημερινή εποχή, ας δανειστούμε τα «Βασικά μαθήματα αδικίας», όπως τα ανέπτυξε ο ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο, στο βιβλίο του «Ένας κόσμος ανάποδα».

«Ο κόσμος μας είναι ταυτόχρονα ισοπεδωτικός και άνισος», γράφει. «Ισοπεδωτικός με τις ιδέες και τις συνήθειες που επιβάλλει και άνισος στις ευκαιρίες που προσφέρει».

Η οικονομική ανισότητα είναι σκανδαλώδης: το 1960 το πλουσιότερο 20% της ανθρωπότητας κατείχε 30 φορές περισσότερο πλούτο από το φτωχότερο 20%. Το 2000, αυτό έγινε 90 φορές και σήμερα γίνονται όλο και λιγότεροι αυτοί που κατέχουν τα πάντα και όλο και περισσότεροι αυτοί που δεν κατέχουν τίποτε.

Η κοινωνική δικαιοσύνη έχει αναχθεί σε ποινική. Το κράτος επαγρυπνά για την δημόσια ασφάλεια, και μαζεύει φόρους, ενώ τις υπόλοιπες υπηρεσίες έχει αναλάβει η αγορά. Τα δικαιώματα του πολίτη είναι τα ρουσφέτια της εξουσίας.

Η φτώχεια σκοτώνει κάθε χρόνο περισσότερους από το Β παγκόσμιο πόλεμο.

Η παγκόσμια ειρήνη βρίσκεται στα χέρια των πέντε δυνάμεων, που έχουν τα μεγαλύτερα κέρδη από το εμπόριο του πολέμου.

Η δημόσια υγεία και εκπαίδευση μετατρέπονται με γοργά βήματα σε μορφή δημόσιας ελεημοσύνης. Εν μέσω πλατειών διακηρύξεων για καινοτομίες και δικαιώματα και ταυτόχρονα την πιο βαθιά απαξίωση τους.

Τα «ανθρωπιστικά» φράγματα στη μετανάστευση, ορατά, όπως στα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού και αόρατα, όπως στη χώρα μας, φρονηματίζουν τους εργαζόμενους που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι η ελευθερία να περνάς, από τη μια χώρα στην άλλη, είναι προνόμιο του χρήματος και των πολυεθνικών και όχι δικαίωμα δικό τους.

Η μνήμη της εξουσίας, η μοναδική που διαδίδεται ως αληθινή από τα εκπαιδευτικά κέντρα και τα ΜΜΕ, δεν ακούει παρά τις φωνές που επαναλαμβάνουν, μονότονα την καθοσίωσή της. Για όσους δεν πείθονται υπάρχει η καταστολή και η μοντέρνα δικαιοσύνη. «Αυτή η δικαιοσύνη που είναι σαν τα φίδια. Δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους» (Ο.Α.Ρομέρο. αρχιεπίσκοπος Σαν Σαλβαδόρ, δολοφονήθηκε το 1980)

Ο ηθικός κώδικας του τέλους της χιλιετίας, δεν καταδικάζει την αδικία αλλά την αποτυχία. Η φτώχεια θεωρείται δίκαιη τιμωρία της ανικανότητας.

Κατά τα άλλα, ορισμένα πράγματα δεν είναι σωστό να λέγονται δημόσια. Έτσι:

Ο καπιταλισμός λέγεται οικονομία της αγοράς και οι ανάγκες του κεφαλαίου ανάγκες του ανταγωνισμού και της αγοράς εργασίας. Ο ιμπεριαλισμός, παγκοσμιοποίηση. Η απομάκρυνση των φτωχών παιδιών από το εκπαιδευτικό σύστημα, σχολική λιποταξία, το δικαίωμα του αφεντικού να απολύει χωρίς αποζημιώσεις και εξηγήσεις, ευελιξία της αγοράς εργασίας

Και παντού πλανιέται ο φόβος, χωρίς ελπίδα.. όσοι δουλεύουν φοβούνται ότι θα χάσουν τη δουλειά τους και όσοι είναι άνεργοι ότι δε θα δουλέψουν ποτέ.

Αν έτσι περιέγραφε την κατάσταση ο Γκαλεάνο, την προηγούμενη δεκαετία, τώρα η όξυνση της κρίσης και οι επιλογές για το ξεπέρασμά της, αποκαλύπτουν το βασιλιά της καπιταλιστικής ανισότητας, γυμνό. Το μνημόνιο και οι πολιτικές στήριξης των τραπεζών και του κεφαλαίου με τη λεηλασία όλων ανεξαιρέτως των κοινωνικών δικαιωμάτων, από όλους ΕΕ, ΔΝΤ, κυβερνήσεις, κόμματα, έδειξε πόσο ιεραρχούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, στις επιλογές της εξουσίας. Τι κι αν η Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στην Ελλάδα, απεφάνθη ότι το μνημόνιο παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τι κι αν το άρθρο 25 παράγραφος 1 του Συντάγματος, αναφέρει ότι τα μέτρα δεν πρέπει να είναι μονομερή, άνισα και δυσανάλογα επαχθή, ιδίως σε βάρος των πιο ευάλωτων ομάδων, με σοβαρό και μόνιμο αντίκτυπο στα δικαιώματά τους .

Μιλάμε για μια ιστορικού χαρακτήρα αποδιάρθρωση της κοινωνίας που οικοδομήθηκε μετά τον πόλεμο, πάνω στα δικαιώματα της σταθερής εργασίας, με αξιοπρεπή μισθό, ωράριο, εργασιακές σχέσεις ασφάλιση και της μαζικής, εκπαίδευσης με ισότητα ευκαιριών για όλους, τουλάχιστον ως προτάγματα. Στα συντρίμμια αυτής της κοινωνίας, οικοδομείται μια βαθύτερα ταξική κοινωνία, απείρως πιο εκμεταλλευτική αφού στηρίζεται σε εργασιακές σχέσεις 19ου αιώνα με παραγωγικό πλούτο και ανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων 21ου.

Είναι βέβαιο ότι μιλάμε για μια πολεμική κατάσταση. Σ΄ αυτήν φαίνεται όσο ποτέ αναγκαίο να μην μείνουμε στο προνόμιο της συζήτησης των δικαιωμάτων της τρίτης και τέταρτης γενιάς (περιβαλλοντικά, πολιτισμικού αυτοπροσδιορισμού, ρατσισμού, πληροφορίας, επικοινωνίας) αλλά να τα εξετάσουμε στο έδαφος του επαναορισμού και της επανακατάκτησης των δικαιωμάτων των προηγούμενων γενιών, και κυρίως αυτών της εργασίας, παιδείας, δημοκρατίας.

Δικαιώματα υπάρχουν, όσο οι άνθρωποι με τα κινήματά τους, τις συνδικαλιστικές, πολιτικές και άλλες συλλογικότητες κάθε εποχής, τα ιστορικά υποκείμενα, τα διεκδικούν.

Αρκετές νέες μορφές ξεπηδούν σε γειτονιές, μπλογκ, εδώ στο Θριάσιο, με την επιτροπή ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή της περιοχής με την επέκταση της Πετρόλα κλπ Δεν φτάνουν. Σήμερα αυτό είναι όσο ποτέ άλλοτε φανερό, όσο η επίθεση οξύνεται. Σίγουρα η κρίση και η αναζήτηση των ανθρώπων πρέπει να γεννήσει νέες μορφές και εργαλεία διεκδίκησης και όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ταυτόχρονα, όμως αποδεικνύεται και η υστέρηση των μορφών ή των υποκατάστατων της κοινωνικής, πολιτικής, συλλογικής δράσης που κυρίως η επίσημη πολιτική πρότεινε όλη την προηγούμενη περίοδο.

Θεσμών απεύθυνσης του πολίτη, κατάθεσης καταγγελιών, εθελοντικής δράσης κλπ Αρκετοί από αυτούς τους θεσμούς ανέδειξαν θέματα, ευαισθητοποίησαν γύρω από αυτά. Όπου όμως αυτές οι μορφές τοποθετήθηκαν σε αντιπαράθεση με τις μορφές μαζικής διεκδίκησης, ή σαν υποκατάστατα της, τελικά πήραν το μέρος της εξουσίας, αποκαλύπτοντας ότι άλλος ήταν ο σκοπός της δημιουργίας τους. Μιλάμε για αρκετές ΜΚΟ, χρηματοδοτούμενες πολλές φορές απευθείας από την ΕΕ, ή τις κρατικές κυβερνήσεις (137 στην Ελλάδα το 2005) Για παράδειγμα ο Μπερνάρ Κουσνέρ, από τους ιδρυτές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, έγινε κατοπινός απολογητής των «ανθρωπιστικών πολέμων» εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και … πολιτικός διοικητής του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο ή η Green Peace, μετά την Διάσκεψη του Ρίο ντε Ζανέιρο (1992) και την ανάληψη της ηγεσίας της, από τον Β. Χομόλκα, εξελίχθηκε σε στρατηγικό σύμμαχο των «πράσινων» πολυεθνικών (Mobil, Texaco, BP, Fiat, Toyota κλπ).

Από αυτή τη σκοπιά:

Ο Συνήγορος του Πολίτη δεν μπορεί να ασκήσει ουσιαστικό ρόλο, χωρίς ενεργούς πολίτες που θα διεκδικούν και θα επιβάλλουν την τήρηση των δικαιωμάτων τους.

Οι έννοιες της συλλογικότητας, της πρωτοβουλίας και της αλληλεγγύης πρέπει να είναι οι οδηγοί για την υπεράσπιση των ανθρώπων από την αδικία.

Οι εθελοντές για την ανάδειξη ενός θέματος, δεν μπορεί να υπομένουν τις αδικίες στην εκπαίδευση, την εργασία, την καταστολή. Γιατί το μπλουζάκι της εθελοντικής δράσης, που στο πίσω μέρος διαφημίζει το χορηγό της, την αναιρεί πριν καν την υπηρετήσει.

Οφείλαμε να γίνουμε «δεθελοντές» στην Ολυμπιάδα του 2004, που τα δάνεια και τις ρεμούλες της πληρώνουμε σήμερα, όπως τώρα οφείλουμε να γίνουμε δεθελοντές στην ανεργία και το σχολείο της αγοράς, αν δεν θέλουμε η περιβαλλοντική δράση, τα μουσικά σχολεία, τα αθλητικά, το αξιοπρεπές μάθημα σε αξιοπρεπή τάξη, τα ενισχυτικά μέτρα για τα παιδιά των υποβαθμισμένων περιοχών μας, να είναι ότι περισσεύει για κόψιμο στην προκρούστεια κλίνη των μνημονιακών πολιτικών.

Οι πιο μεγάλες στιγμές εθελοντικής δράσης, είναι οι στιγμές που οι άνθρωποι με την έμπνευση ενός δίκαιου οράματος, συνειδητοποίησαν πως αυτοί είναι τα υποκείμενα της ιστορίας και άλλαξαν τη ροή της.

Στην αρχή του καλοκαιριού η ΕΛΜΕ συμμετείχε στην αντιπροσωπεία, «ένα σχολείο για τη Γάζα» που βρέθηκε εκεί, προκειμένου να παραδώσει τα πρώτα χρήματα που μαζεύτηκαν από εκπαιδευτικούς, μαθητές και εργαζόμενους για το ξανακτίσιμο ενός σχολείου που βομβάρδισαν οι Ισραηλινοί. Η κυβέρνηση, το ΥΠΕΠΘ και τα ΜΜΕ, δεν είδαν, δεν άκουσαν. Εξ άλλου δεν ήθελαν να χαλάσουν το κλίμα της επίσκεψης Ντετανιάχου, που ακολούθησε. Οι δολοφονίες των μελών του στόλου της ελευθερίας είχαν ήδη παραπεμφθεί στις αρμόδιες επιτροπές ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι παλαιστίνιοι μας υποδέχθηκαν με μια διαπίστωση ελπίδας και ένα μήνυμα γραμμένο στους τοίχους των σχολείων που είχαν απομείνει όρθιοι.

Η διαπίστωση ελπίδας: «Η συνείδηση της ανθρωπότητας δεν είναι λοιπόν νεκρή».

Το μήνυμα: «Αν θέλεις να ζεις με αξιοπρέπεια, πρέπει να αλλάξεις τη μοίρα σου».

Αυτό το μάθημα δικαιωμάτων οφείλουμε να διδάξουμε στους μαθητές μας.

Γιώτα Ιωαννίδου

ΔΣ Α ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής (Ελευσίνας)

*Το παραπάνω κείμενο αποτελεί παρέμβαση της Α ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής (Ελευσίνας), στο σεμινάριο «Περιβαλλοντική Εκπαίδευση και Αγωγή Υγείας: Μιλώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα», για εκπαιδευτικούς, που πραγματοποιήθηκε από το αντίστοιχο τμήμα της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Αττικής, στις 2 Δεκέμβρη 2010, στο 1ο ΓΕΛ Ελευσίνας.

ΥΠΔΒΜΘ, συνωνυμο της υποβαθμισης

Οπερα... μπούφα από το υπουργείο

18/12/2010 - 12:19



ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ: ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΕΝΟΣ ΘΕΣΜΟΥ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 20 ΧΡΟΝΙΑ

Της ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΛΙΑΤΣΟΥ

Δύο γεγονότα που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας και η πρόσφατη απόφαση του υπουργείου Παιδείας να καταργήσει για οικονομικούς λόγους τα Αθλητικά Σχολεία, ήταν η αιτία για να διατυπωθεί η ερώτηση: «Μήπως ακούγονται οι τελευταίες νότες στα Μουσικά Σχολεία του Μνημονίου;».

Ας δούμε όμως τα δύο γεγονότα που προηγήθηκαν.

1. Τον Απρίλιο του 2010 σε υπηρεσιακό έγγραφο διευθύντριας της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Γ' Αθήνας (με αριθμό πρωτοκόλλου 3.154) που κυκλοφορεί για εσωτερική χρήση, προτείνεται η κατάργηση των Μουσικών και Καλλιτεχνικών σχολείων. Το έγγραφο αποσιωπάται με εντολή της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας.

2. Τον Σεπτέμβριο του 2010 καλούνται στο γραφείο του περιφερειακού διευθυντή Πρωτοβάθμιας-Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής οι διευθυντές των τεσσάρων Μουσικών Σχολείων της Αττικής. Το θέμα της συνάντησης: Η τύχη των Μουσικών Σχολείων. Το αποτέλεσμα της συνάντησης: «Κάντε οικονομία γιατί λεφτά δεν υπάρχουν και τα σχολεία πάνε για κλείσιμο».

«Οχι», απάντησε η υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Λίτσα Αμμανατίδου-Πασχαλίδου. «Τα Μουσικά Σχολεία δεν κλείνουν. Πρόθεσή μας είναι να τα αναμορφώσουμε στο πλαίσιο του νέου σχολείου».

Φέτος πάντως, 20 χρόνια μετά την καθιέρωση του θεσμού, η χρονιά ξεκίνησε με «βουνό» τα προβλήματα. Χωρίς αναλυτικά προγράμματα σπουδών στα μουσικά μαθήματα και με τους καθηγητές να αυτοσχεδιάζουν, χωρίς βιβλία μουσικής, χωρίς ωρολόγιο πρόγραμμα. Με επιπλέον προβλήματα στη μεταφορά και στη σίτιση των μαθητών. Και το σημαντικότερο: χωρίς διδακτικό προσωπικό, με αποτέλεσμα το κάθε σχολείο να έχει κενά που ξεπερνούν τις 500 ώρες την εβδομάδα.

«Ψαλίδι» στις πιστώσεις

Ο μεγάλος αριθμός των εκπαιδευτικών που συνταξιοδοτήθηκαν και οι περιορισμένες πιστώσεις για αναπληρωτές -374 προσλήψεις έγιναν φέτος-είχαν δραματικές συνέπειες στο διδακτικό έργο των Μουσικών Σχολείων που συρρικνώθηκε κυριολεκτικά. Πώς γίνεται, για παράδειγμα, 21 καθηγητές να καλύψουν 84 ώρες διδασκαλίας του ίδιου αντικειμένου;

Κι όμως γίνεται, στο Μουσικό Σχολείο Πειραιά, ενώ ανάλογη και χειρότερη κατάσταση επικρατεί στο πρώτο Μουσικό Σχολείο της χώρας, το Πειραματικό της Παλλήνης, στο Ιλιον, στον Αλιμο. Η διδασκαλία πιάνου και ατομικού οργάνου από ατομικό μάθημα έγινε, αναγκαστικά, συλλογικό.

Η εφεύρεση των Αναπληρωτών Μειωμένου Ωραρίου που εγκαινιάστηκε φέτος οδήγησε στο εξής κωμικοτραγικό: αφού τελείωσαν οι πιστώσεις για αναπληρωτές, οι καθηγητές ΠΕ και ΤΕ μπορούν να προσληφθούν μόνον ως ωρομίσθιοι, επειδή αν πάρουν 5 ώρες και πάνω θα πρέπει να γίνουν Αναπληρωτές Μειωμένου Ωραρίου.

Είναι απαραίτητο να διευκρινίσουμε το εξής: η πρόσληψη είτε Ωρομισθίων είτε Αναπληρωτών Μειωμένου Ωραρίου είναι παράνομη όταν τα κενά είναι πλήρη. Δίπλα λοιπόν σ' αυτή την παρανομία προστίθεται και η απίστευτη απόφαση να μην επιτρέπει το σύστημα διορισμό καθηγητών ΠΕ ή ΤΕ πάνω από 4 ώρες για να μη γίνουν αναπληρωτές.

Πώς θα βρεθούν, λοιπόν, όσοι καθηγητές μουσικής χρειάζονται, οι οποίοι μάλιστα να δεχτούν διορισμό 4 ωρών υποχρεωτικά σε τουλάχιστον δύο μέρες, αφού τα μαθήματα διδάσκονται σε δύο ώρες την εβδομάδα και πρέπει να μην είναι την ίδια ημέρα; Επιπλέον, γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να εγγράψουν προϋπηρεσία, άρα, πιθανότατα, τα κενά δεν θα καλυφθούν ποτέ.

Αν, παρ' όλα αυτά, υποθέσουμε ότι δέχονται να προσληφθούν στα σχολεία ωρομίσθιοι 4 ωρών, στην περίπτωση αυτή ο αριθμός των καθηγητών θα είναι περίπου ίσος με εκείνον των μαθητών. Σε ένα σχολείο δηλαδή 230 μαθητών, που είναι ο μέσος όρος μαθητικού πληθυσμού στα Μουσικά Σχολεία, θα υπάρχουν 100 καθηγητές αυτής της κατηγορίας.

«Πιστεύει κανείς ότι ένα σχολείο με 150 καθηγητές και 230 μαθητές μπορεί να λειτουργήσει, να διοικηθεί, να ανασάνει;» αναρωτιέται ο Στ. Μαρίνης, που είναι υποδιευθυντής του Μουσικού Σχολείου Πειραιά. «Ούτε ποιος είναι αυτός ο κύριος στην πόρτα δεν θα ξέρει ο υπεύθυνος για τις εισόδους του σχολείου, αν υποθέσουμε ότι υπήρχε φύλακας ή επιστάτης στο σχολείο».

Πόσο περήφανη;

Να μην παραλείψουμε και κάτι άλλο σημαντικό. Οι ωρομίσθιοι των 4 ωρών, που καλούνται να υπηρετήσουν στα σχολεία αυτά και να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά γνώσεις και κυρίως αγάπη για τη μουσική, αμείβονται με 150 ευρώ το μήνα. Πόσο περήφανη μπορεί να είναι η πολιτεία γι' αυτό;

Η έλλειψη καθηγητών Μουσικής είναι φυσικά το πιο μελανό σημείο στη λειτουργία των σχολείων. Αλλά δεν είναι το μόνο. Η μεταφορά και η σίτιση είναι πάγια προβλήματα στα περισσότερα από τα 42 Μουσικά Σχολεία της χώρας.

Επειδή τα Μουσικά Σχολεία έχουν ολοήμερη λειτουργία με 17 ώρες επιπλέον την εβδομάδα για τη διδασκαλία μουσικών μαθημάτων, προβλέπεται η παροχή φαγητού. Η ευθύνη για τη σίτιση, όπως και για τη μεταφορά, είναι της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και από το 2011 θα περάσει στους δήμους που δημιουργούνται με τον «Καλλικράτη». Και για τα δύο θέματα, η Νομαρχία κάνει μειοδοτικό διαγωνισμό, που πολλές φορές καθυστερεί ή αποβαίνει άκαρπος με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ετσι, στο Μουσικό της Θεσσαλονίκης, το πρόβλημα της μεταφοράς λύθηκε ένα μήνα μετά την έναρξη της χρονιάς, ενώ το θέμα της σίτισης ακόμη εκκρεμεί.

Υπολογίζεται ότι για ένα σχολείο δυναμικότητας 250 μαθητών το κονδύλι που απαιτείται για τη σίτιση και τη μεταφορά είναι περίπου 250.000 ευρώ το χρόνο. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, μόνο για τη σίτιση των μαθητών των Μουσικών Σχολείων ξοδεύεται το ποσό των 3 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο. «Πρόκειται για ποσό τεράστιο», είπε η υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου και «πολλές φορές το φαγητό πετιέται είτε γιατί δεν είναι κατάλληλο είτε γιατί έχουμε καθυστερήσεις στους διαγωνισμούς. Αυτό θα σταματήσει». Ανέφερε μάλιστα χαρακτηριστικά ότι μόνο στο Μουσικό Σχολείο του Θερίσου «ξοδεύονται 36.000 ευρώ για τη σίτιση 36 μαθητών».

Η Πανελλήνια Ενωση Γονέων Μουσικών Σχολείων, που προχώρησε φέτος σε συντονισμένες κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας με την έναρξη της χρονιάς, τονίζει ότι η μόνη λύση για να μπορέσουν τα σχολεία αυτά να λειτουργήσουν και να παράξουν έργο είναι η προκήρυξη και άμεση κάλυψη των απαραίτητων οργανικών θέσεων για καθηγητές όλων των ειδικοτήτων γενικής και μουσικής παιδείας.

Μπροστά στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, το υπουργείο Παιδείας καλείται να ανοίξει όλα τα οργανικά κενά στις θέσεις των Μουσικών Μαθημάτων. «Μόνο τότε, λένε εκπαιδευτικοί και γονείς, θα μας πείσει ότι πραγματικά δεν σχεδιάζει να κλείσει τα σχολεία αυτά». *
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

που σπουδαζουν τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ παιδια;

2ο Γυμνάσιο και Λύκειο Φυλακών Αυλώνα - Κλείστο λόγω Μνημονίου;

19/12/2010 - 08:21





Κι όμως, το μοναδικό Γυμνάσιο - Λύκειο της χώρας που βρίσκεται εντός Φυλακών Ανηλίκων, στον Αυλώνα -Ανατολικής Αττικής παραμένει ουσιαστικά 4 μήνες κλειστό, αφού δεν έχει προσλάβει αναπληρωτές καθηγητές λίγο πριν από τα Χριστούγεννα (λειτουργεί με 20-30 αναπληρωτές καθηγητές οι οποίοι δεν έχουν προσληφθεί ακόμα!). Για την διαδικασία πρόσληψης των καθηγητών αρμόδια είναι η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής καθώς και το Υπουργείο Παιδείας.

Δυστυχώς, αυτή είναι η ευαισθησία η οποία διακρίνει τόσο την ηγεσία του Υπουργείου, όσο και όλους τους άλλους αρμόδιους φορείς। Για πρώτη φορά, φέτος, η ηγεσία του Υπουργείου τολμάει ουσιαστικά να δηλώσει με τις πράξεις της, πως το δικαίωμα των κρατουμένων στην μόρφωση είναι πολυτέλεια ή υπερβολή. Θεωρεί ουσιαστικά τους νεαρούς κρατούμενους παιδιά ενός κατώτερου θεού, που θα πρέπει να θυσιαστούν πρώτοι, στο βωμό της οικονομικής κρίσης.
अल्फविता

δεν πληρωνουμε

από ΓΟΝΕΙΣ ΣΤΑ ΔΥΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 9:48πμ, Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010
(Τροποποιήθηκε 1:18μμ, Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010)
θεματικές: Πόλη - Δημόσιοι/Ελεύθεροι Χώροι



http://goneisstaditikatispolis.blogspot.com/
Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010 Δ Ε Ν Π Λ Η Ρ Ω Ν Ο Υ Μ Ε … Ω Σ Ε Δ Ω ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΑΡΠΑΓΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΜΑΣ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ Κ Α ΤΑ Γ Γ Ε Λ Ι A Tον Οκτώβρη του 2010 (παραμονές εκλογών) η Super Star Ελευθερία Τοκατλίδη, Πρόεδρος Νομικού Προσώπου των Παιδικών Σταθμών του Δήμου Χαϊδαρίου, δήλωνε: «Το κόστος ανά παιδί έχει μειωθεί κατά 50%» σε σύγκριση με άλλες χρονιές «οπότε παραλάβαμε τα ηνία του ΝΠΔΔ (Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου).Ακούγεται παράδοξο σε μία εποχή όπου τα κόστη ανεβαίνουν κατακόρυφα εξαιτίαςτης γενικευμένης κρίσης που διέρχεται η οικονομία μας. Εντούτοις, ο εξορθολογισμός των εξόδων συντήρησης των σταθμών μέσα από τον επισταμένο έλεγχο και την πλήρη καταγραφή όλων των δαπανών κατέστησε εφικτό το χαμηλό κόστοςτροφείων. Με πνεύμα εξορθολογισμού των δαπανών καταφέραμε να βάλουμε τάξη σταοικονομικά του Νομικού Προσώπου μηχανογραφώντας τη λειτουργία των Παιδικών Σταθμών. Έτσι καταφέραμε από τη μία να ελέγξουμε μία σειρά από σπατάλες που υπήρχαν με μία αύξηση οριακή της τάξης του 10% ». Αυτή που δήλωνε τα παραπάνω ζητούσε εκείνη την περίοδο, από τον κόσμο του Χαϊδαρίου την ψήφο του ως υποψήφια δημοτική σύμβουλος με το δεξιό ψηφοδέλτιο του Μαραβέλια. Την Δευτέρα 13 Δεκέμβρη νύχτα όπως θα λέγαμε όλοι εμείς που θέλουμε να ζούμε αξιοπρεπώς η Τοκατλίδου και η παρέα της αποφάσισαν, από 1/1/2011 αύξηση των τροφείων των παιδικών σταθμών Χαϊδαρίου κατά 40%. Αν δεν γίνουν οι αυξήσεις θα κλείσουν κάποιοι παιδικοί σταθμοί διεμήνυσε. Αυτό είναι πολιτικό σκάνδαλο και προσωπική ήττα της Τοκατλίδου και των κολλητών της. Εμείς που δεν αντέχουμε άλλο την ληστεία που γίνεται σε βάρος μας απαντάμε, μην τολμήσετε να κάνετε πράξη αυτά που σχεδιάζετε… αυτό είναι προειδοποίηση. Ο οικογενειακός προγραμματισμός και το εισόδημα του κόσμου δεν αντέχει άλλες κλεψιές, άλλα μέτρα λιτότητας. Αν θέλετε να έχετε την τύχη που είχαν και άλλοι χαραμοφάηδες σαν και του λόγου σας, κάντε το. Εμείς θα βρεθούμε δίπλα σε όλους τους πολίτες που αρνούνται να συναινέσουν σε πολιτικές και μέτρα που τον οδηγούν στην εξαθλίωση, σε όλους όσους δεν έχουν να χάσουν απολύτως τίποτα γιατί πολύ απλά, δεν έχουν για να χάσουν. Α Π Α Ι Τ Ο Υ Μ E Κ Α Ι Δ Ε Ν Π Α Ζ Α Ρ Ε Υ Ο Υ Μ Ε 1ον Να συγκληθεί άμεσα το Δημοτικό συμβούλιοΧαϊδαρίου και να μπλοκάρει το κλείσιμο και τις παράνομες αυξήσεις στα τροφεία, παίρνοντας απόφαση για κατάργηση των τροφείων. Να είμαστε όλοι εκεί. 2ον Να μπλοκαριστούν και να ανοιχτούν όλοι οι τραπεζικοί λογαριασμοί κρατικών νομικών και φυσικών προσώπων όλων όσων έχουν και είχαν εμπλοκή με αυτούς. 3ον Οιπαιδικοί σταθμοί και η διαχείρισή τους να περάσουν στα χέρια των γονιών τωνδασκάλων των εργαζομένων στη καθαριότητα και την σίτιση των παιδιών μας. 4ον Να μην απολυθεί κανένας εργαζόμενος, να μονιμοποιηθούν όλοι οι συμβασιούχοι 5ον Να φύγουν τώρα οι άρπαγες και κλέφτες διαχειριστές νομικών ή άλλων προσώπων 6ον Να επανακτήσουμε το κοινωνικό, Δημόσιοκαι δωρεάν έργο και χαρακτήρα των παιδικών σταθμών και όχι την λειτουργία τους ως ιδιωτικές επιχειρήσεις. ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΘΥΜΩΜΕΝΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ Αναρτήθηκε από ΓΟΝΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΟΙ ΣΤΑ ΔΥΤΙΚΑ

οχι στη νεα χουντα

ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥ
από ΑΡΕΤΗ ΣΚΟΥΝΑΚΗ 4:30μμ, Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010
(Τροποποιήθηκε 4:35μμ, Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010)
θεματικές: Κρατική καταστολή - Κοινωνικός έλεγχος \ Εξέγερση Δεκέμβρης 2008

ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
Η δίωξη και παραπομπή σε δίκη των 11 ανήλικων μαθητών της Λάρισας (διαδηλωτών και μη), που κατηγορήθηκαν (μεταξύ άλλων κακουργημάτων και πλημμελημάτων) και για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, κατά τα γεγονότα της θης Δεκεμβρίου 200θ στη Λάρισα, υπήρξε η σοβαρότερη θεσμική εκτροπή των τελεφταίων χρόνων.
Επιβεβαίωσε με τον πιο δραματικό τρόπο τους φόβους όλων εκείνων που αντέδρασαν και αντιδρούν στην ψήφιση των τρομονόμων.
Απέδειξε ότι στόχοι της αντι-τρομοκρατικής νομοθεσίας δεν είναι οι δήθεν ένοπλες ομάδες, αλλά κάθε μαζικό, μαχητικό, κοινωνικό κίνημα και άρα κάθε αγωνιζόμενος που κατεβαίνει στο δρόμο, αντιδρά, διαμαρτύρεται, διεκδικεί και αμφισβητεί. Πριν απ’ όλα όμως κατέδειξε ότι δίπλα στον κρατικό αφταρχισμό αναπτύσσεται κι ένας ιδιόμορφος ρατσισμός απέναντι στη νεολαία και το κίνημά της, για τα οποία φαίνεται να καθιερώνεται πλέον ένα μόνιμο τεκμήριο υποψίας, ενώ οι ποινικές δίκες μετατρέπονται σε αιχμηρότατο πολιτικό εργαλείο.
Η απόφαση του Τριμελούς Δικαστηρίου Ανηλίκων Λάρισας, με την πλήρη απαλλαγή των 9 από τους 11 κατηγορουμένους ανηλίκους από κάθε κατηγορία, υπήρξε μια -εν μέρει- γενναία απόφαση.
Ο εφιάλτης όμως που έζησαν τα παιδιά αφτά, βρισκόμενα σε δικαστική ομηρία για δύο ολόκληρα χρόνια, ασφαλώς σημάδεψε την ψυχοσύνθεσή τους σε μια πολύ εvαίσθητη ηλικία, γεγονός που θέλω να πιστεύω ότι δεν θα αποτελέσει τροχοπέδη για την ομαλή εξέλιξη της πολιτικής και κοινωνικής τους συνειδητοποίησης.
Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι τα δύο ανήλικα παιδιά, που σύμφωνα με την απόφαση «τέλεσαν τα αδικήματα της έκρηξης και των διακεκριμένων φθορών (ο ένας εξ αφτών κατ’ εξακολούθηση)», υπήρξαν οι πιο αδύναμοι κρίκοι αφτής της αλυσίδας, αφού είχαν το «μειονέκτημα» ο μεν ένας να είναι αλβανικής καταγωγής, ο δε άλλος να έχει ιδιαίτερα υψηλό ανάστημα..!
Κι από την άλλη πλεvρά, η πόρτα των τρομονόμων παραμένει μισάνοιχτη. Είναι προφανές ότι κινούμαστε με ιλινγιώδη ταχύτητα προς έναν διοικητικό ολοκληρωτισμό, που κυριαρχείται από το δόγμα της «μηδενικής ανοχής», την άμεση και εντατική ποινικοποίηση των διαδηλώσεων και κάθε διαμαρτυρίας και τη θεαματική αύξηση των αφθαίρετων και τυχαίων συλλήψεων.
Ευθύνη όλων μας να υπερασπιστούμε σταθερά και επίμονα τα κοινωνικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελεφθερίες και να αντισταθούμε με κάθε τρόπο στην πολιτική αφθαιρεσία και βαρβαρότητα, που όπως φαίνεται συμβαδίζουν απόλυτα με τον εργασιακό μεσαίωνα που μας επιφυλάσσουν.



Θεσσαλονίκη 17 Δεκεμβρίου 2010
Αρετή Σκουνάκη,
Συνήγορος υπεράσπισης μίας (εκ των αθωωθέντων) ανήλικης μαθήτρ