του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών
Η πρόθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανακοινώσει ακόμη και την επόμενη εβδομάδα την απαγόρευση πρόσβασης παιδιών κάτω των 15 ετών στα social media, αγνοεί πλήρως την πρόσφατη εμπειρία της Αυστραλίας, που πρωτοστάτησε στις σχετικές απαγορεύσεις. Μια αυταρχική προσέγγιση, που επιδεινώνει αντί να λύνει υπαρκτά προβλήματα – πάντα προς όφελος των ισχυρών.
Λίγες ημέρες αφότου τέθηκε σε εφαρμογή στην Αυστραλία η απαγόρευση πρόσβασης παιδιών και εφήβων σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Χάρπερ, μια δεκαπεντάχρονη μαθήτρια, άρχισε να κάνει αναζητήσεις στο TikTok με αυτό που αποκαλεί «λέξεις για μεγάλους», όπως «τράπεζες», «έπιπλα» και… «τζόγος». Καθώς η συγκεκριμένη πλατφόρμα ανέλυε, μεταξύ άλλων, τις αναζητήσεις των χρηστών για να προσδιορίσει την ηλικία τους, η Χάρπερ κατάφερε να ξεγελάσει τον αλγόριθμο. Στην πραγματικότητα βέβαια, δεν χρειαζόταν να μπει σε τόσο κόπο. Με μια απλή εφαρμογή VPN μπορούσε να έχει πρόσβαση σε όλες τις πλατφόρμες μέσω κάποιας άλλης χώρας, ενώ στις πιο δύσκολες περιπτώσεις, απλώς ζητούσε από κάποιον μεγαλύτερο να της ανοίξει τον λογαριασμό σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Η Χάρπερ εξήγησε όλες αυτές τις πρακτικές στο αυστραλιανό δίκτυο ABC, το οποίο έδωσε στο ρεπορτάζ τον τίτλο Epic Fail (παταγώδης αποτυχία).
Για αρκετούς ακαδημαϊκούς στην Αυστραλία και όλο τον κόσμο, το πρόβλημα δεν ήταν ότι απέτυχε η εφαρμογή του νόμου, αλλά τι θα μπορούσε να έχει συμβεί αν πετύχαινε. Τα Ηνωμένα Εθνη προειδοποιούσαν μέσω της UNICEF ότι τέτοιου είδους απαγορεύσεις στα social media ενέχουν σημαντικούς κινδύνους και μπορεί να επιφέρουν ακόμη και τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα, καθώς στρέφουν τα παιδιά σε πλατφόρμες με ακόμη λιγότερη επιτήρηση. Σε κάθε περίπτωση, κατέληγε η οργάνωση του ΟΗΕ, οι απαγορεύσεις πλήττουν περισσότερο τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού.
Υπαρκτά προβλήματα, προβληματικές λύσεις
Η Αυστραλία, όπως και δεκάδες χώρες, αντιμετωπίζει πράγματι προβλήματα εφηβικής αποξένωσης και του λεγόμενου ψηφιακού μπούλινγκ. Τα social media όμως είναι ο καθρέφτης και όχι η γενεσιουργός αιτία του προβλήματος. Σε μια χώρα, όπου ένα στα πέντε παιδιά ζει κάτω από το όριο της φτώχειας ύστερα από δεκαετίες νεοφιλελεύθερων πολιτικών, η κυβέρνηση βρήκε στο ίντερνετ τον αποδιοπομπαίο τράγο που αναζητούσε.
Σε ό,τι αφορά το ψηφιακό μπούλινγκ, όπως εξηγούσε ο Τάμα Λίβερ, καθηγητής Σπουδών Διαδικτύου στο Πανεπιστήμιο Κάρτιν της Αυστραλίας, τα σχετικά περιστατικά απλώς θα μεταφερθούν σε «κλειστές πλατφόρμες» επικοινωνίας που δεν υπάγονται στις απαγορεύσεις, όπως το WhatsApp, το Messenger ή το Discord, όπου είναι πολύ πιο δύσκολο να εντοπιστούν. Ο ίδιος όμως, εξηγεί ότι ακόμη και ο όρος cyberbullying (διαδικτυακός εκφοβισμός) είναι επικίνδυνα παραπλανητικός, καθώς στρέφει την προσοχή προς τον ψηφιακό κόσμο για ένα πρόβλημα που έχει τις ρίζες του στον πραγματικό κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου