Φοβήθηκε η σκορπίνα μπαμπά;
Προχθές έγινα μάρτυρας ενός ανατριχιαστικού διαλόγου, ανάμεσα σε δύο νεαρούς μπαμπάδες και στο αγόρι του ενός. Ήταν δύο αγόρια μαζί τους, περίπου 7-8 χρόνων.
Έφευγαν από την θάλασσα και μόλις είχαν τελειώσει το ψάρεμα.
Αγόρι: Φοβήθηκε η σκορπίνα μπαμπά;
Πατέρας: Βέβαια, τρομοκρατήθηκε αφού βρέθηκε έξω από το νερό. Άργησε να πεθάνει. Το είδες;
Και μετά ο άλλος πατέρας συμπληρώνει γελώντας: Για φαντάσου να πεινάς, να δεις το φαγητό να πας να το πάρεις και να σε αρπάξουν απότομα... Δεν θα φοβηθείς;
Το παιδί δεν απάντησε...
Πατέρας: Την άλλη φορά θα σου δείξω να ψαρεύεις κι εσύ.
Και ο άλλος πατέρας συμπληρώνει: Θα περάσουμε πολύ ωραία παιδιά όταν ξαναέρθουμε.
Το παιδί πάλι δεν απάντησε...
Αναρωτήθηκε, προβληματίστηκε, κάτι δεν του άρεσε σε όλο αυτό και ζήτησε να μάθει; Ελπίζοντας ίσως σε μια άλλη απάντηση; Γι' αυτό δεν ξαναμίλησε;
Το άλλο παιδάκι δεν μιλούσε καθόλου.
Αυτοί οι δύο νέοι άνθρωποι μαθαίνουν στα παιδιά τους, ότι το να εξαπατάς ένα πεινασμένο πλάσμα, να το τρομοκρατείς και να το σκοτώνεις έχει πλάκα ... Είναι χόμπι...
Τους μαθαίνουν ότι η βία είναι κανονική...
Σε αυτήν την "βόλτα αναψυχής" αυτά τα δύο μικρά παιδιά, είδαν πως οι γονείς τους πανεύκολα μπορούν να αφαιρέσουν μια ζωή και μάλιστα αντλούν ευχαρίστηση από μια τέτοια πράξη.
Έμαθαν πως δεν έχουν κανένα σεβασμό, καμία συμπόνια, κανέναν οίκτο για ένα πλάσμα που σπαρταράει αργοπεθαίνοντας μπροστά στα μάτια τους. Και ότι αυτό είναι εντάξει.
Κι αναρωτιέσαι...
Θα εξελιχθούν άραγε αυτά τα παιδιά σε συναισθηματικά υγιείς ενήλικες;
Όταν σε αυτήν την τρυφερή ηλικία βιώνουν τέτοιες εμπειρίες; Όταν στα αθώα μάτια τους αυτοί οι γονείς γίνονται πρότυπο για την δική τους μετέπειτα συμπεριφορά και στο πως να αντιμετωπίζουν τον κόσμο;
Ακούμε συνέχεια για την βία ανηλίκων!
Στα σχολεία, στους δρόμους, στα πάρκα, στις πλατείες, στα πάρτι, σε συναντήσεις... Γύρω μας.... Παντού...
Έχουν αυξηθεί πράγματι τα περιστατικά ή απλά προβάλλονται περισσότερο και τα μαθαίνουμε;
Και ψάχνουμε τις αιτίες...
Διαβάζοντας και ρωτώντας εκπαιδευτικούς, παιδοψυχολόγους, γονείς κλπ θα ακούσεις πολλές και διαφορετικές.
Μιλούν για:
-Απομόνωση λόγω covid
-Επιρροή των sosial media
-Έλλειψη επίβλεψης και παραμέληση (λόγω καριέρας ή πολύωρης απουσίας) των γονιών
-Ανασφάλεια, δυσκολία στην κοινωνικοποίηση, απόρριψη
-Ανεπαρκή επιτήρηση και έλλειψη κανονισμών στα σχολεία
-Ότι το κάνουν για να τραβήξουν την προσοχή, να νιώσουν δυνατά, να γίνουν δημοφιλή
-Εφαρμόζουν όσα βλέπουν σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, τηλεόραση
-Ότι παίζει ρόλο η στέρηση, η φτώχεια, οι πιθανές ιδιαιτερότητες
-Μίμηση βίας και συγκρούσεις στο σπίτι, αυστηρό περιβάλλον, τιμωρίες, έλλειψη φροντίδας και στοργής, ότι έχουν δεχθεί τα ίδια βία κλπ, κλπ, κλπ
Αν και δεν είμαι ειδική να μιλήσω και να αναλύσω ένα τέτοιο πολυπαραγοντικό, πολύ σοβαρό και πολύ ευαίσθητο θέμα, η πολυετής εμπειρία μου με ζώα και παιδιά με έχει βοηθήσει να παρατηρώ και μπορώ μόνο να μοιραστώ κάποια πράγματα.
Βλέπω μια ανησυχητική σύνδεση (που αξίζει προσοχής) που μου επιτρέπει να επισημάνω έναν παράγοντα που συχνά μένει αθέατος, αλλά έχει σημαντική επίδραση και αξίζει να αναδειχθεί: Η ασέβεια και η βία προς τα ζώα από τους ενήλικες, μπορεί να επηρεάζει τα παιδιά και συχνά αφήνει ανεξίτηλα αποτυπώματα στην συμπεριφορά τους. Αρχίζουν να μιμούνται δημιουργώντας κύκλους βίας… Που πραγματικά αξίζει να προσέξουμε.
Μάρτυρες τα ίδια τα παιδιά πρώτα!
Αξιοσημείωτη και η αδιαφορία κάποιων εκπαιδευτικών.
Όλα αυτά με οδηγούν να σκέφτομαι, ότι την αιτία για την βία των παιδιών θα πρέπει να την αναζητήσουμε πρωτίστως στην διαπαιδαγώγηση.
Σε αυτούς που έχουν την ευθύνη στο μεγάλωμα σωστών και πολιτισμένων ανθρώπων και που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.
Στους ανθρώπους που έχουν υποχρέωση να τους μάθουν να σέβονται, να συμπονούν, να συναισθάνονται.
Και όχι να ψάχνουμε τις αιτίες μόνο σε εξωτερικούς παράγοντες, που μπορεί να υπάρχουν και να ευθύνονται σε έναν βαθμό.
Όχι ... Δεν φταίνε ποτέ τα παιδιά!
Δεν έχουν πρόθεση να κάνουν κακό.
Δεν φταίνε, όταν το περιβάλλον τους καλλιεργεί την βία.
Την βλέπουν ως έναν τρόπο και μια επιλογή έκφρασης, ως κάτι που επιτρέπεται, κάτι που δεν έχει συνέπειες, κάτι κανονικό.
Συμπεριφέρονται βίαια γιατί αυτό έχουν διδαχθεί.
Ένα ψάρι που αργοπεθαίνει έξω από το νερό, δεν είναι και τίποτα φοβερό… Σήμερα...
Αύριο θα είναι ένας σκύλος που κακοποιείται, μεθαύριο ένα παιδί που δέχεται μπούλινγκ και πάει λέγοντας...
Οι όποιες αγνές, συναισθηματικές αντιστάσεις των παιδιών εξασθενούν σιγά σιγά, μέσα από τέτοιες εμπειρίες και δυσκολεύονται να διακρίνουν το καλό από το κακό.
Η ηθική ευθύνη του κάθε γονιού και δασκάλου είναι να τους καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση και να τους μάθει ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στον σεβασμό για τους άλλους!
Μετριέται σε ότι εμπνέει, όχι σε ότι επιβάλλει.
Η λύση και η θεραπεία στην βία που εκδηλώνουν τα παιδιά δεν είναι η καταστολή, η τιμωρία, η περισσότερη βία.
Είναι η σωστή καθοδήγηση, η συζήτηση, η πρόληψη.
Και κυρίως η δική μας παραδειγματική συμπεριφορά απέναντι σε κάθε πλάσμα ίδιο ή διαφορετικό.
Τα παιδιά βλέπουν, κατανοούν και μαθαίνουν παρατηρώντας εμάς τους μεγάλους και τις συμπεριφορές μας στην καθημερινότητα.
Η κοινωνία που ονειρευόμαστε δεν χτίζεται μόνο με λέξεις και νόμους, αλλά με τις πράξεις μας.
Όλοι μας έχουμε ευθύνη να δείχνουμε δρόμους που οδηγούν στην καλοσύνη και στην ανθρωπιά!
Έτσι σιγά σιγά φτιάχνουμε έναν κόσμο, όπου η βία δεν είναι η απάντηση.
Αυτήν την κληρονομιά έχουμε χρέος να αφήσουμε στα παιδιά.
Γιατί κάθε παιδί που μαθαίνει να σέβεται την οποιαδήποτε ζωή, μας δίνει την ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο, πιο δίκαιο, πιο φωτεινό!
Ελένη Κασπίρη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου