Όταν οι διακηρύξεις συγκρούονται μετωπικά με την πραγματικότητα: Έξι μήνες μετά στα Ωνάσεια σχολεία
Χρήστος ΚάτσικαςΈξι μήνες είναι αρκετοί για να ξεθωριάσουν οι διακηρύξεις και οι υποσχετικές και να φανεί η πραγματική εικόνα. Κυρίως να ακουστούν πιο καθαρά οι φωνές εκείνων που ζουν την εκπαιδευτική πραγματικότητα από μέσα.
Η λειτουργία των Ωνάσειων σχολείων στην Ξάνθη ξεκίνησε μέσα σε κλίμα υψηλών προσδοκιών. Υποσχέσεις για έναν «νέο αέρα» στην εκπαίδευση, για σύγχρονες υποδομές, για ένα σχολείο που θα συνδύαζε την καινοτομία με την ποιότητα. Σήμερα, όμως, εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές εκφράζουν προβληματισμούς που όχι μόνο δεν υποχωρούν, αλλά φαίνεται να εντείνονται.
Η γενική εικόνα που μεταφέρεται είναι αυτή μιας διάχυτης δυσαρέσκειας.
Όχι θορυβώδους. Όχι κραυγαλέας. Αλλά βαθιά ανθρώπινης.
Τα σχολεία που «διαλύθηκαν»
Όπως σημειώνει σε ανακοίνωσή της η ΕΛΜΕ Ξάνθης, πολλοί εκπαιδευτικοί μιλούν με πικρία για μια μετάβαση που, αντί να ενισχύσει τη συνέχεια, τη διέκοψε. Ένα σημαντικό κομμάτι του έμπειρου προσωπικού που επί χρόνια στήριξε και οδήγησε τα σχολεία σε διακρίσεις, μετακινήθηκε αλλού.
Στη θέση της σταθερότητας, μια νέα πραγματικότητα: αυξημένη εξάρτηση από συμβάσεις αναπληρωτών/τριών.
Και εδώ δεν πρόκειται για αξιολογικές κρίσεις απέναντι στους αναπληρωτές – κάθε άλλο. Πρόκειται για ένα δομικό ζήτημα λειτουργίας. Η συχνή εναλλαγή προσωπικού, η αβεβαιότητα, η δυσκολία στη δημιουργία σταθερών παιδαγωγικών σχέσεων επηρεάζουν αναπόφευκτα τη σχολική καθημερινότητα.
Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο πρόγραμμα και κτίριο.
Είναι πρόσωπα.
Συνέχεια.
Εμπιστοσύνη.
Οι υποσχέσεις που αιωρούνται
Παράλληλα, επανέρχονται ερωτήματα γύρω από εξαγγελίες που είχαν δημιουργήσει προσδοκίες:
Πού είναι τα tablets για όλα τα παιδιά;
Τι απέγινε η παροχή γεύματος για μαθητές που παραμένουν στο σχολείο έως τις 4 μ.μ.;
Πού βρίσκεται η λειτουργική υποστήριξη των ομίλων;
Γιατί απουσιάζει η γραμματειακή ενίσχυση των διευθύνσεων;
Δεν πρόκειται για «πολυτέλειες». Πρόκειται για στοιχεία που παρουσιάστηκαν ως αναπόσπαστο μέρος ενός νέου εκπαιδευτικού μοντέλου.
Και κάθε ανεκπλήρωτη προσδοκία αφήνει πίσω της ένα αίσθημα διάψευσης.
Η σιωπηλή αγωνία της συμπερίληψης
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η μη λειτουργία του τμήματος ένταξης στο Ωνάσειο Γυμνάσιο – ενός τμήματος που, πριν τις αλλαγές, αποτελούσε κρίσιμο στήριγμα για πολλούς μαθητές.
Η ειδική αγωγή, η συνεκπαίδευση, η συμπερίληψη δεν είναι τεχνικές παράμετροι. Είναι ο πυρήνας μιας σύγχρονης εκπαιδευτικής φιλοσοφίας.
Γιατί η ποιότητα ενός σχολείου δεν μετριέται μόνο στους «άριστους», αλλά και στον τρόπο που αγκαλιάζει κάθε παιδί.
Και τα κενά παραμένουν
Την ίδια στιγμή, τα κενά εκπαιδευτικών εξακολουθούν να υπάρχουν. Με την αρμοδιότητα κάλυψής τους να έχει μετακινηθεί από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, η διαδικασία μοιάζει – σύμφωνα με τις επισημάνσεις – πιο αργή, πιο σύνθετη, πιο απρόβλεπτη.
Και στο σχολείο, ο χρόνος έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.
Κάθε χαμένη διδακτική ώρα δεν αναπληρώνεται εύκολα.
Το μεγάλο ερώτημα
Κανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία της ανακαίνισης και της αισθητικής αναβάθμισης των κτιρίων. Όμως το ερώτημα που διατυπώνεται είναι εύλογο: Μπορεί μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να περιορίζεται στους τοίχους;
Το σχολείο δεν αλλάζει μόνο με χρώμα και εξοπλισμό. Αλλάζει με σταθερότητα, επαρκές προσωπικό, υποστηρικτικές δομές, σαφές σχέδιο.
Η κριτική που διατυπώνεται από την ΕΛΜΕ Ξάνθης δεν είναι απλώς συνδικαλιστική παρέμβαση. Αντανακλά μια αγωνία που διατρέχει την τοπική εκπαιδευτική κοινότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου