Όταν η φωνή των γονιών, που μιλούν όταν κάτι πάει στραβά, ποινικοποιείται!
Χρήστος ΚάτσικαςΥπάρχουν στιγμές που ένα γεγονός δεν είναι απλώς ένα περιστατικό. Είναι ένας καθρέφτης. Δείχνει πώς αντιμετωπίζονται τα παιδιά, τα σχολεία, αλλά και όσοι τολμούν να μιλήσουν.
Ένα τέτοιο γεγονός ήταν η ηλεκτροπληξία μαθητή στο 7ο Δημοτικό Σχολείο Αργυρούπολης. Και ένα δεύτερο –εξίσου ανησυχητικό– ήρθε λίγο αργότερα: το εξώδικο που απέστειλε ο δήμαρχος Αργυρούπολης σε μέλη της Ένωσης Γονέων Ελληνικού – Αργυρούπολης. Όχι σε «κάποιους άγνωστους», αλλά σε γονείς. Σε ανθρώπους που έκαναν αυτό που θα έκανε κάθε γονιός: δεν σιώπησαν.
Όχι, δεν πρόκειται απλώς για μια «διαφωνία». Είναι μια προσπάθεια να μπει όριο στη φωνή. Να σταλεί ένα μήνυμα: όποιος μιλά, θα έχει συνέπειες.
Οι γονείς δεν είναι διακοσμητικοί
Υπάρχει μια βαθιά παρεξήγηση – ή ίσως μια βολική παρανόηση. Οι Σύλλογοι και οι Ενώσεις Γονέων δεν υπάρχουν για να «βοηθούν» τον δήμο όταν δεν τα καταφέρνει. Δεν είναι εθελοντικά συνεργεία συντήρησης, ούτε διακοσμητικά όργανα για φωτογραφίες.
Είναι εκλεγμένα συλλογικά όργανα. Είναι η φωνή των γονιών.
Υπάρχουν για να διεκδικούν:
- ασφαλή σχολεία
- αξιοπρεπείς συνθήκες
- σεβασμό στα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς
Και κυρίως, υπάρχουν για να μιλούν όταν κάτι πάει στραβά. Γιατί όταν ένα παιδί τραυματίζεται μέσα στο σχολείο του, το ζήτημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά ανθρώπινο.
Το πραγματικό ερώτημα
Αντί για εξώδικα, υπάρχει ένα ερώτημα που ζητά απάντηση:
Πώς γίνεται, το 2026, ένα παιδί να παθαίνει ηλεκτροπληξία μέσα στο σχολείο του;
Και δεν είναι μόνο αυτό.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από:
- πτώση σοβά σε μπαλκόνι στο 1ο Δημοτικό Αργυρούπολης
- κατάρρευση εξωτερικού τοίχου στο 4ο ΓΕΛ
- πυρκαγιά από βραχυκύκλωμα σε άλλο δημοτικό
Αυτά δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά». Είναι προειδοποιήσεις.
Από την ευθύνη… στην επίθεση
Αντί, όμως, να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για την κατάσταση των σχολείων, βλέπουμε κάτι άλλο: τη μετατόπιση της συζήτησης. Από την ευθύνη στην επίθεση και από τα προβλήματα → σε όσους τα αναδεικνύουν
Οι γονείς κατηγορούνται για «πολιτικές σκοπιμότητες». Λες και η αγωνία για την ασφάλεια των παιδιών είναι πολιτικό παιχνίδι.
Και όμως, η πραγματικότητα είναι πιο απλή: όταν δεν δίνονται λύσεις, η φωνή των πολιτών γίνεται ενοχλητική.
Ωστόσο οι μηνύσεις και τα εξώδικα δεν λύνουν προβλήματα. Δεν φτιάχνουν σχολεία. Δεν προστατεύουν παιδιά. Αντίθετα, επιχειρούν να καλλιεργήσουν φόβο. Να κάνουν τους γονείς να σκεφτούν δεύτερη φορά πριν μιλήσουν. Αλλά η σιωπή δεν είναι λύση. Είναι συνενοχή.
Σήμερα δεν κρίνεται μόνο ένα περιστατικό. Κρίνεται κάτι μεγαλύτερο: αν οι γονείς θα έχουν το δικαίωμα να υπερασπίζονται τα παιδιά τους χωρίς να απειλούνται.
Η στήριξη στην Ένωση Γονέων δεν είναι τυπική πράξη. Είναι στάση.
Σημαίνει:
- ότι δεν αποδεχόμαστε τη φίμωση
- ότι δεν θεωρούμε τα σχολεία «δεύτερης κατηγορίας»
- ότι απαιτούμε ευθύνη, όχι επικοινωνία
Για σχολεία που αξίζουν στα παιδιά μας
Τα παιδιά δεν χρειάζονται «μπαλώματα». Δεν χρειάζονται πρόχειρες λύσεις και μετακύλιση ευθυνών. Χρειάζονται σχολεία ασφαλή, σύγχρονα και φροντισμένα με ευθύνη της πολιτείας και των δήμων
Και οι γονείς θα συνεχίσουν να το ζητούν. Όχι από πείσμα, αλλά από ανάγκη. Γιατί στο τέλος της ημέρας το ερώτημα δεν είναι ποιος μίλησε. Το ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκε να μιλήσει. Και μέχρι να υπάρξει απάντηση, καμία φωνή δεν πρέπει να σιωπήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου