Backpack μνήματα
***
Και κάπως έτσι, τα παιδιά του Δημοτικού της Μινάμπ, συνάντησαν τα πιτσιρίκια της Γάζας.
Κι εκείνα στον βυθό της Μεσογείου.
Κι εκείνα του Σουδάν.
Σκάσανε μύτη με τις τσάντες στις πλάτες.
Καθαρές.
Με τα χρώματά τους να λάμπουν.
Σαν φάρος στον ζόφο.
Γεμάτες τετράδια και βιβλία.
Και μπογιές.
Και αυτοκόλλητα με ροζ μονόκερους, με λευκά φτερά.
Από εκείνους που τις νύχτες ζωντανεύουν στα όνειρά τους.
Και τα αφήνουν να τους ιππεύσουν.
Και βλέπουν τον πλανήτη από ψηλά.
Γελώντας.
Κι η Γη ρουφάει αυτά τα γέλια σαν οξυγόνο.
Γιατί χωρίς αυτά, δεν μπορεί να γυρίσει.
Γιατί δεν ξέρει πια τον λόγο.
Γιατί, δίχως αυτά, το μόνο που μένει είναι βαθουλωμένοι καναπέδες.
Και καθρέφτες πνιγμένοι στα προσχήματα.
Και κάπως έτσι, τα παιδιά του Δημοτικού της Μινάμπ άφησαν πίσω τους μόνο ματωμένες σχολικές τσάντες.
Να τις καθαρίσουμε.
Και να τις βάλουμε πάνω στους μικρούς τάφους, αντί για σταυρούς και ημισέληνους.
Γιατί οι τσάντες των νεκρών παιδιών είναι άθεες.
Ποιος θεός θα έβαφε σχολικές τσάντες με αίμα παιδιών;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου